PAUL VERHOEVEN
EN DE COMEBACK
VAN ‘SHOWGIRLS’ Beeld Humo
PAUL VERHOEVENEN DE COMEBACKVAN ‘SHOWGIRLS’Beeld Humo

tv-tip‘Paul Verhoeven en de comeback van ‘Showgirls’’

‘Showgirls’ is als een bloedschennige lichtekooi die alle schaamte heeft afgelegd

Toen ‘Showgirls’ in 1995 in de zalen uitkwam, struikelden filmcritici haast over elkaar om de ‘ranzige’ prent neer te sabelen. Twintig jaar later geniet Paul Verhoevens erotische sprookje cultstatus. Hoe komt dat? Documentairemaker Jeffrey McHale laat vanavond op NPO2 in ‘‘Paul Verhoeven en de comeback van ‘Showgirls’’ allerlei lezingen op de film los en probeert de weerzin én adoratie te analyseren.  Eerder al liet Humo’s filmjournalist Erik Stockman zijn licht over ‘Showgirls’ schijnen in de reeks ‘Erotische cultclassics’:

‘Nomi, zien m’n tieten er volgens jou groter uit dan anders?’ ‘Dit topje zit te strak, m’n tieten worden verpletterd.’ ‘Molly, als je nu direct m’n g-string niet herstelt, gaat het publiek ‘n lachende pruim zien!’ Whoo-hoo-hoo, onze onstichtelijke odyssee brengt ons vandaag naar Las Vegas, waar de naakte grieten in de kleedkamers van de gore striptenten en op de podia van de glimmerende hotel-casino’s als tomeloze mieren over elkaar heen tuimelen.

 Maar voor we onze eigen borst nat maken en aan de danspaal gaan hangen, eerst een stukje droge geschiedenis. In 1992 joeg ‘Basic Instinct’ een liederlijke schokgolf door de Amerikaanse cinema. Zie het zo: zoals Sharon Stone in die beruchte ondervragingsscène in het politiekantoor heel even haar dijen openvouwde, zo opende er zich in de Amerikaanse filmgeschiedenis dankzij het succes van ‘Basic Instinct’ heel even een raampje waardoor allerlei erotische films kwamen binnenwieken. ‘Sliver’, ‘Consenting Adults’, ‘Disclosure’, ‘Body of Evidence’, ‘Color of Night’: ineens konden de Amerikaanse supersterren, van Madonna tot Bruce Willis, niet meer wáchten om in navolging van Sharon uit de kleren te gaan. 

‘Showgirls’, uitgerekend van ‘Basic Instinct’-regisseur Paul Verhoeven, maakte in 1995 een eind aan het feest: die film werd zó massaal verguisd en flopte zó hard dat de Hollywoodstudio’s prompt de stekker trokken uit de erotische mainstreamcinema. Vandaag zijn de meningen over ‘Showgirls’ milder: de film heeft een grote cultaanhang gevonden, onder meer Jim Jarmush en Quentin Tarantino hebben zich geout als fan en ook wij vinden ‘m prima. Een voorwaarde om ‘Showgirls’ te kunnen smaken is wel dat u moet weten waarmee u te maken hebt: geen crowdpleasend from zero-to-hero-portret van een meisje dat het in Las Vegas als danseres probeert te maken – dat zou het zijn geworden indien Ron Howard of Lasse Hallstrøm in de regiestoel hadden gezeten - maar een groteske fantasie die u meetrekt in de schendige slangenkuil die Vegas is. 

‘De mensen denken dat alles in Vegas draait rond geld en gokken,’ zo verklaarde ‘Showgirls’- en ‘Basic Instinct’-scenarist Joe Eszterhas ooit. ‘Maar dat is slechts de bovenste, zichtbare laag. Daaronder draait alles rond seks.’ De rol van Nomi, die in het begin van de film in een striptent aan de slag gaat, wordt vertolkt door Elizabeth Berkley; en voor wie als tiener verslingerd was aan de comedyreeks ‘Saved by the Bell’ moet het natuurlijk een schok van jewelste te zijn geweest om die lieve Jessie Spano, de studente met de krulletjes, ineens in ‘Showgirls’ poedelnaakt over een podium te zien stormen en aan een danspaal te zien likken. Berkley werd door pers en publiek genadeloos afgekraakt, en haar carrière was na ‘Showgirls’ totaal om zeep, maar wij hebben haar altijd perfect gecast gevonden – tijdens de dansnummers zíe je de gloeihitte van haar naakte lijf afslaan. 

Overigens hoeft het niet te verwonderen dat de Amerikanen een hekel hadden aan ‘Showgirls’. Verhoeven schildert Las Vegas af als een ranzig universum, met popsterren die zich ontpoppen als verkrachters, ogenschijnlijk begripvolle hotelmanagers die zich laten kennen als pooiers, choreografen die zich gedragen als meedogenloze eikels, en met in het brandpunt daarvan een vrouw die uitgroeit tot antiheldin. Dachten Verhoeven en Eszterhas écht dat ze hiermee zouden wegkomen? Met een deprimerend drama dat geen spaander heel laat van de Amerikaanse Droom?

Wellicht bevatte de film ook – toch naar de normen van het puriteinse Amerikaanse publiek - veel te veel bloot. Een beetje teasen, zoals Sharon Stone in ‘Basic Instinct’, dat kan nog wel door de beugel, maar je film werkelijk tot in de kleinste scènes volstouwen met bloot? Nee, voor zoiets zijn de Amerikanen ook vandaag nog niet klaar. 

Zelf zaten wij met wijd opengesperde ogen te kijken naar al dat zedenbederf, en dan vooral naar de stoeipartij in het zwembad, waarbij de schrijlings op Kyle MacLachlan zittende Berkley met haar rug en haar achterhoofd – als in een epiliptische aanval – tegen 120 slagen per minuut het wateroppervlak ligt af te ranselen. Angstaanjagend. Vreemde danschoreografieën ook: op een bepaald moment staan de in leren sm-pakjes gestoken danseressen – waaronder Berkley – allemaal gelijktijdig, in een choreografie waar zelfs Madonna en Lady Gaga voor zouden terugschrikken, zowaar op hun eigen hamportemonnee te timmeren; alsof ze al dansend een heftige zelfhaat tentoonspreiden. Of beter: pruimhaat. 

Kortom: ‘Showgirls’ was voor het Amerikaanse publiek duidelijk té gortig, té heftig, té duister, té raar. Wij zien het anders: ‘Showgirls’ is als een bloedschennige lichtekooi die alle schaamte heeft afgelegd en – terwijl ze je recht in de ogen kijkt - op hoge hakken op je af komt stappen. Op onze schoot mag ze altijd een dansje komen doen.

Bekijk hier de trailer: 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234