Spider-Man: No Way Home Beeld Marvel Cinematic Universe
Spider-Man: No Way HomeBeeld Marvel Cinematic Universe

film★★★★☆

Parallelle dimensies springen open en oude bekenden glippen binnen in ‘Spider-Man: No Way Home’

Erik Stockman

Eenmaal gezeten voor het voorlopig nog stille IMAX-scherm waarop ‘Spider-Man: No Way Home’ die ochtend aan het verzamelde Belgische journaille zou worden vertoond, daalde er een heerlijke vredige rust over ons neer. Er gaat namelijk een grote geruststelling uit van het besef dat er, zélfs in deze dolgedraaide coronatijden, tenminste nog énkele waarheden zijn die onsloopbaar blijven: het Marvel Cinematic Universe zál zich blijven uitbreiden, Spider-Man zál blijven rondslingeren, met grote kracht zal áltijd grote verantwoordelijkheid blijven komen, en de frieten van Frituur Smul blíjven de beste. En zo is het goed.

Niet dat de rust lang bleef duren: ‘Spider-Man: No Way Home’, de draad onmiddellijk oppikkend waar ‘Spider-Man: Far From Home’ (2019) hem had laten vallen, dropt ons terstond in de hitte van de actie. De ware identiteit van Spider-Man, vlak voor zijn dood onthuld door booswicht Mysterio, gaat viraal; de media (en meer bepaald de waarheidverdraaiende Daily Bugle) roepen Mysterio postuum uit tot volksheld en Spider-Man (Tom Holland) tot volksvijand nummer 1, bakstenen vliegen door Spideys ruit.

Ja, zo snel kan het gaan: de ene dag staan ze voor je te applaudisseren, de volgende dag spuwen ze je uit. En wat doet een Marvel-superheld die zich in een uitzichtloze situatie bevindt? Raad gaan vragen aan een tovenaar, natuurlijk: of Doctor Strange (Benedict Cumberbatch heeft zijn bruinleren beenstukken uit ‘The Power of the Dog’ ingeruild voor de vertrouwde rode cape), hij die met het ruimtecontinuüm speelt als betrof het een legodoos, misschien kan helpen om de klok terug te draaien en alle ellende ongedaan te maken?

De goede Doctor wil zijn in ongenade gevallen Avenger-maatje best uit de nood helpen, maar het probleem is natuurlijk dat wanneer Strange zich met een verhaallijn begint te bemoeien, je er donder en bliksem op kunt zeggen dat die verhaallijn zich zal opsplitsen in diverse ándere verhaalijnen, die samen het multiversum vormen.

Klonk dit laatste raar, onduidelijk of vergezocht? Tja: zo gaat het mééstal wanneer Doctor Strange z’n handen laat fladderen en z’n magie laat werken. In ieder geval: portalen openen zich, parallelle dimensies springen open, oude bekenden uit andere franchises (we noemen geen namen, ook al geeft de trailer veel prijs) glippen de realiteit van Spider-Man en Doctor Strange binnen.

Het klinkt allemaal behoorlijk psychedelisch, maar in de wereld van de comic books zijn zulke verhaalwendingen, cross-overs en deus ex machina’s dagelijkse kost: superhelden en superschurken geven er voortdurend de geest, om vervolgens in andere verhaallijnen weer op te duiken.

Eén van de grootste troeven van ‘No Way Home’ is trouwens dat de scenaristen het verhaal, dat op sommige momenten heel dicht aanleunt bij de frisse animatiefilm ‘Spider-Man: Into the Spider-Verse’ (2018), grotendeels vrij strak in de hand houden en dat ze zich niet te véél verliezen in de meta-parallelle-realiteitenwaanzin.

Ook in het MCU blijven sommige bouwstenen overigens onsloopbaar: zo mondt ‘No Way Home’ net als alle andere MCU-films alwéér uit in een Groot Gevecht waarbij de helden en de booswichten door de lucht klieven terwijl ze allerlei bliksems en spinrag op elkaar afvuren. Gezien de bijzondere identiteit van de rondflitsende strijdmakkers en hun tegenstanders, krijgt zelfs het onvermijdelijke luidruchtige eindgevecht evenwel een onverwacht ontroerende dimensie: ’t is alsof het ons nog één keer wordt vergund om te kijken naar een ietwat uit de hand lopende reünie tussen oude vrienden (en hun vijanden).

‘No Way Home’ bewijst dat het MCU op z’n best is wanneer de knetterende fun en de donderende speciale effecten worden gegrondvest in een zekere gravitas, in een soort melancholische onderstroming, zoals in het ‘Endgame’-tweeluik, de even krankzinnige als weemoedige televisieserie ‘Loki’ en nu dus in ‘Spider-Man: No Way Home’, een film die ons laat zien dat geen enkele superheld of geen enkele mens ooit echt heengaat. ‘Blij je weer te zien, beste kerel,’ zo horen we iemand in de tweede helft zeggen, daarmee perfect de hartroerende nostalgie samenvattend die zich doorheen deze MCU-topper slingert. We kunnen alleen maar beamen: fijn om jullie allemaal terug te zien, beste kerels.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234