Jeugdpsychiater Robert Vermeiren in ‘Zomergasten’. Beeld VPRO
Jeugdpsychiater Robert Vermeiren in ‘Zomergasten’.Beeld VPRO

Televisie★★★★☆

Psychiater Robert Vermeiren was in ‘Zomergasten’ op NPO 2 de geknipte vakbondsman voor onze jeugd

Men vult er vast geen voetbalstadions of festivalweides mee, de tieners die op zondagavond de televisie aanknippen om een avondvullend gesprek te beluisteren, en zorgvuldig te kijken naar de fragmenten die de geïnterviewde wil presenteren aan de wereld. Maar de jongeren die wél gingen zitten voor de derde aflevering van ‘Zomergasten’ hebben een medestander gezien – een man die -25 met een haast timide empathie benadert, en van het mentaal welzijn van die jongeren een levenswerk heeft gemaakt.

Robert Vermeirenlees hier ook ons interview met hem – is hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie, en had zijn avond zorgvuldig opgebouwd. Leidde dat aanvankelijk tot een lichte frictie – Janine Abbring wilde haar gast sneller het bad in, terwijl Vermeiren op de duikplank nog bezig was met z’n rek- en strekoefeningen – dan werd het fragment na fragment duidelijker wat de Gentenaar (maar al jaren aan het werk in Nederland) wilde tonen. Dat jong zijn heus geen synoniem is van in lui zomergras op je rug naar wolken kijken, de milde dauw de enige nattigheid die je voelt. Neen, vaker is het een strijd, een slordig samenlopen van onbehagen en euforie, groei volgens een glibberige curve. En soms belanden jongeren bij Vermeiren. Dan is hun mentaal welzijn zo aangevreten dat hulp nodig is, dan ontwikkelen ze een depressie, een eetstoornis, zelfmoordgedachten of ander gif voor de geest.

Met zijn beeldfragmenten puzzelde Vermeiren een lezing bij elkaar die nooit als een lezing aanvoelde, wel als een fraai en bedachtzaam gesprek waarin de man ook met een zekere pudeur citeerde uit zijn eigen biografie – de bladzijden waarop hij met gemis en eenzaamheid judode, sporadisch aan zelfmoord dacht, en naar mogelijk toxische milieus lonkte. Een stukje uit ‘The Social Dilemma’ legde de vraatzucht van sociale media bloot, uit ‘Cidade de Deus’ plukte Vermeiren een gedachte over het belang van toeval, een fragmentje uit een interview met Lene Marie Fossen, een Deense fotografe die onderuitgemaaid werd door anorexia, volstond als luide aanklacht tegen de prestatiecultuur. En dan was er nog een repel ‘Father and Daughter’, een prachtige Nederlandse animatiefilm waarin een dochter al jong haar vader verliest. Schoonheid heeft vaker met weerloosheid dan met hufterigheid te maken.

Vermeiren noemde Louis Theroux zijn grote voorbeeld, en wie deze ‘Zomergasten’ zag, begréép dat: ze delen een fundamentele interesse in mensen, een gecultiveerde voorzichtigheid ook, en het besef dat goed luisteren even cruciaal is als goed praten.

Het point final van Vermeiren was een behoorlijk striemende aanklacht tegen de kwalijke evolutie in het Nederlandse zorgsysteem – met decentralisatie, besparingen, en charlatans die zich gesteund door een knipoogje van de overheid een badge van zorgautoriteit mogen opspelden. Het belangrijkste werk was dan al gedaan: zorgvuldig, zonder overslaande stem aantonen dat jongeren een tedere vakbond nodig hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234