null Beeld VRT
Beeld VRT

televisie★★★★☆

'Radio Gaga' op Eén strooit kwistig met vaccins tegen onverschilligheid

De terugkeer van ‘Radio Gaga’ op televisie is zoals de terugkeer van Eden Hazard in de internationale voetballerij: het is niet omdat je er niet meer op rekent dat het niet meer kan gebeuren. Dat is wat ‘Radio Gaga’ dóét, behalve kwistig strooien met vaccins tegen onverschilligheid: het stemt optimistisch, ook al moet je naar dat optimisme graven onder laagjes aangekoekte pijn en gestold verdriet.

De plaatsen waar Joris Hessels en Dominique Van Malder hun caravan hadden neergepoot, nadat het ding jarenlang bij Dompi op stal had gestaan, waren meteen ook de redenen dat ‘Radio Gaga’ weer even mocht bestaan: na vele smeekbeden besloten Joris en Dominique om het zorgpersoneel en hun patiënten in het UZ Gent en het WZC Damiaan een hart onder de riem te steken. ‘Wij komen hier plaatjes draaien,’ kondigden ze hun aanwezigheid aan. Plaatjes draaien: het zal in ‘Radio Gaga’ nooit meer dan een excuus worden - maar wat een prachtig excuus.

Van de verhalen die er in de slipstream van de muziek (‘First Day of My Life’ van Bright Eyes!) kwamen uitgevloeid in het UZ Gent blijven er veel bij: het mooie meisje met de zelfmoordgedachten, de dokter met het Perzische liedje, de vrouw zonder voeten die nog tot in Zakynthos wilde dansen... Ik bedacht me: Hessels en Van Malder zullen zich ‘s nachts weleens een keer extra moeten omdraaien wanneer zij thuiskomen van ‘Radio Gaga’. Maar ze zijn niet te beroerd om in de stoeltjes van hun caravan vast te houden aan hun goede luim, omdat zware verhalen nu eenmaal niet gediend zijn van nog méér gewicht. Het maakt dit programma aangenaam en sympathiek.

In het WZC Damiaan, waar de derde en laatste aflevering zich afspeelde, lag er bij wijze van rode loper een sneeuwtapijt klaar. Wie de berichten in de media volgt, had van een woonzorgcentrum wellicht een beeld dat het midden hield tussen Aleppo en Mordor, maar dat bleek in de praktijk mee te vallen. Als je nooit meer moet verhuizen, kan je het maar beter gezellig maken. En wie zich het nog kan herinneren, weet: in de laatste uurtjes van een party wordt niet zelden het stevigst gedanst.

Om het met Dompi te zeggen: ‘Die mensen ademen nog, en hoe!’ Eén van hen heette Celleke en was 91 jaar. Door de bestraling tegen stembandkanker klonk hij een beetje als Nonkel Van Grauwel, maar hij zou in tegenstelling tot dat illustere figuur nooit zomaar komen overgeven in onze warme bedjes. ‘Van corona zijn hier niet veel mensen gestorven,’ zei hij, ‘maar wel van eenzaamheid.’ En dus ging hij elke ochtend iedereen gedag zeggen. Empathie is een keuze, denk ik dan, eenzaamheid niet.

De moeder van Walter vergat dat zij hier was om te wonen, en was zichtbaar in de war door haar karige hotelkamer. Het mooist waren Mit en Jef, die samen jodelden, harmonica speelden, en al 71 jaar koppig aan elkaars zijde stapten. ‘Waar is de tijd naartoe,’ vroeg Jef zich luidop af, terwijl hij op twee bijeengeschoven ziekenhuisbedden naast zijn Mitteke lag. Die liet zich dat welgevallen. De moeder van Walter besliste: ‘Content zijn is nog iets anders dan gelukkig zijn.’

Met ‘Radio Gaga’ bleek het uiteindelijk écht te zijn zoals met Eden Hazard: nog maar pas terug en - zoals bandensporen in de sneeuw - gauw weer verdwenen. Maar ik heb hoop getankt, en geef de moed dus niet op.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234