Sophie Wilmès in ‘Op slot’. Beeld VRT
Sophie Wilmès in ‘Op slot’.Beeld VRT

televisie★★★☆☆

‘Op slot’ op Canvas herinnerde ons nog eens aan de Powerpoint-rede van Sophie Wilmès, alsof wie die óóit konden vergeten

Tom Raes

‘Ja, China… Toen leek dat heel ver weg.’ Eén van de ondernemers aan wie Michael Van Droogenbroeck ‘Op slot’ had opgehangen, mijmerde even bij de herinnering aan onbezorgder, bezoldigder tijden. Nu lijkt China me ook vandaag nog ver weg te liggen, ik zou er nog altijd niet zomaar onverhoeds heen trekken in een drieste voettocht, maar ik wist wat de vrouw bedoelde. Het viel moeilijk te ontkennen dat de wereld sinds januari 2020, waar ‘Op slot’ chronologisch begon, dichter bij elkaar was komen te liggen inzake lotsbeschikking. Ofschoon afstand houden in tussentijd toch erg in zwang is geraakt.

Een andere tijd, begin 2020. Martine Tanghe las het nieuws nog. Ze had het over een nieuw longvirus dat de kop had opgestoken in China. Wist zij veel. Of wij. De twee jaar die sindsdien opgegaan waren aan serieel stilzitten, hoewel ze korter aanvoelden, bleken nu lang genoeg te zijn om van de eerste aflevering van ‘Op slot’, dat zich zou bekommeren om ‘de maatschappelijke gevolgen’ van de coronamalaise, een hoofdzakelijk terugblikkende affaire te maken. Voor je aan de gevolgen kwam, moest je dus nog eens de oorzaken door. Soms voelde dat zelfs ongepast, want figuren als Alexander De Croo en Jan Jambon in de verleden tijd een crisis horen toelichten waar je omzeggens nog - alweer - tot de ellebogen knel in zat, dat wrong. Ik betwijfel of ‘Op slot’ de politiek ook daadwerkelijk iets ten laste probeerde te leggen, daarvoor schoven de politici volgens mij iets te gewillig aan in dit programma, maar alles welbeschouwd kwam niemand echt goed uit dit retrospectief.

Er was overigens plaats genoeg voor de politiek in deze aflevering, in die zin dat de ondernemers die gevolgd waren voor ‘Op slot’ vooralsnog slechts mondjesmaat aan bod kwamen. Wel was er pakweg Sophie Wilmès, die zich herinnerde hoe ze ondanks het verbod op niet-essentiële verplaatsingen er toch aan hield om als ersatz-premier regelmatig naar de Zestien af te zakken. Dat zag ze als een symbolische daad: zolang dáár het licht brandde, werd het land bestuurd. Dat men in die vroege dagen nog inzat met het imago van de politiek, vond ik gezien de huidige tijdingen bijna ontroerend. Even later kwam Van Droogenbroeck terug op de gewraakte Powerpoint-rede van Wilmès: ‘Een communicatiefout’, vond Pieter De Crem nu, toen minister van Binnenlandse Zaken. Ík voelde me die dag alleszins niet noemenswaardig gesterkt dat er iemand thuis was geweest in de Zestien, weet ik nog.

Het viel ook op dat ‘politiekers’, de geprefereerde term voor wie ‘politici’ te aandoenlijk vindt klinken, ook onder politici zelf gemeenplaats is geworden. Wat mij betreft geven net die politici zich in dat opzicht te kennen als politiekers. Mogelijk bazel ik, maar Jambon was alleszins één van hen, terwijl De Crem liever uit zijn innerlijke Herman De Croo tapte toen hem gevraagd werd naar het beslissingsproces achter de vroege coronamaatregelen: ‘Waar mensen zijn wordt er gemenst, waar politici zijn wordt er gepolitiekt, en waar virologen zijn wordt er aan exacte wetenschap gedaan.’ Zo, dat verklaarde één en ander.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234