null Beeld RV
Beeld RV

televisie★½☆☆☆

Seizoen 2 van ‘Emily in Paris’ is beter dan het eerste: we wilden ons tv-toestel niet meer in brand steken

Net toen we dachten dat de familie Verhulst dit jaar niet meer naast de prijs voor ‘meest inhoudsloze televisie die werd opgenomen in het zuiden van Frankrijk’ kon grijpen, is daar op de valreep nog het tweede seizoen van ‘Emily in Paris’, waarvan een aflevering zich net als ‘De Verhulstjes in Saint-Tropez’ afspeelt in de bekende badplaats aan de Côte d’Azur.

Stefaan Werbrouck

We zijn een halfuur ver als Emily Cooper, de steevast kleurrijk uitgedoste pr-verantwoordelijke uit Chicago die naar Frankrijk is verkast, Parijs even inruilt voor de Franse Rivièra, omdat ze wil ontsnappen aan de ongemakkelijke ménage à trois waar ze op het einde van het eerste seizoen in is beland. Emily dook toen het bed in met Gabriel, de charmante chef die in haar flatgebouw woont maar tevens de vriend van haar beste vriendin Camille; en aangezien de man niet zoals gepland naar Normandië is verhuisd maar in Parijs bleef om zijn eigen restaurant te openen, is haar leven nu ‘un peu compliqué’. Gelukkig kan ze in Saint-Tropez haar gedachten verzetten in een aflevering die zo weinig voorstelt dat zelfs Viktor Verhulst ze een beetje lichtzinnig zou noemen: Emily eet een portie lokale oesters - hashtag ‘#huithuitres’ -, gaat naar - ‘Getting saxy in Saint-Tropez!’ - een jazzoptreden en brengt een bezoekje aan een restaurant waar ze Champère serveren, het champagnemerk van Camilles familie waar Emily de promotie voor doet.

Champère kan ook wel wat reclame gebruiken want, zoals Emily aan het personeel uitlegt, de champagne is zo slecht dat het niet de bedoeling is dat je ze opdrinkt maar dat je ze zo spectaculair mogelijk in het rond spuit. Daarmee wordt het drankje - naast het meest onzinnige product dat iemand op de markt zou willen brengen, zeker in Frankrijk - eigenlijk ook een goede metafoor voor ‘Emily in Paris’ zelf. Terwijl de Netflix-hit alle uiterlijke kenmerken van een tv-serie bezit, ontbreken de belangrijkste ingrediënten - interessante personages, logische wendingen, gewoon een verhaal dat aan elkaar hangt - om er echt iets goeds van te maken. De makers lijken vooral je aandacht te willen afleiden van het feit dat de reeks weinig voorstelt, met behulp van muzikale intermezzo’s in de straten van Parijs (met natuurlijk ook één keer een mimespeler in een bijrol), grandioze modeshows in Versailles en boottochtjes op de Seine.

Nu, eerlijk is eerlijk: het tweede seizoen van ‘Emily in Paris’ is beter dan het eerste. Dat is geen grootse prestatie, aangezien we een jaar geleden af en toe ons tv-toestel in brand wilden steken, maar toch. De clichés zijn minder talrijk - misschien ook omdat ze er ondertussen zo goed als allemaal doorgejaagd zijn -, er wordt veel meer Frans gesproken en het hoofdpersonage komt sympathieker over. In de tweede helft van dit seizoen beleeft Emily zelfs iets wat je met wat goede wil een dramatische ontwikkeling kunt noemen: als ze tegelijk een Britse expat leert kennen die Parijs haat en haar baas uit de VS op bezoek komt, moet ze erkennen dat Frankrijk haar misschien meer heeft veranderd dan ze zou willen toegeven. Alleen wordt de welwillendheid die je af en toe voelt tegenover ‘Emily in Paris’ tenietgedaan telkens als er een scène passeert waarbij je uit plaatsvervangende schaamte op je tanden moet bijten, of een verhaallijn helemaal uit de lucht komt vallen.

Sommige van die momenten zijn zelfs zo knullig dat je je begint af te vragen of de makers niet testen hoever ze kunnen gaan voor iemand ze tegenhoudt. Ergens halverwege is er een soort hommage aan de nouvelle vague-klassieker ‘Jules et Jim’, die als voornaamste verdienste heeft dat wij voor de eerste keer blij waren dat regisseur François Truffaut niet meer onder de levenden is. En er is een aflevering waarin Emily’s pr-bureau Savoir uit het niets een campagne moet bedenken voor prei: jawel, de mensen die normaal gezien enkel voor luxemerken werken, krijgen plotseling een landbouwproduct voor zich. Omdat Emily uiteraard een leek is op het vlak van prei, gaat ze voor meer uitleg over de groente langs bij de enige chef-kok die ze kent en wat er dan gebeurt, valt nauwelijks te beschrijven. Maar als u dacht dat prei en smachtende, zwoele blikken niet samen gaan, dan bewijst het tweede seizoen van ‘Emily in Paris’ - weliswaar op de meest pijnlijke wijze - uw ongelijk.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234