Jolien D'hoore in 'Sport/Vrouw' Beeld © VRT
Jolien D'hoore in 'Sport/Vrouw'Beeld © VRT

Televisie★★★☆☆

Ruben Van Guchts beloftes inzake het slopen van taboes in ‘Sport/vrouw’ berustte op genregebonden grootspraak

Tom Raes

Bij monde van Ruben Van Gucht, de stichtende kracht achter deze documentairereeks, zou ‘Sport/vrouw’ de taboes niet schuwen terwijl het de vrouwelijke topsport aan ontleding onderwierp. Van creatieve typografie had het anders ook wel een handje weg. Ik vermoed dat de titel ‘Sport/vrouw’ niet helemaal los te zien is van ‘Sportman’, de turf waarin Van Gucht zijn wedervaren als empirisch ingestelde sportjournalist eerder al te boek stelde, toen nog zonder ‘/’ in de titel. Over dat typografische verschil tussen ‘Sportman’ en ‘Sport/vrouw’ valt vast een boompje op te zetten, maar niet hier en niet nu, want het leven is al wraakroepend kort genoeg. Mogelijk zelfs te kort om je aandacht, buiten het uitzitten van allerhande E- en WK’s om, ook nog eens in te zetten voor documentaires óver sport. Ik hou er rekening mee dat die laatste stelling misschien wel subjectief is.

Lees ook

‘Depressie, anorexia, angst: het moet stoppen.’ Misbruik in de topsportschool: 20 turnsters getuigen

‘Sport/vrouw’ vond een bestaansreden in de Olympische Spelen in Tokio van vorig jaar, waar volgens Van Gucht voor het eerst evenveel vrouwelijke als mannelijke atleten aangetreden waren. ‘Sport/vrouw’ kwam dus rijkelijk laat, kon je stellen, maar kom: een gegeven aanleiding kijk je niet in de bek. Des te meer als dat aantal vrouwelijke atleten ondertussen wel nog altijd een minderheid uitmaakt bij ons, ofschoon enkele van die binnenlandse sportvrouwen toch maar mooi tot de wereldtop behoren in hun respectievelijke disciplines. Van Gucht noemde de atletes in dit programma onomwonden ‘voorbeelden voor de jeugd’. Ik weet wel dat de hyperbool een dingetje is in de sportjournalistiek, maar toch dacht ik daarbij: doe maar niet, Ruben.

Een eind ver in de tweede aflevering, die draaide rond het lichaam, het voornaamste en vaak enige werktuig van een topsporter, begon ik te vermoeden dat ook Van Guchts beloftes inzake het slopen van taboes berustte op genregebonden grootspraak. De getuigenissen van Kim Gevaert en Nina Derwael over het onvermogen om hun zelfbeeld heelhuids in verzoening te brengen met de spiermassa die ze als atletes bijeengekweekt hadden, was verhelderend. Maar als je dan toch belust was op taboes uithollen, volgde ‘Sport/vrouw’ op dat vlak misschien wel wat kort op ‘De prijs van de winnaar’, waarin ook al tal van collegae hun persoonlijke lijdensweg naar de weegschaal toelichtten, evenals de eetstoornissen die ze soms overhielden aan die dagelijkse pendel - als verdwaalde reizigers tussen maaltijd en sporthal, cijfer en statistiek.

Lees ook

Adil El Arbi en Bilall Fallah hebben aan één scene voldoende om van ‘Ms. Marvel’ een cultuurclash te maken die swingt als een tiet ★★★½☆

Daarna belichtte ‘Sport/vrouw’ echter ook het weerkerende ongemak dat maandstonden ook voor sportvrouwen betekenen, en trok ik bij, want je kon zowaar nog iets opsteken. Dat het beteugelen van de nefaste gevolgen van de menstruatie op sportprestaties een heuse wetenschap is onder sportartsen, bijvoorbeeld. Er bestaan zelfs apps voor, want de vooruitgang staat voor niets. Eén sportdokter, tevens gynaecoloog, raadde alle atletes aan om hun cycli bij te houden. Basketbalster Ann Wauters, één zo’n atlete die in haar sporttak tot des werelds kruim behoorde, herinnerde zich de onzekerheid nog die ze tijdens die gewraakte vijfdaagse altijd weer voelde als er witte uniformen klaarlagen op de wedstrijddag. Dat met zulke twijfels geen rekening was gehouden tijdens het ontwerp van die uniformen, vond ik ook al veelzeggend.

Wauters’ collega Emma Meesseman kaartte daarna aan hoe ook die wedstrijden gespeeld met een figuurlijk dozijn messen in de buik, even hard bekritiseerd worden in de commentaren achteraf. Ik moest de rekbaarheid van mijn inlevingsvermogen niet testen om me iets voor te stellen bij haar onrechtvaardigheidsgevoel, maar tegelijk lijkt het me ook allerminst vooruitgang mochten sportjournalisten zich voortaan bij elke mindere prestatie luidop afvragen of het misschien weer die tijd van de maand zou zijn. Nu ja, we zien wel weer hoe verrassend Eddy Demarez nog uit de hoek komt.

Ook op Humo

‘Ms. Marvel’ krijgt massaal 1-sterrenrecensies: ‘Je verliest hersencellen van dit woke gedoe’

Delphine Lecompte over de stilte na haar #MeToo-getuigenis: ‘Ik had verwacht dat men iets zou ondernemen tegen de nachtwaker, maar er gebeurde niets’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234