Natalie WoodBeeld HBO

TELEVISIE★★★☆☆

Robert Wagner maakt zichzelf niet minder verdacht in ‘Natalie Wood: What Remains Behind’

In het begin van deze merkwaardige HBO-documentaire beklaagt Natasha Gregson Wagner er zich over dat het leven en het werk van haar moeder, Natalie Wood, nog steeds wordt overschaduwd door haar tragische verdrinkingsdood in 1981. 

Te zien op Play.

Gregson Wagner, die negen jaar oud was toen ze op het nieuws hoorde dat het lichaam van haar moeder was gevonden voor de kust van Catalina Island, heeft natuurlijk gelijk: er is de voorbije 39 jaar zoveel gespeculeerd over haar mysterieuze dood, dat een mens bijna zou vergeten dat Wood, weliswaar met enige moeite, van een kindactrice wist uit te groeien tot een glamoureuze vedette, en dat ze in de jaren 50 en 60 dankzij rollen in ‘Rebel Without a Cause’, ‘Splendor in the Grass’ en ‘West Side Story’ een hele deftige acteercarrière wist uit te bouwen (al horen we in de documentaire iemand zeggen dat niemand vandaag nog zou aanvaarden dat de rol van de Puertoricaans Maria in ‘West Side Story’ zou worden vertolkt door een blanke actrice met een laag donkere schmink op). Maar als het de bedoeling was om één en ander recht te zetten en om Woods carrière opnieuw onder de aandacht te brengen, dan heeft Gregson Wagner jammerlijk gefaald. 

Aanvankelijk is het wel fijn om Natalie in diverse televisie-interviews en filmfragmenten terug te zien en om te worden meegevoerd naar het Hollywood van toen. Kijken naar ‘Natalie Wood: What Remains Behind’ is alsof je door een glossy fotoboek zit te bladeren over The Golden Age van Hollywood: daar! Die goeie ouwe George Hamilton! En daar: Warren Beatty - ook Natalie was één van de honderden meisjes met wie Beatty een liefdesrelatie had. Dat Gregson Wagner hier de rollen van presentatrice, interviewster én producente op zich neemt, heeft wel één belangrijke consequentie, en dat is dat deze documentaire een nogal eenzijdig en onvolledig beeld ophangt van Woods leven. Er wordt wel vermeld dat Wood en acteur Robert Wagner na hun huwelijk in 1957 een glamoureus echtpaar vormden, maar u zult níet, of toch nauwelijks, vernemen dat Wood een nogal neurotische dame was; dat ze na haar breuk met Beatty door een emotionele hel ging; dat zij en Wagner aldoor met zware schulden kampten; en dat zij en Wagner samen meer drank en pillen verzwolgen dan Mötley Crüe en Guns N’Roses samen. 

Wat de documentaire níet wegsteekt, is dat Woods carrière op het eind van de jaren 60 begon te sputteren. Ze speelde nog wel mee in ‘Bob & Carol & Ted & Alice’, een aardige komedie die de nieuwe seksuele zeden van het hippietijdperk probeerde te vatten, maar voor de rest is ze er nooit echt in geslaagd om de brug over te steken van het oude Hollywood naar het New Hollywood van de jaren 70. Wood diende plaats te ruimen voor een nieuwe lichting actrices, onder wie Diane Keaton, Karen Black, Sissy Spacek en Jane Fonda, en de filmfragmenten uit onder meer ‘West Side Story’ en ‘Bob & Carol & Ted & Alice’ maken, onbedoeld, ook duidelijk waarom: de in het oude studiosysteem opgeleidde Wood miste in haar spel de naturel en de spontaniteit waar de regisseurs van het New Hollywood naar zochten. Hierna zou ze alleen nog maar aantreden in televisiefilms en in middelmatige rampenfilms als ‘Meteor’ – haar tijdperk was voorbij.

Het duurt evenwel niet lang of de intentie van Gregson Wagner om het vooral te hebben over haar mama’s carrière valt, euh, in het water. Want al na 30 minuten verlegt de focus van de documentaire zich naar die fatale avond van 28 november 1981, toen Wood samen met Wagner en Christopher Walken, haar tegenspeler in ‘Brainstorm’, zich aan boord bevond van Wagners jacht, de Splendour. Wat er die nacht precies is gebeurd, vormt nu al 39 jaar voer voor de meest wilde geruchten, roddels en indianenverhalen, en daar zal ook – sorry, Miss Gregson Wagner - na deze docu geen verandering in komen. Integendeel! De politie hield het indertijd bij een ongeluk: Wood, wier slaap werd verstoord door een rubberboot die in het stormweer tegen de buitenwand van haar kajuit bonkte, zou zijn opgestaan om de rubberboot steviger vast te maken, uitgegleden, en in het water gevallen. Onmiddellijk na haar dood doken er in de media evenwel allerhande complottheorieën op: zo zou Wagner die avond pisnijdig op haar zijn geweest en haar een duwtje hebben gegeven. 

In de laatste 20 minuten van ‘What Remains Behind’ – en het is dan dat de docu pas écht uitgroeit tot een fascinerend schouwspel - mag de inmiddels hoogbejaarde Wagner, recht tegenover zijn dochter gezeten, als een soort getuige à décharge zijn versie van de feiten nog eens vertellen. Het gesprek tussen Gregson Wagner en haar vader is duidelijk bedoeld om de oude man de kans te geven zijn onschuld nog eens uit te schreeuwen, maar de bittere ironie is dat zijn verhaal, en de half-onzekere, half-gekunstelde manier waarop hij het vertelt, hem niet bepaald minder verdacht maakt. Zo rakelt Wagner op dat hij die avond ladderzat was, dat er ruzie ontstond met Walken (over wie werd gefluisterd dat hij flirtte met Wood), en dat hij zelfs zó kwaad werd dat hij in het bijzijn van Walken een fles wijn stuksloeg. Hm, Hercule Poirot ruikt onraad! 

Tijdens het interview met Wagner vernemen we eveneens dat de Los Angeles County Police, die het onderzoek naar de dood van Wood in 2011 heropende, Wagner sinds 2018 beschouwt als verdachte. ‘Hoe voel je je erbij dat je een verdachte wordt genoemd?’ vraagt zijn dochter. ‘Ik schenk er geen aandacht aan,’ antwoordt Wagner. ‘Het definieert me niet.’ ‘Zo is dat!’ horen we Gregson Wagner vervolgens íets te enthousiast uitroepen, waarmee ze duidelijk maakt dat ze rotsvast gelooft in de onschuld van haar vader. Natalie, slapend bij de vissen, denkt er het hare van.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234