televisie★★½

Seizoen 3 van 'The Crown': even traditioneel, statig en krampachtig als de personages

Het kan de Britse regering maar op ideeën brengen: voor het derde seizoen van de Netflix-serie ‘The Crown’ besliste bedenker Peter Morgan om alle hoofdrolspelers buiten te smijten en opnieuw te beginnen met nieuwe, frisse gezichten. Aha!

Boris Johnson – heden nog dieper in de waanzin afgegleden dan Joaquin Phoenix voor ‘Joker’ – zal helaas nog wel even in zijn rol blijven zitten. Claire Foy, de gevierde leading lady van ‘The Crown’ die Elizabeth II vertolkte in de periode van 1947 tot 1964, moet wél haar kroon doorgeven. Die komt nu op de kruin te staan van Oscarwinnares Olivia Colman: zij zou geloofwaardiger gestalte kunnen geven aan ‘een oude taart met vier kinderen’. ‘The Crown’ 2.0 gáát over ouder worden.

Maar ook: over steeds moeilijker vooruit raken. Het seizoen omvat veertien jaar in tien afleveringen – van 1964 tot 1977 – en handelt over spannende zaken als affaires, mijnrampen en economische crisissen. En toch gaat dat allemaal met het tempo van de gemiddelde brexit-onderhandeling: het bezoekje van de schoonmoeder van de Queen neemt een uur tijd in beslag. De jaren 60 waren voor de Windsors kennelijk even opzienbarend als een dinsdagavond in Laken.

Aan Colman zal het alvast niet gelegen hebben: zij speelt de Queen overtuigend als een kleurloos besje dat zélf het korset van haar verplichtingen hoe langer hoe strakker aantrekt. Hoe vaak haar stiff upper lip ook begint te trillen, zij blijft immer de deftige, nimmer op een uitglijder te betrappen verpersoonlijking van draaglijke standvastigheid.

Het probleem ligt bij Morgans mechanische scenario’s, waarin persoonlijke problemen en internationale trubbels telkens van wel héél handige parallellen zijn voorzien. In de eerste aflevering blijkt de kunsthistoricus van Buckingham Palace bijvoorbeeld een KGB-mol te zijn: analyseert-ie toch wel niet nét een schilderij met een dubbele laag, zeker? ‘Dit schilderij heeft dus twee gezichten, wilt u bedoelen?’ Het is symptomatisch voor een seizoen dat zich geroepen voelt om z’n bij de haren gesleurde symboliek ook nog eens woord voor woord uit te leggen. Wanneer prins Charles (Josh O’Connor), de Prince of Wales, Welsh gaat studeren, ontdekt hij in de onderdrukking van het land een metafoor voor zijn eigen gefnuikte individualiteit. ‘Ik ben tegelijk vrij én gevangen!’ De maanlanding mag dan weer – in een tot indutten aanzettend uurtje tv – uiting geven aan de midlifecrisis van prins Philip (Tobias Menzies). De volgende keer dat ik iets over een hongersnood zie op tv, is dat vast – kosmisch toeval – omdat ik trek heb in een vieruurtje. Of omdat ik te weinig honger heb in het léven, begrijpt u?

Morgan toont het verstikkende bestaan van een royal zonder franjes – de Queen is bijwijlen een soort godmother die haar familieleden in verdekte termen op het matje roept – maar tegelijk blijft hij een tomeloos respect uitstralen voor De Grote Britse Traditie. Waardoor ‘The Crown’ al snel even traditioneel, statig en krampachtig wordt als haar personages.

Nee, dan liever de subversieve, anarchistische, bevreemdende kijk op het Britse koningshuis die Yorgos Lanthimos afleverde met ‘The Favourite’, ironisch genoeg de film die Colman een Oscar opleverde en waarin ze óók een Queen neerzette. Moet kosmisch toeval zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234