‘I Think You Should Leave’ Beeld Netflix
‘I Think You Should Leave’Beeld Netflix

Televisie★★★★½

Seizoen 2 van ‘I Think You Should Leave’ op Netflix slingert je zo vaak heen en weer tussen lachstuipen en ontroering dat je er bijna een whiplash aan overhoudt

Gegarandeerd om je meer en breder te laten lachen dan Giorgio Chiellini na de gewonnen EK-finale: het tweede seizoen van ‘I Think You Should Leave’ op Netflix.

Twee jaar geleden was ‘I Think You Should Leave’ één van de verrassendste en opmerkelijkste successen op Netflix, ook al omdat de reeks tegenover ‘The Crown’ of ‘Stranger Things’ even hard afstak als de verzamelde tweets van Rik Torfs tegenover het werk van Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Het geesteskind van Tim Robinson, een acteur die zijn sporen verdiende als schrijver voor ‘Saturday Night Live’, was een sketchprogramma, maar dan niet van het soort dat doet denken aan lang vervlogen zondagavonden op VTM of – erger nog – aan ‘Influencers’. De zes korte afleveringen, van telkens ongeveer een kwartier, bestonden uit sketches die zonder pointe bleven of vrolijk doorgingen tot die een ver stipje aan de horizon was geworden, en bevatten de vreemdste en meest absurde situaties en personages. Desondanks werd ‘I Think You Should Leave’, zeker in de Engelstalige wereld, een culthit, waarbij sommige typetjes zelfs een tweede leven als meme op het internet kregen.

Veruit de bekendste sketch uit het eerste seizoen is ‘Focus Group Man’, waarin een bejaard en pezig mannetje deelneemt aan een panelgesprek over de uitrusting van nieuwe auto’s bij Ford. Terwijl de andere mensen in het panel normale dingen als ‘bluetooth’ of ‘extra bekerhouders’ opperen, komt hij af met van de pot gerukte voorstellen als wagens die er ‘te klein’ uitzien of die stinken. Eerst wordt hij wat meewarig bekeken door de gespreksleider en de overige deelnemers, maar als hij Paul, een man aan de andere kant van de tafel, begint te pesten, flauwe grapjes maakt en de perfecte bottle flip uitvoert, krijgt hij de hele groep – behalve Paul dan – aan zijn kant. De drie minuten durende sketch vat het recept van ‘I Think You Should Leave’ goed samen, met een banale, herkenbare setting die plotseling op zijn kop wordt gezet en steeds absurder wordt. Maar ze was tegelijk op een vreemde manier relevant in een wereld waar mensen de grootste dwaasheden kunnen verkondigen zonder aan populariteit in te boeten, omdat ze nu eenmaal de lachers op hun hand hebben.

Wie moeite heeft om de humor van ‘Focus Group Man’ in te zien, kan met een gerust gemoed de hele reeks overslaan, want ‘I Think You Should Leave’ is geen spek voor ieders bek. Maar voor iedereen die bij de zinsnede ‘a good steering wheel that’s doesn’t fly of while you’re driving’ nog steeds moet gniffelen, is de komst van het tweede seizoen een welgekomen cadeau na een jaar vol ellende, en bovendien een geschenk – daar is de pointe! – dat niet teleurstelt. Al van bij de eerste sketch, waarin een man tijdens zijn lunchpauze moet vergaderen, een hotdog in zijn mouw naar binnen smokkelt en uiteindelijk bijna stikt, word je opnieuw binnengetrokken in het compleet maffe universum van Robinson en co., om er pas een dikke anderhalf uur later ietwat verward weer uit te komen. Het stramien van ‘I Think You Should Leave’ is grotendeels hetzelfde gebleven. Er zijn opnieuw personages – vooral mannen – die nog liever de realiteit ontkennen dan toe te geven dat ze ongelijk hebben. Er zijn parodieën op bekende tv-formats – het waanzinnige ‘Coffin Flops’ op Corncob TV – en een trailer voor een actiefilm genaamd ‘Detective Crashmore’, met de kerstman in de hoofdrol. En er zijn veel sketches die in geen enkel vakje passen, zoals die over een kerel die een baby vast mag houden en – ‘I’m worried that the baby thinks people can’t change’ – bang is dat zijn foute verleden naar boven gaat komen.

Als er één verschil is met het eerste seizoen, dan wel dat deze reeks een stuk donkerder lijkt en meer personages bevat die niet alleen op de lachspieren werken maar ook medelijden opwekken. Dat is zeker het geval voor het hoogtepunt van dit tweede seizoen: ‘Your Dad and I Are Old Friends’, een meesterlijke scène waarin een vader geen zin heeft om met zijn dochter nog naar een ijssalon te gaan en haar daarom maar zegt dat die bij koud weer gesloten zijn. Als hij aan de man aan het tafeltje naast hen in het restaurant (gespeeld door Bob Odenkirk uit ‘Better Call Saul’) vraagt om zijn leugentje te bevestigen, begint die een heel leven voor zichzelf erbij te fantaseren, één waarin hij wel geld en een grote verzameling oldtimers heeft, en een vrouw die niet terminaal ziek is. ‘Your Dad and I Are Old Friends’ duurt, zoals bijna alle sketches in ‘I Think You Should Leave’, slechts een paar minuten maar in die korte tijd word je zo vaak heen en weer geslingerd tussen lachstuipen en ontroering dat je er bijna een whiplash aan overhoudt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234