Pretend It’s a City Beeld Netflix
Pretend It’s a CityBeeld Netflix

Televisie★★★★½

‘Pretend it’s a City’ (Netflix) is herkenbaar, zelfs voor wie nog nooit in New York is geweest

Wie houdt van oude mensen die over alles en nog wat zitten te klagen, heeft vanaf nu de keuze tussen: de opiniestukken van Jean-Marie Dedecker op de site van Knack of - en dat is voor je mentale gezondheid de betere optie - ‘Pretend it’s a City’, een heerlijke Netflix-reeks waarin Martin Scorsese professioneel kankeraar Fran Lebowitz laat uitrazen.

Een kleine introductie voor iedereen die bij de naam ‘Fran’ in eerste instantie denkt aan het hoofdpersonage uit ‘The Nanny’: Fran Lebowitz (70) is een Amerikaanse ex-journaliste en columniste, die in de jaren 1970 onder meer voor Andy Warhols tijdschrift ‘Interview’ heeft gewerkt en daarna ook enkele essaybundels uitbracht. Die ‘ex’ in haar jobomschrijving staat er niet zonder reden, want zoals Lebowitz zelf zegt bij het begin van ‘Pretend it’s a City’: ‘I used to be a writer’. Haar laatste werk, ‘Social Studies’, dateert van 1981 en sindsdien heeft ze, behalve een kinderboek, niets meer uitgebracht: onderhand is ze in de VS dan ook bekender om haar writer’s block dan om alles wat ze ooit wél op papier heeft gekregen. Lebowitz verdiende de afgelopen decennia de kost met lezingen, al gaat eerder om een soort uitgebreide interviews waarbij de moderator en het publiek haar over eender wat vragen mogen stellen en zij in haar typische sarcastische stijl een antwoord op geeft. ‘Pretend it’s a City’ is één lange versie van zo’n voordracht, verdeeld over zeven afleveringen van een half uur en samengesteld uit oude performances van Lebowitz, passages uit talkshows en vooral gesprekken op café met haar oude vriend, grote fan en eenmanslachband Martin Scorsese.

De ‘city’ uit de titel is New York, waar Lebowitz al sinds de start van haar carrière een appartement betrekt dat ze zich eigenlijk niet kan veroorloven. The Big Apple is een geliefkoosd mikpunt van haar ergernis en spot, en zeker in het begin van ‘Pretend it’s a City’ haalt de dame met veel plezier en venijn de stad, zijn inwoners en zijn miljoenen bezoekers door de mangel. Tieners die op 7th Avenue fietsen met in de ene hand een stuk pizza en de andere hun iPhone (Lebowitz: ‘Ik zou daar nog niet eens gewóón willen fietsen’), mensen die op straat tegen haar botsen omdat ze aan het appen zijn of politici die een metrostation opwaarderen door er wat kunst op te hangen, niemand is veilig. Haar toorn is grappig, bijzonder goed verwoord en vaak ook herkenbaar, zelfs voor wie nog nooit in New York is geweest: ze noemt Times Square bijvoorbeeld een plaats die vandaag ‘goed lijkt op het appartement van mijn oma’, en dat is niet alleen een perfecte omschrijving voor de bekendste ‘tourist trap’ van New York maar ook voor elk plein ter wereld waar een bestuurslid zonder inspiratie enkele plantenbakken en wat ongemakkelijke ligzetels heeft laten neerzetten.

New York mag dan onmiskenbaar de rode draad zijn, Frans haat-liefdeverhouding met de stad is - gelukkig voor de schaarse niet-Amerikakenners onder ons - maar één onderdeel van de reeks. De gesprekken waaieren uit naar alle mogelijke kanten en onderwerpen, en telkens heeft Lebowitz wel een scherpe en intelligente mening klaar zitten. ‘Pretend it’s a City’ is dan ook een programma dat je nog het best kunt aanprijzen door de dame zelf aan het woord te laten, wat ik - dat is net zo makkelijk - nu ook even zal doen. Over ouder worden: ‘Je blijft fouten maken, en het is zelfs erger want je maakt vaker fouten die je al eerder hebt gemaakt.’ Over muziek: ‘De meeste dingen waar je gelukkig van wordt, zijn slecht voor je: muziek is een drug waar je tenminste niet dood aan gaat.’ Over ‘guilty pleasures’: ‘Er zitten op dit moment kinderen in kooien zonder dat mensen zich schuldig voelen: waarom zou ik me dan schuldig moeten voelen omdat ik een misdaadroman lees?’ Over bergen beklimmen als uitdaging: ‘Veel dingen die je nu op vakantie doet, moest je vroeger doen wanneer je een krijgsgevangene was.’

‘Pretend it’s a City’ is echter ook meer dan een verzameling witzen en oneliners, want af en toe laat Lebowitz haar pantser zakken en in haar ziel kijken. De verhalen over haar jeugd en het begin van haar carrière bewijzen op zijn minst dat het voor een vrouw met humor en Een Mening niet makkelijk was om op te groeien in het Amerika van de jaren 1950 (‘Voor mijn ouders kon ik maar één ding worden: een echtgenote’), of om in een mannenbastion als de journalistiek te gaan werken. De reeks eindigt ook met een mooie aflevering over haar grootste, meest oprechte passie: lezen. Scorsese en Lebowitz wandelen tussen de rekken van de bibliotheek van New York, praten over het verschil tussen goede en slechte boeken (‘Het ergste is als ik een boek wegleg en vergéét dat ik het aan het lezen was’) en denken met heimwee terug aan de krantenkiosk van Columbus Circle die ooit 24 uur op 24 open was en waar nu fietsen worden verhuurd.  Afsluiter is een van de bekendste quotes van Lebowitz, een zin die ze al in de jaren 1970 schreef in een stuk voor het tijdschrift ‘Newsweek’: ‘Think before you speak. Read before you think.’ Uitstekend advies, maar als u tussendoor even tijd heeft, zet dan gerust ook ‘Pretend it’s a City’ op.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234