Minx Beeld Streamz
MinxBeeld Streamz

televisie★★★★☆

Recensie: Achter alle penissen in ‘Minx’ zit een erg fijne serie verborgen

In het eerste seizoen van ‘Euphoria’ waren er in totaal 71 penissen te zien, een record dat ongetwijfeld nog wel even - ‘pun’ heel erg ‘intended’ - rechtop zal blijven staan. Maar de makers van de nieuwe serie ‘Minx’ doen hun stinkende best om in de buurt te komen.

Stefaan Werbrouck

Alleen al in de eerste aflevering van de reeks, net als ‘Euphoria’ een product van HBO, zijn er op een paar minuten tijd een twintigtal mannelijke geslachtsdelen te zien, in alle maten en vormen: lange en korte, dikke en dunne, besneden en onbesneden. De meeste liggen genesteld in een stevige bos schaamhaar, want ‘Minx’ speelt zich af in de jaren zeventig, toen een weelderige begroeiing ‘down under’ meer regel dan uitzondering was, en trimmen iets was dat je enkel deed met het gras in je achtertuin.

De heren die zo enthousiast hun flieter laten zien, hopen het covermodel te worden van het eerste nummer van een nieuw tijdschrift, dat serieuze essays over feministische thema’s wil combineren met mannelijk naakt. Dat magazine heet Minx, al is dat niet de naam die hoofdredacteur Joyce Prigger eerst in gedachten had. Prigger droomt al sinds ze tiener was van een opiniërend feministisch weekblad met de titel The Matriarch Awakens, en bij de start van de serie zien we hoe ze haar idee probeert te pitchen bij allerlei uitgevers. Die zijn zo goed als allemaal blank, mannelijk en oud en het aanbod om een vrouwenblad te maken zonder artikels over diëten of make-up maar met reportages rond de pil of verkrachting laten ze dan ook met veel gefrons passeren.

Slechts één iemand ziet brood in The Matriarch Awakens: Doug Renetti, uitgever van pornoblaadjes met titels als Chesty Chicanas en Lusty Lesbos en een man die even graag zijn borsthaar laat zien als Emmanuel Macron. Om ook een vrouwelijk publiek te bereiken wil Renetti in zee gaan met Prigger, alleen moet ze dan eerst een catchy titel voor haar tijdschrift verzinnen én toestaan dat er tussen de ernstige reportages foto’s van mannelijk naakt komen, ‘zoals je een pil voor je hond verstopt in een lepel pindakaas’. Omdat ze geen andere optie ziet stemt Prigger na enig aarzelen toe, en zo komt het dat de dame even later met Renetti en enkele andere personeelsleden tientallen mannen en vooral hun penissen zit te keuren.

Het piemelbombardement kan dan wat overdreven lijken, het naakt is minder gratuit dan in veel andere series. ‘Minx’ gaat immers voor een groot stuk net over hoe vrouwen uitkomen voor hun lustgevoelens en naar mannen willen kijken zoals er vaak naar hen wordt gekeken. De eerste centerfold van het tijdschrift is niet toevallig een blote bouwvakker, een soort uitgestoken middelvinger richting al die noest werkende neanderthalers die vrouwen op straat achterna roepen of fluiten. Een van de personen voor wie Minx als een bevrijding komt, is opvallend genoeg Prigger zelf: zij begint als een nogal preutse en humorloze feministe die zo weinig mogelijk over seks wil praten of schrijven, maar door de omgang met zeker de vrouwen die in Dougs bedrijfje Bottom Dollar werken beseft ze dat je seksualiteit omarmen ook een vorm van emancipatie is.

Het niet voor de hand liggende duo aan het roer van Minx moet natuurlijk heel wat tegenstand overwinnen voor het magazine een succes kan worden. Er zijn maffiosi die de distributie verhinderen omdat ze geschokt zijn door de niet-katholieke inhoud - en dan gaat het niet zozeer over de naaktfoto’s maar over de reportages rond anticonceptie. Er is een ultraconservatief gemeenteraadslid dat alle pornoproducenten uit haar stad wil verdrijven. Er zijn mannen die zich bedreigd voelen door vrouwen als Prigger en haar strijd voor meer gelijkheid, maar ook feministes van de harde lijn die vinden dat zij de goede zaak net schade berokkent. De thema’s zijn zwaarwichtig en vaak vandaag nog even actueel als in de jaren zeventig, maar ‘Minx’ houdt het allemaal lichtvoetig en grappig, met erg knappe personages en spitante dialogen.

Net als je begint te denken dat de serie iets te weinig inhoud heeft om echt memorabel te worden krijgt het verhaal bovendien een donkerder kantje, wanneer Joyce beseft dat Doug (een indrukwekkende Jake Johnson, bekend van de sitcom ‘New Girl’) veel minder in emancipatie gelooft dan hij laat uitschijnen en haar, zoals zoveel andere mannen voor hem, niet echt helemaal au sérieux neemt. Die bitterzoete ondertoon zorgt ervoor dat de tweede helft van het tien afleveringen lange eerste seizoen een stuk dieper snijdt en dat je na afloop alleen maar kunt hopen dat ‘Minx’ een vervolg krijgt. Kortom: let niet te hard op de vele penissen - of net wel natuurlijk als dat uw ding is - maar geniet van de erg fijne serie die in het schaamhaar verborgen ligt.

Nu op Streamz

Lees ook:

Dit zijn de beste nieuwe series op Netflix, Streamz en co

Net als in ‘Twee zomers’ dient het geweld tegen vrouwen in de Netflix-hitserie ‘Anatomy of a Scandal’ vooral om spanning op te bouwen

De 7 Hoofdzonden van Flip Kowlier: ‘Hoeveel mijn horloges waard zijn zeg ik liever niet: mensen zouden het niet begrijpen’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234