State of the UnionBeeld VRT

TELEVISIE★★★★½

‘State of the Union’ is een van de mooiste, ontroerendste en kortste series in tijden

Twee mensen die aan een tafel met elkaar zitten te praten: in het slechtste geval levert het ‘Wat een dag’ op, in het beste ‘State of the Union’, een grappige, ontroerende, nauwelijks twee uur durende minireeks over een koppel met huwelijksproblemen.

Nu te zien op VRTNU.

‘State of the Union’ is even Brits als witte bonen in tomatensaus op aangebrande toast. Nick Hornby, auteur van onder meer ‘High Fidelity’ en ‘About a boy’, schreef het scenario, Stephen Frears, de man achter ‘The Queen’ en de verfilming van ‘High Fidelity’, zorgde voor de regie en het verhaal speelt zich voor 95 procent af aan een tafeltje in een typische Engelse pub. Daar zitten Louise en Tom, een Londens echtpaar met huwelijksproblemen en een afspraak bij de relatietherapeut aan de overkant van de straat. Elke week komen ze samen om iets te drinken - zij een wit wijntje, hij een glas bier zonder kraag - en een tiental minuten te overleggen waarover het tijdens de sessie moet gaan.

De therapeut krijg je nooit te zien - dichter dan de deur van de praktijk komt de camera niet - en met uitzondering van twee koppels die ze van aan hun tafel zien buitenkomen en van wie ze zich afvragen of hun huwelijk er nog erger aan toe is dan dat van hen, zijn Louise en Tom de enige personages. Tien afleveringen, nooit langer dan twaalf minuten, zie je hoe ze aan hetzelfde tafeltje - en één enkele keer in de zetel - herinneringen ophalen, frustraties botvieren en proberen te achterhalen waar het de afgelopen 15 jaar fout is gegaan. Zij is met een andere man naar bed geweest, leer je al snel, maar enkel omdat de twee uit elkaar waren gegroeid, de vertrouwdheid tussen hen plaats had gemaakt voor verveling en de passie in elkaar was gestuikt.

Tom, een muziekrecensent die zoals zowat elke man in het oeuvre van Hornby alles afweet van Bob Dylan maar niets van het leven, verloor zijn job door de concurrentie van het internet, en sloot zich daarna af. Hij werd een sarcastische man zonder doel, die zat af te geven op de voorliefde van Louise voor Scandinavische misdaadromans (‘Hoeveel Deense vrouwen kunnen er eigenlijk nog vermoord worden?’) of voor de weinig grensverleggende tv-serie ‘Call the Midwife’. ‘We zijn verschillend ouder geworden’, vat Louise (Rosamund Pike, bekend als de manipulatieve vrouw uit ‘Gone Girl’) het na 25 minuten - en dus al in aflevering 3 - samen. ‘Voor mij is 40 hetzelfde als 30, behalve dat je vaker moet gaan sporten. Voor jou is 44 hetzelfde als 65, maar dan met jongere kinderen.’

In dialogen die poëtisch en spitsvondig genoeg zijn om te blijven hangen maar ook realistisch en herkenbaar genoeg om je te doen geloven dat ze echt uitgesproken kunnen worden door twee mensen aan een tafeltje op café, ontleden Louise en Tom elkaar, hun relatie en hun toekomst, voor zover die er tenminste nog is. Pas helemaal op het einde, wanneer de twee ontdekken dat een goed huwelijk ook hard werk is, schuurt alles even tegen het cliché aan, maar daarvoor is ‘State of the Union’ een van de mooiste, ontroerendste en - niet onbelangrijk nu er voor elke serie die je gezien hebt vijf series zijn die je nog moét zien - kortste reeksen in tijden. Ober, een glas fris schuimend bier!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234