null Beeld

Humo gidst

Ouderwetse pipi- en kakahumor, een vijfsterrenprent en seks met een robot: de bioscoopfilms van de week

Erik Stockman

‘COUPEZ!’★★★½☆

Van Michel Hazanavicius, met Romain Duris, Bérénice Bejo, Grégory Gadebois en Finnegan Oldfield

Magistraal op het verkeerde been gezet.

HORROR Wij zullen ons de nieuwe film van de maker van ‘The Artist’ wel altijd blijven herinneren als die ene Franse zombiekomedie die ons één van de schizofreenste filmervaringen van het jaar 2022 bezorgde. Kort samengevat voerde ‘Coupez!’ ons in een tijdsspanne van ongeveer 100 minuten van ziedende ergernis naar uitzinnige vrolijkheid, en helemaal op het eind zelfs naar pure ontroering. Tijdens de eerste 32 minuten zien we hoe een filmcrew die in een verlaten gebouw een lowbudget-zombiefilm staat op te nemen, ineens te maken krijgt met een échte zombieaanval. Tot groot genoegen van de steeds manischer wordende regisseur (Romain Duris), die net op zoek was naar een manier om wat meer waarachtigheid te injecteren in de tot dan toe nogal lusteloze vertolkingen van zijn hoofdacteurs.

Nu kan men terecht argumenteren dat Duris met ópzet de hele tijd ondraaglijk luid staat te schmieren, dat het camerawerk er bewúst belabberd uitziet, en dat het net de bedóéling is dat die slecht geschminkte zombies de hele tijd als stoethaspels tegen glazen deuren opbotsen. Regisseur Michel Hazanavicius brengt met ‘Coupez!’ namelijk een eerbetoon aan het zogeheten Z-genre: voor een habbekrats opgenomen exploitation-films die zó amateuristisch ogen (denk aan Ed Woods ‘Plan 9 From Outer Space’) dat je ze zelfs geen B-films meer kunt noemen (‘Coupez!’ heette trouwens oorspronkelijk ‘Z’, maar Hazanavicius wijzigde de titel toen die letter het symbool werd van de Russische invasie). Het besef dat je naar een soort metahommage zit te kijken, maakt het hele zombiegedoe evenwel niet minder flauw, irritant en vermoeiend.

Maar wacht! Na die enerverende 32 minuten maakt Hazanavicius via een lange flashback een geniale cirkelbeweging, waarna we ons weer bevinden waar het in de allereerste minuut allemaal begon: in dat verlaten gebouw. En vervolgens is het echt schitterend om te zien hoe krék dezelfde elementen die ons in de eerste helft doodergerden, van de stuntelige beeldkaders tot de onbegrijpelijk slechte vertolkingen, in de tweede helft net uitgroeien tot een waanzinnige bron van dolle, dijenkletsende pret. Terwijl wij over de vloer rolden van het lachen, konden we dan ook alleen maar concluderen dat Hazanavicius ons goed liggen had en dat hij ons van in het prille begin een stap voor was. Hoewel: eigenlijk behoort de meeste lof te gaan naar de makers van ‘One Cut of the Dead’, een uit 2017 daterende Japanse horrorkomedie waarvan ‘Coupez!’ een zeer getrouwe remake is. Als ‘Coupez!’ verder één ding spetterend bewijst, dan wel dat er in dit bestaan eigenlijk maar weinig dingen grappiger zijn dan een goede ouderwetse portie pipi- en kakahumor. Of, in het geval van ‘Coupez!’: buikloopkolder. Ten slotte deed één van de heuglijkste shots uit ‘Coupez!’ ons denken aan de achterflap van de oude Suske en Wiske-albums: Jerommeke die zijn vrienden als een levende toren omhoogtilt. Dat ontroerende shot deed ons definitief inzien dat we dan tóch zaten te kijken naar een prachtige hommage aan de filmkunst en haar beoefenaars. Goed gedaan, meneer Hazanavicius.

‘TOKYO STORY’ ★★★★★

Van Yasujirô Ozu, met Chishû Ryû, Chieko Higashiyama en Sô Yamamura

Meesterwerk, meesterwerk!

DRAMA Laat de rijstwijn aanrukken: één van de grootste klassiekers van de zevende kunst valt vanaf deze week, in digitaal gerestaureerde versie nog wel, opnieuw te bewonderen op het witte doek. Het verhaal van Yasujirô Ozu’s uit 1953 daterende ‘Tokyo Story’ is in wezen poepsimpel: twee bejaarden brengen een zeldzaam bezoekje aan hun kinderen in Tokio, maar op één oprecht blije schoondochter na blijken hun onuitstaanbare koters het nogal druk te hebben. Ozu’s filmstijl maakt, vandaag meer dan ooit, een onmetelijk diepe indruk. Zijn camera verroert geen vin, de dialogen blinken uit in spaarzaamheid, en veel drama gloeit er eigenlijk niet op, maar net dankzij die volgehouden zenachtige stijl, en ook dankzij de wondermooie vertolkingen natuurlijk, komt gaandeweg een gevoelsontlading vrij die zó herkenbaar, krachtig en universeel is dat je ogen zwemmen in tranen.

‘ICH BIN DEIN MENSCH’ ★★★½☆

Van Maria Schrader, met Maren Eggert, Dan Stevens en Sandra Hüller

Ons koninkrijk voor zo’n sensor!

ROMCOM Welke vrouw zou nu níét smelten voor een knappe man die de mooiste verzen van Rilke kan citeren, perfect de rumba danst, en oneliners afvuurt als: ‘Jouw ogen zijn als twee bergmeertjes waarin ik wil wegzinken.’ Ofschoon de man in kwestie sprekend op Steven Van Herreweghe lijkt, heeft Alma, sinds enige tijd single, haar twijfels: Tom is immers een volledig op haar smaken en voorkeuren afgestelde androïde met een sensor die hem op de juiste momenten een prachtige erectie laat krijgen. Bestaat Toms brein louter uit elektronische circuits, of zou hij over een écht gevoelsleven beschikken? Het originele aan ‘Ich bin dein Mensch’ is dat Maria Schrader, tevens regisseuse van de puike Netflixreeks ‘Unorthodox’, die filosofische kwestie niet heeft verpakt in een zwaar scifi-drama à la ‘Ex Machina’, maar in een vederlichte romantische komedie waarin het heerlijk wegzinken is.

‘MOTHERING SUNDAY’ ★★☆☆☆

Van Eva Husson, met Odessa Young, Olivia Colman en Colin Firth

Eruit wrijven en laten opdrogen, Jane.

DRAMA Olivia Colman en de immer bedrukt kijkende Colin Firth in een Brits kostuumdrama vol statige landhuizen, rijkelijk versierde theeserviezen en weemoedig ratelende huifkarren? Laat maar komen, het liefst vergezeld van een goed glas whisky op een zilveren dienblad! De hoofdrol is evenwel niet voor één van die twee klasbakken, maar voor de uit ‘The Stand’ bekende Odessa Young: zij vertolkt een deerne die nog één keer in ’t geniep afspreekt met haar grote liefde. De blote derrières van de twee tortelduifjes deden ons geregeld ‘Good heavens!’ uitroepen, maar jammer genoeg werkt de geaffecteerde beeldtaal van regisseuse Eva Husson – check hoe Janes jurkje in kunstige slow-motion op de vloer dwarrelt, of hoe Jane bedachtzaam naar de spermavlekken in het laken ligt te turen – vaker onbedoeld op de lachspieren dan op de hartspieren.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234