null Beeld

FILM★★★1/2☆

Review: Prometheus

Het is er dan toch van gekomen: na dertig jaar wikken en wegen is Ridley Scott teruggekeerd naar het genre waarin hij groot is geworden; terug naar het rijk van de sciencefiction; terug naar het sinistere universum waarin de gedoemde bemanning van het ertsschip Nostromo op een reeks hoogst onplezierige verassingen stootte.

Erik Stockman

Tegelijk met die akelige chestburster die in de allereerste ‘Alien’ als een monsterlijke foetus uit de borstkas van eerste officier Kane (John Hurt) scheurde, sprong er een fantastische mythologie tevoorschijn die in de jaren die volgden achtereenvolgens werd uitgediept (‘Aliens’), uitgemolken (‘Alien³’ en ‘Alien: Resurrection’) en ten slotte grondig verpest (de ‘Alien vs. Predator’-spin-offs) – meteen de hoofdreden waarom Scott de ruimteboot jarenlang heeft afgehouden.

Maar uiteindelijk kon de regisseur de verlokking echt niet langer weerstaan (kwatongen beweren dat hij gewoon een hit nodig heeft) en heeft hij zijn ‘Alien’-prequel ingeblikt. Het resultaat is heel degelijk, bij vlagen zelfs imponerend, maar lang niet zo ijselijk spannend, briljant en iconisch als de originele film uit 1979.

Al in de eerste scènes aan boord van het wetenschappelijke verkenningsschip Prometheus bewijst de oude meester dat hij na al die jaren nog steeds verdomd goed weet hoe hij een heerlijk mysterieuze atmosfeer moet oproepen: terwijl de andere bemanningsleden in een diepe vriesslaap vertoeven, zien we hoe de robot David (Michael Fassbender) als een soort stille nachtwaker door de desolate gangen van het gigantische schip stapt, en hoe hij - als hij tenminste niet naar ‘Lawrence of Arabia’ zit te kijken - met een neurovisorlink stiekem de dromen en de herinneringen van archeologe Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) zit te lezen.

Fassbender, na ‘Shame’ en ‘Jane Eyre’ wederom in supervorm, is ongeveer de enige uit de voor de rest ietwat bleke cast (waar is Harry Dean Stanton wanneer je hem nodig hebt?!) die er echt in slaagt om zijn personage een zekere diepte mee te geven: Davids raadselachtige manier van doen roept bijwijlen zelfs herinneringen op aan Roy Batty, de enigmatische replicant uit ‘Blade Runner’.

Voorts pakt Scott geregeld uit met enkele indrukwekkende visuele huzarenstukjes (de Prometheus die de door gruisstormen geteisterde atmosfeer van LV-223 binnenduikt!), maar ongeveer halverwege begin je te voelen dat scenarist Damon Lindelof (‘Lost’) het echt wel moeilijk had om met een deftige plot op de proppen te komen: een tijdlang lijken de personages zelfs niets beters te doen te hebben dan een beetje doelloos heen en weer te kuieren tussen de Prometheus en de vreemde piramide die ze op LV-223 hebben aangetroffen – op zoek naar buitenaardse levensvormen, en wellicht ook op zoek naar een scenario.

De ‘Alien’-nerd in ons (de denderende soundtrack van ‘Aliens’ ligt hier al de hele avond op de pick-up) was ook behoorlijk teleurgesteld in de ongeïnspireerde gedaanten die de vijand deze keer aanneemt. De levenscyclus van de oorspronkelijke alien werd gekenmerkt door een reeks angstaanjagende maar kristalheldere metamorfoses: van facehugger naar chestburster naar dodelijke xenomorph.

In ‘Prometheus’ daarentegen krijgen de bemanningsleden het aan de stok met een weinig coherent amalgaam van flink uit de kluiten gewassen facehuggers, babyoctopussen, minuscule wormpjes die zich in de menselijke oogballen ophouden, levensgevaarlijke palingen die zich graag door uw strot rammen, en – in één van de meest desastreuze scènes uit de film - zelfs met een banale zombie, godbetert.

Gelukkig tovert Scott ook een heleboel ijzersterke taferelen op het doek die u het bloed in de aderen zullen doen stollen – Noomi in de Med Pod! – en valt ook de 3D reuze mee: vraag ons niet hoe de Rid het heeft klaargespeeld, maar bij ons weten is ‘Prometheus’ de eerste 3D-blockbuster die niet of nauwelijks heeft te lijden onder het beruchte probleem van de helderheid.

Alles bij mekaar biedt ‘Prometheus’ puik entertainment, maar na afloop bleven we niettemin met één schreeuwende vraag in de maag zitten: moest deze film nu écht gemaakt worden? Had Scott de magie en de geheimzinnigheid die rond die space jockey hing niet beter intact gelaten?

Misschien had hij het moeten laten bij die ene machtige scène in ‘Alien’ waarin Dallas en Kane in het licht van hun ruimtehelmlampen dat gigantische versteende skelet staan te betasten, waarna ze zich allebei omdraaien en het wezen alleen met zijn geheimen en zijn mysteries in de ijskoude duisternis achterlaten.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234