Reese Witherspoon & Nicole Kidman: 'Vijfentwintig jaar lang was ik de enige vrouw op de filmset. Ik heb me lang genoeg Smurfin gevoeld’Beeld Orlando Sentinel

'Big Little Lies'Reese Witherspoon en Nicole Kidman

‘Sommige afleveringen zijn beter dan om het even welke film die ik gemaakt heb’

De HBO-miniserie ‘Big Little Lies’ is een verhaal vol donkere geheimen, mysterieuze misdaden en sterke vrouwen. Met voorop Hollywoodsterren REESE WITHERSPOON en Nicole Kidman, die zowel óp als áchter het scherm een hoofdrol spelen. ‘Sommige afleveringen zijn beter dan om het even welke film die ik gemaakt heb.’

Tijdens een fundraiser voor een lagere school wordt iemand vermoord teruggevonden. Wie het slachtoffer is, blijft onduidelijk, maar de dood lijkt iets te maken te hebben met een incident kort tevoren op de school. Na afloop van de eerste schooldag beschuldigde een meisje toen één van haar klasgenootjes van pestgedrag en mishandeling, wat de jongen zelf ontkende. De beschuldiging dwingt de moeders een kamp te kiezen en zorgt ervoor dat hun schijnbaar perfecte leventje helemaal overhoop wordt gehaald. En uiteindelijk leidt ze dus ook tot een moord, zoals via flashbacks druppelsgewijs duidelijk wordt.

Dat is het uitgangspunt van ‘Big Little Lies’, een boek van de Australische schrijfster Liane Moriarty (ook bekend van ‘Het geheim van mijn man’) dat enkele jaren geleden wereldwijd een bestselller werd. En dus ook van de zevendelige minireeks waarmee de Amerikaanse betaalzender HBO veel succes heeft. Aan de star quality zal het in ieder geval niet liggen, want zoals zo vaak bij HBO oogt de line-up bepaald indrukwekkend. Het scenario voor ‘Big Little Lies’ werd geschreven door David E. Kelley, de man achter reeksen als ‘Ally McBeal’ en ‘The Practice’; de regie van alle zeven afleveringen was in handen van Jean-Marc Vallée, de Canadees die voor ‘Dallas Buyers Club’ een Oscarnominatie kreeg en nu voor het eerst voor de televisie aan de slag ging.

Vóór de camera staat ook veel mooi volk, van opkomend talent Shailene Woodley (bekend van de ‘Divergent’-films) en Zoë Kravitz tot gevestigde waarden als Laura Dern en Alexander Skarsgård. En vooral REESE WITHERSPOON en Nicole Kidman, natuurlijk: de twee Hollywoodberoemdheden spelen niet alleen een hoofdrol – respectievelijk als de energieke, ratelende Madeline Martha Mackenzie, het prototype van de helicopter mom, en de tragische Celeste Wright, wier ogenschijnlijk gelukkige huwelijk eigenlijk een hel is – maar treden ook op als executive producers en lagen aan de basis van de verfilming.

REESE WITHERSPOON «Een paar jaar geleden kreeg ik het boek in handen terwijl ik op een filmset stond. Een producent dacht dat het me wel zou interesseren. Ik las het en was er meteen weg van. In de eerste plaats omdat het een sappig en spannend verhaal is: een whodunit waarbij je tot het einde moet wachten om te weten wie er vermoord is, en dus ook wie het gedaan heeft. Maar ook omdat het boek over vijf sterke en complexe vrouwen gaat, heel verschillende personages die veel aspecten laten zien van wat het vandaag betekent om vrouw te zijn – van een jonge, alleenstaande moeder over een vrouw met een nieuw samengesteld gezin tot een working mom. Dat trok me aan, dus wou ik meteen de rechten kopen – en daar kwam Nicole op de proppen.»

NICOLE KIDMAN «Reese belde me op om te vragen of ik mee wou werken aan de verfilming van ‘Big Little Lies’, net op het moment dat ik me klaarmaakte om naar Australië te vertrekken. Dus stelde ik voor om langs te gaan bij Liane Moriarty om de rechten te bespreken. Ik heb Moriarty toen de belofte gedaan dat de serie daadwerkelijk gemaakt zou worden, én dat zowel Reese als ik er zeker in mee zouden doen. Daarmee was de deal beklonken.»


Vrouwenstemmen

HUMO Oorspronkelijk moest ‘Big Little Lies’ een film worden. Waarom hebben jullie beslist om er een miniserie van te maken?

WITHERSPOON «Om dit verhaal in twee uur te vertellen, hadden we véél te veel moeten knippen in het boek: een paar verhaallijnen zouden gesneuveld zijn, wellicht hadden zelfs een paar personages in hun geheel moeten verdwijnen. Terwijl net die diversiteit me aantrok in de roman. Wanneer ik onze prille plannen deelde met mensen die het boek kenden, zeiden die altijd meteen dat ik Madeline moest spelen, dat zij perfect bij mij paste. Maar ik had daar nog niet zo over nagedacht omdat ik mezelf in verschillende personages herkende. Ik ben óók moeder geworden op mijn 22ste, zoals Jane Chapman; net zoals Madeline ben ik gescheiden en hertrouwd toen ik 40 was; en ik ben een working mom zoals Renate Klein. Die veelheid aan verhalen over vrouwen maakt het boek zo rijk. Ik ben altijd op zoek geweest naar projecten waarin je verschillende vrouwelijke stemmen kunt laten horen, en in dat opzicht was ‘Big Little Lies’ het nirwana. Heel lang heeft die discussie dus niet geduurd (lacht).»

KIDMAN «Ik denk dat we er al bij al maar één dag over hebben moeten nadenken. Alles in twee uur proberen te proppen was zonde geweest. Je hebt tijd nodig om de vijf vrouwen rond wie het allemaal draait genoeg diepgang en achtergrond te geven. Ik had ook al eerder met HBO samengewerkt (voor de tv-film ‘Hemingway & Gellhorn’, red.) en ik wist dat we daar de creatieve vrijheid zouden krijgen die we nodig hadden. Er wordt vaak gezegd dat in Hollywood alles business is en niets persoonlijk, maar zo zit ik niet in elkaar. Voor mij is álles persoonlijk.»

HUMO En zo maken jullie – een gastrol van Reese in ‘Friends’ buiten beschouwing gelaten – nu allebei jullie debuut in een tv-serie.

WITHERSPOON «Ik denk daar eigenlijk niet zo over na. De lijn tussen televisie en film is vager geworden dan vroeger: acteurs switchen gemakkelijk tussen de twee, regisseurs maken de overstap... Het is allemaal één grote pot nat geworden vandaag. In mijn hoofd is ‘Big Little Lies’ eigenlijk ook één lange film. Sommige afleveringen zijn ook beter dan de meeste films die ik al gemaakt heb – de zesde is waarschijnlijk het beste wat ik ooit gedaan heb.

»Over vijf jaar zullen we ook niet meer praten in termen van ‘film’ en ‘televisie’. Het zijn allemaal verhalen die verteld worden, alleen de manier waarop je ze naar buiten brengt verschilt. En voor een artiest is het belangrijkste dat je werk de mensen bereikt. Het kan me niet schelen of ze het bekijken in de cinema of in hun woonkamer of op hun smartphone, zolang ze het maar bekijken.»

HUMO Als ik toch nog even het onderscheid mag maken: ik denk dat een verhaal met vijf vrouwelijke hoofdpersonages lang niet zo makkelijk een weg had gevonden in de filmindustrie, zelfs met jullie namen op de affiche.

WITHERSPOON «Daar heb je gelijk in. Televisie heeft een veel langere traditie van series die echt rond vrouwen draaien. Denk maar aan de onlangs overleden Mary Tyler Moore (‘The Mary Tyler Moore Show’ was in de jaren 70 de eerste sitcom rond een alleenstaande carrièrevrouw, red.), of aan een serie als ‘Murphy Brown’, die begin jaren 90 nog door vicepresident Dan Quayle ‘een aberratie’ werd genoemd omdat het titelpersonage een alleenstaande én werkende moeder was. Tv is altijd progressiever geweest en heeft altijd sneller de veranderingen in de maatschappij weerspiegeld dan film. In de filmindustrie zijn getalenteerde actrices veel te lang naar de zijkant geduwd in bijrollen als de vrouw, de vriendin of de moeder van. En dat ben ik beu. Ik ben nu op een punt in mijn carrière gekomen dat ik de macht heb om dit soort projecten op poten te zetten, en dat is een voorrecht waar ik gebruik van wil maken. Het is een keuze die je maakt: ofwel ga je meedogenloos voor die paar hoofdrollen die er zijn, ofwel creëer je zelf een omgeving waarin die competitie onder vrouwen niet meer hoeft.»

HUMO Hoe komt het toch dat het zo langzaam gaat, in het al bij al linkse Hollywood?

WITHERSPOON «Dat is een goeie vraag. Ik weet het ook niet. Ik lijd al vijfentwintig jaar aan het ‘smurfinsyndroom’, zoals ik het noem: het fenomeen dat ik op een filmset zowat de enige vrouw ben tussen allemaal mannen. Toen ik begon, zat er soms zelfs in de crew geen enkele vrouw. Dat laatste is ondertussen veranderd: achter de schermen werken nu veel meer vrouwen dan vroeger. Maar op de set kan het voor een actrice nog altijd erg eenzaam zijn.

»Het is wel aan het evolueren, en dat komt volgens mij doordat de omgang met het publiek anders is. Mensen geven gemakkelijker feedback op een film via sociale media, en vrouwen zeggen sneller: ik herken mezelf niet in deze film, dus ga ik niet. Vrouwen willen hun leven weerspiegeld zien op het scherm. Uiteindelijk zullen films dus wel de wereld waarin we leven moeten laten zien, en niet één of ander parallel universum waarin oude blanke mannen daten met 25-jarige meisjes en elke superheld een man is. Maar het gaat traag.»

KIDMAN «Het zegt natuurlijk ook veel dat ‘Big Little Lies’ zoveel opzien baart doordat vijf vrouwen een hoofdrol spelen – dat het zogezegd een ‘feministische serie’ is, zoals ik het ergens heb gelezen. Als je een serie zou maken over vijf mannen en hun echtgenotes, zou niemand er een label op kleven. Maar een show over vijf vrouwen en hun echtgenoten, dat moet wel een statement zijn!»

Evenwichtsoefening

HUMO Voor twee van de belangrijkste functies achter de schermen hebben jullie wel mannen gekozen: regisseur Jean-Marc Vallée en scenarist David E. Kelley.

WITHERSPOON (lacht) «Wij zijn ook niet van plan om de industrie over te nemen, hè, zo van: ‘Nu is het onze beurt!’ Ik ben al tevreden met een gelijke verdeling. Ik had al eerder met Jean-Marc samengewerkt (voor de film ‘Wild’ uit 2014, red.) en ik voel me veilig bij hem, meer dan bij eender wie waarmee ik al op een set heb gestaan. Dus voor mij was dat een logische keuze.»

KIDMAN «En David E. Kelley... Als je hem kunt krijgen, zeg je toch geen nee? Een man met zo’n staat van dienst, die met reeksen als ‘Ally McBeal’ al uitvoerig heeft bewezen dat hij tv-series kan schrijven die tegelijk grappig en ontroerend zijn. Zo iemand had ‘Big Little Lies’ nodig. Op het eerste gezicht lijkt de serie een eenvoudige whodunit, maar de reeks is meer dan dat: onder het zonnige uiterlijk zit er een donker hart. Er komen thema’s als ontrouw, seksueel geweld, mishandeling en pesten aan bod. Het kwam er dus op aan om de goeie toon te vinden, de spanning te combineren met het drama en het tegelijk grappig en ontroerend te houden. Dat is een delicate evenwichtsoefening.»

HUMO Reese, klopt het dat Vallée oorspronkelijk enkel de eerste twee afleveringen zou regisseren, maar dat jij hem onder druk hebt gezet om ze alle zeven te doen?

WITHERSPOON «Als iemand onophoudelijk bellen, mailen en sms’en ‘onder druk zetten’ is, dan klopt dat (lacht). Ik wist al van bij het begin dat er geen andere mogelijkheid zou zijn. Jean-Marc heeft een heel speciale manier van werken: hij laat de camera altijd draaien, roept nooit ‘actie’ of ‘cut’, blijft zelfs tijdens repetities en pauzes opnemen. Alles kan, alles mag: dat is zijn filosofie. Hoe had zo iemand dan na twee afleveringen de scepter kunnen doorgeven aan een andere regisseur, of zelfs aan meerdere regisseurs? Dat had de serie helemaal veranderd. Gelukkig heeft Jean-Marc dat zelf ook ingezien.»

HUMO Nicole, voor jou was het de eerste keer dat je met Vallée samenwerkte.

KIDMAN «Reese had me op voorhand gewaarschuwd: wees voorbereid, want zodra je binnenkomt, ben je aan het werk en je zult ook constant aan het werk zijn (lacht). Het was een speciale ervaring. Op de set bleef ik ook vaak in mijn rol, net als Alexander (Skarsgård, die haar man speelt). En dat hielp om de lastige dingen op te nemen. In de derde aflevering zit bijvoorbeeld een lange scène waarin ik op de achtergrond zit te luisteren terwijl mijn man praat over ons huwelijk, een moment waarin alle tegenstrijdige gevoelens bij Celeste – de angst voor haar man maar ook haar wil om haar huwelijk te doen werken – samenkomen.»

WITHERSPOON «Die scène is een les in acteren, zonder overdrijven. Elke beginnende acteur zou die moeten bestuderen.»

KIDMAN «In principe was het een erg moeilijke scène, maar Alex en ik begonnen er gewoon aan en in twee takes stond alles erop. Ik was zelf geschokt toen Jean-Marc zei dat het volstond (lacht).»

Blauwe plekken

HUMO Jouw personage Celeste is wellicht degene op wie de slagzin van de reeks, ‘A perfect life is a perfect lie’, het meest van toepassing is. Bij de start lijkt ze gelukkig getrouwd, maar al op het einde van de eerste aflevering zien we haar man heel gewelddadig worden. Was het moeilijk om haar gestalte te geven?

KIDMAN «Ik heb voor deze rol heel diep in mezelf moeten graven – ik word er eigenlijk nog steeds emotioneel van als ik erover praat. Maar ik wou Celeste eer aandoen. Ik heb me uitvoerig voorbereid, veel gepraat met vrouwen die in dezelfde situatie zitten, om te proberen haar menselijker te maken, begrijpelijker ook. Ik wou haar liefde laten zien, haar nood om de relatie ondanks alles toch te doen werken. Dat thema is ook een deel van wie ik ben: ik werk al meer dan een decennium rond geweld op vrouwen voor de Verenigde Naties, dus ik vond het belangrijk om het in al zijn complexiteit te tonen, zonder gemakkelijke antwoorden.»

HUMO Klopt het dat je echt blauwe plekken overgehouden hebt aan de opnames?

KIDMAN «Ja, er zit een douchescène in de serie waar je een hoop blauwe plekken op mijn huid ziet, en die zijn niet allemaal fake. Soms gingen Alex en ik een beetje te hard op in een scène. Maar dat hoort erbij. Het verhaal van Celeste is ook maar één van de vele in de serie: het gaat ook over alleenstaande moeders, over de problemen in nieuw samengestelde gezinnen...»

WITHERSPOON «En er gebeurt een moord die opgelost moet worden; laten we dat vooral niet vergeten, vóór iedereen hier denkt dat we een sociologisch pamflet gemaakt hebben (lacht).»

KIDMAN «Je zult ook zien dat er op het einde, na zeven afleveringen, dingen zijn gebeurd die Celeste in een ander daglicht stellen. Maar het is moeilijk om daarover te praten, dat moeten we eigenlijk doen als de serie helemaal uitgezonden is.»

'Ze bestaan, die zogenaamde alpha moms die zich superieur opstellen tegenover wie níét constant met de kinderen bezig is. Ik ben ze zelf ook al tegengekomen en ze maken me altijd een beetje bang.’

HUMO De belangrijkste verandering in vergelijking met het boek is de locatie: van Australië naar Monterey in Californië. Was dat meer dan een logistieke keuze?

WITHERSPOON «Logistiek had er natuurlijk mee te maken, en het feit dat Monterey meer herkenbaar zou zijn voor een Amerikaans publiek. Maar we hebben ook bewust gekozen voor een kleine gemeenschap als Monterey, waar iedereen over iedereen praat. En waar er mensen uit alle klassen wonen die elkaar tegenkomen op school, als ze hun kinderen afzetten.»

HUMO En die elkaar dan als moeder aan de schoolpoort de loef willen afsteken, zoals in de eerste aflevering gebeurt?

WITHERSPOON «In de enclave waar het verhaal zich afspeelt, bestaan ze zeker, die zogenaamde alpha moms die zich superieur opstellen tegenover iedereen die níét constant met de kinderen bezig is. Ik ben ze zelf ook al tegengekomen en ze maken me altijd een beetje bang.»

KIDMAN «Op het einde zul je echter zien dat ook daar meer achter zit dan je op het eerste gezicht denkt. De serie gaat niet zozeer over de rivaliteit tussen die vrouwen maar veeleer over hun onderlinge verstandhouding, al komt dat pas gaandeweg aan de oppervlakte. Ik weet dat ik nu in herhaling val, maar ik ben het niet gewend dat mensen maar een deel van het verhaal gezien hebben (lacht).»

WITHERSPOON (in de microfoon) «Nicole zou gewoon heel graag hebben dat jullie alle zeven afleveringen bekijken, mensen (lacht). Als ze het over zou kunnen doen, dan zou ze er alsnog een film van maken, denk ik. En ervoor zorgen dat iedereen die tot het einde heeft uitgekeken vóór ze erover wil spreken. Dus jullie moeten alle afleveringen bekijken, anders komt Nicole naar je huis toe.»

KIDMAN «Om de volledige zeven uur in detail te bespreken. Dat is beloofd! (lacht)»

HUMO Altijd welkom!

‘Big Little Lies’ - dinsdag 4 augustus - 22.10u - Canvas

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234