Kunstverzamelaar Rob Michiels en zijn Chinese vazen. Beeld VRT
Kunstverzamelaar Rob Michiels en zijn Chinese vazen.Beeld VRT

Televisie★★½☆☆

Programma’s zoals ‘Het hoogste bod’ op Eén zijn als Chinese vazen: er zijn er al zoveel van

‘Als je mensen in een arena zet, en je zet de trofee in het midden, dan verslinden ze elkaar. En wij zijn medeplichtig, want wij bouwen de arena.’ Uit hoe ‘Het hoogste bod’ uit de blokken schoot, kon je opmaken dat er veel moeite getroost zou worden om de branche der kunst- en antiekveilingen, op zowel het eerste als het tweede gezicht een veeleer duffe bedoening, af te schilderen als een hedendaagse verschijningsvorm van d’aloude gladiatorengevechten. Voor de slechte verstaander werden er ook nog enkele hoofdzonden bijgesleurd, opdat veilingmeester Peter Bernaerts kon toegeven ‘Ja, wij zijn zondig.’ De zelfkastijding die ongetwijfeld volgde, viel net buiten beeld.

Prompt kwam de eerste twistappel: ‘Accumulation de tubes’ van Frans conceptueel artiest Arman, hier omschreven als iemand die wezenlijk gemorreld had aan de loop der kunstgeschiedenis door doodgewone gebruiksvoorwerpen en masse te verzamelen en ze tentoon te stellen. Winkels die met een overstock kampen zie je het ook weleens doen. ‘Accumulation de tubes’, een verzameling van verftubes in plexiglas, werd echter geschat op 30.- à 40.000 euro. Aan de hand van de veiling kreeg je de verschillende biedingen uitgelegd: door aanwezigen, maar ook telefonisch, en ten slotte via computer. Bij nader inzien nauwelijks een onthulling voor wie ooit een veiling gezien heeft. ‘Het is een beetje gelig,’ hoorde je een medewerker aan de telefoon uitleggen aan één bieder. Alsof die het na zijn bod van 44.000 euro plots daagde: ‘Zeg, hoe zíét dat ding er eigenlijk uit?’

Rob Michiels, van het gelijknamige veilinghuis, specialiseerde zich in Aziatische kunst. Daar had hij de handen mee vol, want Vlaanderen telde, ‘bij wijze van spreken’, het grootste aantal Chinese vazen per inwoner. Dat markante feit hadden we te danken aan een importbedrijf dat jarenlange zoete broodjes had gebakken met het communistisch regime. Intussen waren de Chinezen, ondanks hun immer aanblijvende communistische stiefmoeders, massaal aan het terugkopen geslagen van hun eigen kunst. En ook daar zit weer een winstgevend handeltje in natuurlijk. Ik begon te mijmeren of een uitbreiding van de definitie voor ‘roofkunst’ niet aan de orde was, maar die denkoefening werd onderbroken door een oriëntaals stuk dat volgens de expert ter zake óf een bloempot óf een kom voor goudvissen was geweest. ‘Het is slikken als je die bedragen ziet en dan denkt aan de problemen in de wereld,’ zei Michiels nadat bovenvermelde bloempot – of viskom, ik wil er net als de vorige eigenaar vanaf zijn – onder zijn auspiciën voor 120.000 euro van de hand was gegaan. Je ging nog denken dat hij aan die transactie helemaal níéts had overgehouden, maar dat leek me sterk. Zondig, weet je nog wel.

Tijdens ‘Het hoogste bod’ kreeg ik maar zelden de indruk dat ik een meer dan oppervlakkige kijk kreeg op de werking van de veilingwereld, zoals nochtans beloofd. Wel is ‘Het hoogste bod’ volgens mij een degelijk programma over de handel in antiek en kunst. Het toeval wilt alleen dat zulke programma’s als Chinese vazen zijn: er is geen gebrek aan. Bij wijze van spreken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234