Cobra Kai

TELEVISIE★★★½☆

Op zijn beste momenten overstíjgt ‘Cobra Kai’ zelfs het tienerlabel

Grote kanshebber voor Meest Onwaarschijnlijke Succes uit het streamingtijdperk: ‘Cobra Kai’, de reeks die dertig jaar na datum een vervolg breit aan - iedereen zat er even hard op te wachten als op de terugkeer van de draaitelefoon - de ‘The Karate Kid’-films uit de jaren 80. Maar laat dat nu net de grote charme zijn: net als hoofdpersonage Daniel LaRusso destijds werd er van ‘Cobra Kai’ helemaal niets verwacht - voor de reeks populair werd op Netflix, zat ze op de betaaldienst van YouTube, zowat het Q2 van de streamingdiensten - en dus was het des te harder schrikken toen het eerste seizoen iedereen met een welgemikte roundhouse kick om de oren sloeg. Het tweede seizoen doet dat kunstje koudweg over. Ki-ya!

Daniel LaRusso is hoofdpersonage af: ‘Cobra Kai’ draait minder, zoals ‘The Karate Kid’, om de immer superieur grijnzende Ralph Macchio (je gelooft zo dat hij is uitgegroeid tot autoverkoper) maar wel om zijn grote rivaal, de blonde bullebak Johnny Lawrence (nog steeds vertolkt door William Zabka, die Johnny nú pas de rol van zijn leven mag noemen). In seizoen één kwam hij tot inkeer, waarop hij zijn eigen karatedojo, Cobra Kai, uitbouwde en plechtig zwoer zijn leven te beteren. Dat seizoen eindigde toen Johnny’s pupil Miguel (Xolo Maridueña) het karatetoernooi won - hier vindt elke zaterdag wel érgens een karatetoernooi plaats - van Johnny’s bloedeigen zoon Robby (Tanner Buchanan), die dan weer opgeleid werd door... Daniel LaRusso. Proef die gedeukte vader-zoonrelaties! Voeg er nog een stuk of wat romantische driehoeksverhoudingen aan toe en je bent vertrokken voor een tienerserie pur sang.

Het tweede seizoen gaat van start wanneer een oude bekende zijn opwachting maakt: Kreese (Martin Kove), de vroegere mentor van Johnny, is nog steeds een eersteklas schurk die altijd en overal een sigarenbrander op zak blijkt te hebben. Intussen bouwt LaRusso zijn eigen dojo uit, en stijgen de spanningen tussen de concurrerende leerlingen. Meer suspense dus, maar vooral: méér romantische intriges. De tienerhormonen springen hoger op dan de wildste Van Damme-kicks. Miguel droomt niet alleen over Daniels dochter - voor wie ook Robby een boon heeft - maar krijgt het tegelijk te pakken voor een nieuwe bad girl-rekruut van Cobra Kai. Intussen wil Johnny uitgaan met de moeder van Miguel en... Ach, weet gewoon dat er weleens liefdesscènes met blauw-rood neon en muziek van Whitesnake worden ingelast, maar dat die ook steevast onderbroken worden door roekeloos in het rond zoevende vuisten. Echt: als iemand in het ‘Cobra Kai’-universum op restaurant klaagt dat zijn soep koud is, dan haalt de ober vast uit met een welgemikte Ashi Barat, een gemene Hiza Geri of een meedogenloze, door Sean Dhondt geperfectioneerde Liggende Dubbele Kraanvogel.

Verwacht van ‘Cobra Kai’ een leuke, geenszins op de realiteit gestoelde tv-wereld, waarbij elke rake belediging begeleid wordt door een zich uit de naad werkend streepje eightieshardrock, en waarbij er voor elke trainingsmontage wel een apart, triomfantelijk ‘Rocky’-muziekje lijkt te zijn gecomponeerd. Het is een soort parallel universum waarin het leven van tieners wordt gedomineerd door karate, alsof de leden van Basic Fit in voortdurende staat van oorlog zouden leven met die van yogaclub De Kleine Lotus. Of nog: alsof Flippo-verzamelaars ‘s nachts knokpartijen zouden organiseren met hun rivalen de fidget spinners. Het geknok eindigt, na tien afleveringen van een halfuur, met een in epische long takes vastgelegd gevecht in de schoolgangen: Daredevil of John Wick zijn er niks tegen.

Let wel: op zijn beste momenten overstíjgt ‘Cobra Kai’ zelfs het tienerlabel. Met name wanneer Johnny weer eens intens voor zich uitstaart, met een in bruin papier gewikkelde fles in de hand, om dingen te mompelen als: ‘Waar is al die tijd toch naartoe gevlogen?’ En daar heeft hij een punt. ‘Cobra Kai’ is slim in de manier waarop ‘t een oude antagonist in een zoekend, weifelend hoofdpersonage verandert. In zijn meest melancholische momenten zegt ‘Cobra Kai’ iets over hoe ouderdom je perspectief op de wereld verandert, hoe de morele certitude van de jeugd langzaam maar zeker plaats ruimt voor een grijzige onzekerheid, hoe het leven de neiging heeft om als zand door je vingers te glippen.

Daar sta je dan, in je dojo. Soms kan je alleen maar diep voor je uit kan staren en mompelen: ‘Waar is al die tijd toch naartoe gevlogen?’ En wanneer dat niet volstaat: ki-ya! 

Nu te zien op Netflix.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234