No Sudden Move Beeld Streamz
No Sudden MoveBeeld Streamz

film★★★★☆

Regisseur Steven Soderbergh verkeert in topvorm, bewijzen zijn meest recente films

‘Let Them All Talk’ ★★★★☆
‘No Sudden Move’ ★★★½☆

Omdat hij de langspelers in hoog tempo aan elkaar blijft rijgen, is de verleiding groot om Steven Soderbergh te brandmerken als een snelfilmer. Maar misschien is het terechter om hem te omschrijven als een eeuwige leerjongen die maar oefeningen blíjft maken. Hij is als een fanatieke leerling-schilder die in zijn atelier verwonderd de grootmeesters bestudeert, zich in zijn kunst bekwaamt door het ene doek na het andere te schilderen, en al doende zijn eigen canvas almaar uitbreidt. En afgaande op de twee proefstukken die hij recent aan zijn collectie heeft toegevoegd, verkeert de leerjongen in topvorm: ‘No Sudden Move’ is heerlijk entertainment, en ‘Let Them All Talk’ behoort zelfs tot zijn allerbeste werk.

In ‘No Sudden Move’, een misdaadfilm die voor een stukje de fun ademt van de ‘Ocean’s Eleven’-films, gaat Soderbergh met immens veel plezier en met het hem kenmerkende vakmanschap aan de slag met het film-noirgenre. Het verhaal, dat zich afspeelt in het raciaal verdeelde Detroit van de jaren 50, begint nog betrekkelijk eenvoudig, met twee gangsters (Don Cheadle en Benicio del Toro) die in opdracht van een onherkenbare Brendan Fraser een vrij routineuze klus aanvaarden. Vijftig minuten en meerdere complexe plotwendingen later waren wij de draad volledig kwijt, maar als het een troost mag wezen: dat hoort zo. Toen Raymond Chandler ooit werd gevraagd wie in zijn noirklassieker ‘The Big Sleep’ nu eigenlijk een bepaalde moord had begaan (of was het een zelfmoord?), moest zelfs híj toegeven dat hij het kluwen van zijn eigen plot niet meer kon ontwarren: om maar te zeggen dat het kwijtspelen van de draad volledig bij het genre hoort.

Ook ‘No Sudden Move’ draait niet zozeer rond het verhaal, maar rond de atmosfeer, de taal, de stijl, de mood. De lage camerastandpunten, de cynische dialogen en de felle contrasten tussen het schelle buitenlicht en de schaduwrijke interieurs – allemaal typische film noir-ingrediënten! — trekken u binnen in een door bikkelharde gangsters, corrupte flikken en onbetrouwbare femmes fatales bevolkte wereld vol groeiende paranoia, bitter verraad en vooral: onontkoombare doem. Want wat voor de gedoemde personages geldt uit ‘No Sudden Move’, geldt bij uitbreiding voor ons allemaal: wat ze ook doen of ondernemen, het noodlot heeft hen allang bij de kraag, dus het enige wat een mens kan doen is z’n whisky opdrinken voordat de ijsblokjes smelten.

‘No Sudden Move’ is een weergaloze stijloefening, maar ‘Let Them All Talk’ staat wat ons betreft nog een trapje hoger: met die film kreeg Soderbergh ons niet alleen meermaals aan het lachen, maar op het eind ook muisstil. Het tragikomische verhaal speelt zich bijna helemaal af aan boord van de Queen Mary 2, een drijvend paleis waar de rijkste passagiers in hun luxueuze hutten zowaar beschikken over een eigen butler. Zoals Alice (Meryl Streep), een wereldberoemde schrijfster die het niet kan laten om in de scheepsbibliotheek te gaan kijken of haar eigen romans wel in het rek prijken. Varen met haar mee: haar literair agente (Gemma Chan), haar twee beste vriendinnen (vertolkt door de iconische actrices Candice Bergen en Dianne Wiest), en haar jonge lievelingsneef Tyler (Lucas Hedges), die zich hardop afvraagt hoe vriendschappen standhielden in de tijd dat de sociale media nog niet bestonden.

In het begin denk je nog dat Soderbergh zal uitpakken met een nieuwe versie van ‘The Love Boat’, die soapserie waar onze ouders zo verslingerd aan waren, maar Soderbergh zou natuurlijk geen leerling-tovenaar zijn indien hij het roer niet eigenzinnig zou omgooien. Hij houdt het tempo laag, breekt dramatische scènes doodleuk af nog voor ze naar een emotionele climax gaan, en laat zijn door een heerlijke jazzy score ondersteunde film ogenschijnlijk maar wat voortdobberen terwijl hij kurkdroog de alledaagse perikelen van zijn personages observeert. Maar let op: wie zich weet aan te passen aan Soderberghs licht meanderende vertelstructuur, en wie zich durft open te stellen voor de gevoelens van spijt en droefheid die onder het wateroppervlak kolken, komt terecht in een golfstroom van ontroering.

Ontroering die soms ronduit overweldigend wordt, zoals wanneer Alice in het auditorium een voordracht houdt over de obscure schrijfster Blodwyn Pugh: Streep staat in die scène met zó veel ingetogenheid en met zó’n grote precisie te acteren dat een mens bijna over het hoofd dreigt te zien hoe fenomenaal ze is. De dialogen – en dan vooral het stukje over hoe er aan de nachtelijke hemel tegenwoordig meer telecomsatellieten dan sterren staan te pinkelen — klinken dan weer zó mooi dat het bijna niet valt te geloven dat de acteurs hun teksten deels mochten improviseren.

Naar het einde toe merkt iemand op dat men voor een trans-Atlantische cruise vroeger het veel mooiere woord ‘oversteek’ gebruikte. En misschien is dát wel waar ‘Let Them All Talk’ in wezen over gaat: over de oversteek van jong naar oud die we allemaal maken. In het begin koesteren we allemaal onze dromen, zoals de jonge Tyler, die in de donkerte van het planetarium verliefd naar de hand tast van de literair agente, niet wetende dat hij afstevent op zijn eerste grote ontgoocheling in de liefde. Met elke afwijzing, met elke tegenslag, worden we wat meer zoals Alice en haar vriendinnen: we verliezen een zekere onbevangenheid, worden een beetje eenzelviger, een ietsje terughoudender.

Let wel: dat de liefde iets is waar je een blijvend letsel aan overhoudt, wordt door Soderbergh nergens uitgelegd. Het is aan u om aan boord te stappen, om de oversteek te maken, en om onderweg van pure ontroering in de reling te knijpen.

‘Let Them All Talk’ en ‘No Sudden Move’ zijn exclusief beschikbaar via Streamz.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234