null Beeld Lacey Terrell/NETFLIX
Beeld Lacey Terrell/NETFLIX

FILM★★1/2☆☆

Regelmatig valt te merken dat we in ‘Hillbilly Elegy’ in een naar Oscarnominaties solliciterend Hollywooddrama zitten.

Van Ron Howard, met Amy Adams, Glenn Close, Freida Pinto en Gabriel Basso

De boze mensen die voor Trump stemden, de radeloze verliezers van de globalisering, de deplorables: ook de Amerikaanse filmwereld heeft hen ontdekt. ‘Hillbilly Elegy’ neemt u mee naar l’Amérique profonde, waar de werkloze mannen de godganse dag aan hun pick-uptrucks staan te sleutelen. Waar de meisjes zwanger worden op hun 13de, en waar dezelfde volwassen geworden meisjes hun jeansbroeken, zonet gewassen in een aluminium teil, aan de wasdraad staan op te hangen in de schaduw van de reeds lang dichtgegane koolmijn terwijl het leven zwijgend aan hen voorbijgaat.

De jonge J.D. is één van die mensen die als onkruidballen door hun dorre bestaan rollen. Net als de andere hillbillies geniet hij van de goedkope glorie van gegrilde ribbetjes, maar tegelijk wil hij vooruitkomen, een carrière als jurist uitbouwen, voor zichzelf een uitweg spitten uit dat milieu waar niemand hem ooit heeft verteld dat het bestek dat je op restaurant het eerst nodig hebt, aan de buitenkant ligt. Maar zijn verleden blijft hem als een bol aan een ketting terugtrekken, en wanneer hij hoort dat zijn moeder een overdosis heroïne heeft genomen, keert J.D. ijlings terug naar zijn geboortegrond.

Deze film doet veel dingen goed, bijvoorbeeld tonen hoe de aanleg tot brutaal geweld, en de aanleg om het sláchtoffer te worden van brutaal geweld, in die gebieden van generatie op generatie wordt doorgegeven. De verwoestende impact van de heroïnespuit, de rehab, de valse beloften (‘Ik zweer dat ik mijn leven ga beteren!’), en vervolgens toch weer die spuit: ook de droeve ‘Ach!’-baan waarop de junk zich bevindt, wordt heel aanschouwelijk gemaakt. Maar de film laat ook mooi zien hoe die rednecks hun eigen eergevoel hebben, hun eigen waardigheid. Wanneer J.D. op restaurant vertelt dat zijn opa nog in de staalfabriek heeft gewerkt, waarna zijn van dedain uiteenspattende disgenoten een giftige stilte laten vallen, is het mooi om te zien hoe hij dan toch een zekere trots haalt uit zijn afkomst; je kunt de jongen wel uit de Appalachen weghalen, maar je kunt de Appalachen niet uit de jongen halen.

Het probeem is dat Ron Howard de diepgravende memoires van J.D. Vance heeft verengd tot een nogal klassiek melodrama over een man die Verlossing vindt. Ofschoon hij de camera rauw heen en weer laat zwiepen, bezondigt Howard zich geregeld aan het soort mooifilmerij dat we bijvoorbeeld nooit zullen aantreffen bij de gebroeders Dardenne. Wanneer de Dardennes een huis in Seraing filmen, kun je de rotting in het behangpapier bijna ruiken. Howard ziet de afbladdering en de rotzooi ook wel, maar hij voegt er liever een slowmotioneffectje aan toe, een gelige kleurenfilter, een droeve viool. En ook aan de vertolkingen – check hoe Amy Adams in haar Grote Dramatische Scènes terugvalt op theatraal geschreeuw – valt te merken dat we in een naar Oscarnominaties solliciterend Hollywooddrama zitten.

Eén troost: telkens wanneer Glenn Close in close-up verschijnt, met haar marginaal poedelkapsel en gigantische loerglazen, dreigt ‘Hillbilly Elegy’ uit te groeien tot een hilarische zwarte komedie. Zo valt er dan toch een beetje te appalachen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234