null Beeld Reporters / Splash
Beeld Reporters / Splash

Televisie★★★☆☆

Preddy De Kerpel is terug: met ‘Prey’ is er voor het eerst in twaalf jaar eindelijk nog eens een góéie ‘Predator’-film

Er zijn momenten op het grote scherm die een onuitwisbaardere indruk op je achterlaten dan de geboorte van je kinderen. En dan heb ik het níét over pakweg de woordeloze openingsscène van ‘Once Upon a Time in the West’, het allegorische schaakpartijtje met Pietje De Dood in ‘Het zevende zegel’ of Humphrey Bogart die Ingrid Bergman in de mist en uit zijn leven ziet stappen in ‘Casablanca’, néé! Dan heb ik het wél over de uitpuilende bicepsen van Arnold Schwarzenegger en Carl Weathers die als twee strakgespannen paardenbillen tegen elkaar kletsen, over een tabak kauwende Jesse Ventura die met zijn minigun de jungle aan flarden schiet, over een met modder besmeurde Arnie die, met ontblote torso én toorts in de hand, een rauwe oerkreet door de brousse laat galmen. Dan heb ik het, hoe kan het ook anders, over de onsterfelijke sf-actieklassieker ‘Predator’!

Vincent Van Peer

‘Predator’ had in 1987 alles – het dreigendste filmmonster sinds ‘Alien’, de broeierigste junglesetting sinds ‘Apocalypse Now’, de machooste macho’s sinds ‘Kamp Waes’ – maar daarna verging het de franchise helaas veel minder goed. Het gros van de sequels suckte namelijk zo hard dat de Predator de filmrollen eigenhandig uit hun projectors wilde komen rukken, als een ruggengraat uit een mensenlijf. ‘Predator 2’ was al een tegenvaller, maar vooral de twee ‘Alien vs. Predator’-films en de Shane Black-miskleun ‘The Predator’ uit 2018 waren schandvlekken op het vlekkeloze origineel van John McTiernan. Zo verging het eigenlijk alle actiefranchises uit die tijd: ‘Alien’, ‘Jurassic Park’, ‘The Terminator’, zelfs ‘Die Hard’ van diezelfde McTiernan, allemaal verloren ze na een film of twee stukje bij beetje hun ziel. En dus valt er – tijd om ter zake te komen – vandaag ronduit uitstékend nieuws te melden. Voor het eerst sinds het zwaar onderschatte, verschrikkelijk plezierige ‘Predators’ uit 2010 kan ik het namelijk eindelijk nog eens hebben over een góéie ‘Predator’-film.

Het op Disney+ verschenen ‘Prey’ doet twee dingen goed. Ten eerste brengt het de franchise op poepsimpele wijze, zonder franjes of subplots, terug naar de pure opwinding van het origineel: hoe voelt het voor de grootste jager op aarde, de mens, om zélf opgejaagd te worden? En ten tweede heeft regisseur Dan Trachtenberg (‘10 Cloverfield Lane’) een uitstekende setting uitgekozen: ‘Prey’ speelt zich af op de weidse natuurvlakten van Amerika anno 1719, waar de jonge Comanche-vrouw Naru (Amber Midthunder) ervan droomt ooit net zo’n formidabele jager te worden als haar broer (Dakota Beavers). Maar je zult het altijd zien: wanneer boven de wolken opeens een ruimteschip verschijnt dat een onheilspellende passagier afzet, wordt zij zélf opgejaagd wild.

Lees ook

‘The Janes’ op Streamz toont bikkelhard tot wat wanhopige mensen in staat zijnals ze denken dat ze geen andere keuze hebben ★★★★★

Slaappillen, heruitzendingen van ‘De zevende dag’, cd’s van Coldplay: met ‘The Sandman’ kan u nu ook áángenaam het rijk der dromen inglijden ★★★½☆

Meer heeft het verhaal niet om het lijf, en meer hoeft voor een ‘Predator’-film ook niet. Ik las op het internet al mopperende commentaren dat Naru een Mary Sue zou zijn: een sterk vrouwelijk personage dat álles goed kan, omdat ze nu eenmaal een sterk vrouwelijk personage is. Onzin! Naru heeft geen uitzonderlijke talenten, het enige wat ze voor heeft op de rest van de jagers in haar stam, is haar verbeten wil om bij te leren en haar opmerkzaamheid in de jungle: het kleinste blaadje heeft ze telkens in de gaten. Om de Predator te verslaan, moet ze de Predator zien te begrijpen: dát is het kat- en muisspel waarop de hele film gebouwd is. Gelukkig krijgt de Predator meer dan voldoende de kans om zijn talent tentoon te spreiden: niet alleen de Comanche-jagers krijgen het hard te verduren, ook enkele Frans-Canadese pelsjagers én de onfortuinlijke roofdieren uit de regio, die jammer genoeg stuk voor stuk uit spuuglelijke computereffecten zijn opgetrokken, worden stante pede binnenstebuiten gekeerd door die goeie ouwe Preddy De Kerpel.

Meer is het niet, al mag één scène gerust in het Grote Boek der Geweldige ‘Predator’-Momenten: die waarin de Predator op een haar na voorbij Naru stapt omdat zij nét op de juiste milliseconde – je houdt méé je adem in – nog een half voetje opzij weet te schuiven. Even bloedstollend als het origineel of even fun als ‘Predators’ (toen Adrien Brody plots een sixpack had!) dreigt ‘Prey’ nooit te worden. Daarvoor is de film iets te clean: bij Arnie kon je te allen tijde het zweet rúíken, de junglewarmte vóélen, zag je het bloed in geisers opspatten, terwijl alle gore hier, net als de beesten, oogt als steriele, goedkope CGI. ‘Prey’ is meer een avonturenfilm dan een naar horror neigende sf-actiethriller, maar het is dan wel een oerdégelijke avonturenfilm: één met een rotsvaste ruggengraat – nooit een overbodige luxe wanneer Preddy nabij is.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234