Shang-Chi Beeld Marvel
Shang-ChiBeeld Marvel

Film★★★☆☆

‘Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings’ begint goed maar eindigt zoals élke Marvelfilm

Even kijken: hoeveel superhelden dragen een trauma mee dat op de één of andere manier te maken heeft met hun papaatje? Bruce Wayne zag als kind hoe zijn vader werd doodgeschoten, Superman werd als baby door zijn papa in een ruimteschip gezet en voor altijd weggeschoten, Peter Parker heeft de zijne nooit gekend, de vader van Black Panther kwam om het leven bij een bomaanslag, Tony Stark erfde van zijn liefdeloze ouweheer niet alleen diens genie en fortuin maar ook een drankverslaving, en ook Thor en de ouwe Odin kwamen niet bepaald overeen.

Sigmund Freud zou er wellicht uit besluiten dat de wraakgevoelens, het verdriet, de woede, de verlatingsangst, de hechtingsproblemen en het sombere gemoed waarmee nogal wat superhelden te kampen hebben, rechtstreeks voortvloeien uit een vadercomplex: graag zouden we in één van de komende superheldenfilms dan ook eens een scène zien waarin de bovenvermelde personages allemaal samen rond het kampvuur ‘Papa’ van Stef Bos zitten te zingen, met de Hulk op akoestische gitaar.

Mag hen vervoegen: Shang-Chi, een in martial arts gespecialiseerde Aziatische superheld die in 1973 zijn intrede maakte in de Marvel Comics en nu zijn weg heeft gevonden naar het Marvel Cinematic Universe. Over de aard van Shang-Chi’s vadertrauma gaan we niet te veel vertellen, het komt ruim aan bod in de film die nú in de bioscoop speelt, maar komt er op neer dat de jeugd van Shang-Chi werd vergald door zijn vader Xu Wenwu, een 1000 jaar oude krijger die zijn eeuwige leven, zijn krachten en wie weet ook die oneindig coole uitstraling ontleent aan de tien magische ringen die hij rond zijn voorarmen draagt (wacht even: zijn het dan eigenlijk geen armbanden?). Dit is dus het soort papa die onbewogen staat toe te kijken hoe zijn zoontje, het huilen nabij, het tijdens de gevechtstraining met bloedende knokkels staat op te nemen tegen twaalf genadeloze ninja’s.

Geen wonder dat Shang-Chi op 14-jarige leeftijd het ouderlijke huis ontvluchtte, recht naar San Francisco, waar hij overdag als valet auto’s parkeert en ‘s avonds met zijn maatje Katy in de karaokebar uit de bol gaat. Tot de trawanten van zijn vader, onder wie een bink die een gloeiend hete machete uit zijn armstompje kan laten zakken, hem terugvinden... Vervolg op het scherm!

Toen we in zijn kamertje in de achtergrond affiches zagen hangen van ‘The Warriors’ van Walter Hill en van de martial arts-prent ‘Kung Fu Hustle’ wisten we niet alleen met zekerheid dat Shang-Chi een uitstekende smaak heeft, maar ook dat we in een leuke film zaten. Tijdens het duel in de passagiersbus slaken Shang-Chi en zijn tegenstanders bij elke slag, stoot en trap precíes de juiste martial arts-kreetjes (‘Hoe! Huh! Uhhh!’), en wanneer Shang-Chi en Katy in Macau verzeilen in de Club van de Gouden Dolken, waar ze overigens een oude bekende uit het MCU tegen het lijf lopen, begint het avontuur, onder een regie van Destin Daniel Cretton (‘Just Mercy’, ‘Short Term 12’), zelfs iets van de fun uit te ademen van John Carpenters ‘Big Trouble in Little China’.

Tussen de actiescènes – die overigens niet altijd op overtuigende CGI steunen - door wint het verhaal zelfs aan Shakesperiaanse allure wanneer Shang-Chi begint te beseffen dat er eigenlijk maar één manier bestaat om zijn jeugdtrauma’s uit te wissen: VADERMOORD! Nu, echt wrang of ongezellig wordt het nooit: per slot van rekening zitten we nog steeds in een voor een groot publiek bedoelde Marvelfilm. Spoiler: tijdens het onvermijdelijke duel tussen de vader en de zoon vonden wij het best vermakelijk om te zien hoe ze hun trauma’s bespreken terwijl ze elkaar in een ijzeren wurggreep houden: ‘Moeder was dood en jij was er niet voor ons! Je verkoos de ringen boven ons! En je hebt nooit samen met ons naar ‘PAW Patrol’ gekeken!’

Nadat de personages doorheen een zich verplaatsend bos de weg hebben gevonden naar Ta-Lo, een mythisch dorp in een andere dimensie vol magische wezens, horen we iemand (actrice Michelle Yeoh, met name) een beangstigend verhaal vertellen over een Duistere Poort die monsterlijke wezens gevangen houdt en dus absoluut gesloten moet blijven: en op dat eigenste moment weet je natuurlijk al dat die Poort straks zal openzwaaien en dat er zich een veel te lang en veel te luid eindgevecht zal voltrekken. In Hollywood zitten de studiobonzen, de producenten en de marketeers nu eenmaal met het gruwelijk irritante idee-fixe in hun hoofd dat elke superheldenfilm móet eindigen met een oorverdovend pandemonium van kabaal, geraas en actie.

En wat ons betreft hadden ze ook een andere hoofdacteur mogen aanduiden. Want laten we wel wezen: hoe gezellig zijn martial arts-kreetjes ook klinken, de Canadese acteur Simu Liu bezit nog geen grammetje van de uitstraling, de klasse en de coolheid van de man die de vader vertolkt, de uit de films van Wong Kar-Wai gekende veteraan Tony Leung. En dan nu allemaal in koor: ‘Papa! Ik lijk steeds meer op jou!’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234