De Verhulstjes - aflevering 1 Beeld VIER
De Verhulstjes - aflevering 1Beeld VIER

Televisie★★☆☆☆

Samenzweerderig kijkt de moegetergde Gert soms in de camera tijdens ‘De Verhulstjes’ op VIER. Dat valt te begrijpen

Ik probeer wel hoor, na een jaar als het vorige er de moed inhouden en met opgeheven hoofd de buis tegemoet treden, ook al komt de dagtaak die daar wacht dezer dagen vooral neer op echo’s verduren die uitgestorven hoorden te zijn; of ze nu op een berg wonen, aan een rad draaien, of samenhokken in een met spionnetjes behangen huis. Maar dan komt er langs die weg toch iets binnen als ‘De Verhulstjes’ en denk ik: néé.

De Pfaffs hebben we al eens uitgezweet, en aan Verhulsten was er zo al geen gebrek. Dat standpunt druist ongetwijfeld in tegen het marktonderzoek dat aantoonde dat er mensen bestaan die wél zaten te wachten op ‘De Verhulstjes’, maar zulke lui vragen zich wellicht ook minder af of het wel een goed idee is om multimiljonairs, die je volgens mij op z’n minst altijd een béétje hoort te wantrouwen, zomaar met diminutieven te behangen.

Ik begon gelukkig niet helemaal onbeslagen aan ‘De Verhulstjes’, want in het bloedhete vacuüm dat de zomer van 2020 was, had ik al eens tijd vergooid aan ‘Viktor Vlogdown’, de webserie van de gelijknamige Verhulst die, zo besefte ik nu, destijds gewoon bedoeld was om de wateren te testen. De gelijkenissen zijn treffend: met het aanzienlijke Verhulst-complex in Oostduinkerke delen ze een locus delicti, in allebei weerklinkt het fraaiste Antwerps aan gene zijde van de Zuiderdokken, en in beide gebeurt niets van die aard dat ik onbesuisd opspring en met verwilderde blik iets uitschreeuw als ‘Neemt de digicorder dit wel op?!’ Ook nu leunde Verhulst De Oudere weer achterover in de vertrouwde rol voor situaties wanneer zijn gevolg toevallig ook nog in het beeldkader past: de moegetergde stamoudste die theatraal lijdt onder zijn eigenhandig voortgebrachte telgen en de zelf uitgenodigde camera, en die op tijd en stond samenzweerderig de huiskamers in blikt op zoek naar medestanders. Op mij kan hij dan altijd rekenen, want ik ben zijn entourage stilaan even moe als hij, maar toch vrees ik dat er weleens sleet zou kunnen komen op zijn vertolking. De commentaarstem van Jelle Cleymans eronder was wel nieuw. Die keuze leek gepast.

Een greep uit de verhaallijnen die werden rondgestrooid in de eerste aflevering, een gulle beweging die je kon verwarren met die waarmee je zout op slakken gooit: een vochtvlek in de buitenmuur die boorwerk vereiste, wat Gert stoorde bij z’n sudoku, Marie en Viktor die één van de familie-appartementen gingen opruimen, culinaire voorbereidingen die tot een familiale kaasfondue moesten leiden, Viktor die op de fondue-avond in een drol getrapt bleek, en een huishond - zo’n ras dat zich beperkt tot non-verbale communicatie - die niet langer de eigen blaas meester was. Dat laatste vond ik zielig, wat niettemin mooi meegenomen was: zo werd ik toch nog een herkenbare emotie gewaar tijdens ‘De Verhulstjes’.

Tussendoor werd ook ruim schermtijd voorzien om het vers afgewerkte Plopsa Hotel aan te prijzen. En toch geen reservaties gemaakt nadien. Als ik behandeld wil worden als een kind of een klant knip ik de tv wel aan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234