StatelessBeeld BEN KING/NETFLIX

TELEVISIE★★★★☆

‘Stateless’ kruipt sneller onder je huid dan Dries Van Langenhove ‘#omvolking’ kan tweeten

Het migratieprobleem lijkt niet meteen een sexy onderwerp voor een tv-serie, maar met het Australische ‘Stateless’ heeft Netflix een reeks uitgebracht die sneller onder je huid kruipt dan Dries Van Langenhove ‘#omvolking’ kan tweeten.

De zesdelige miniserie speelt zich, na de eerste aflevering, grotendeels af in Barton Immigration Detention Centre, een fictief kamp in de Australische woestijn waar illegale vluchtelingen vastzitten tot er een beslissing valt over hun visumaanvraag. Tussen de Afghanen die gevlucht zijn voor de Taliban of de Koerden die gefolterd werden door het Iraanse regime verblijft daar ook ene Sofie Werner, een jonge, blonde Australische vrouw met psychologische problemen. Sofie is weggelopen uit een bizarre sekte waar ze seksueel misbruikt werd en probeerde met een gestolen paspoort naar Duitsland te reizen. Omdat ze haar echte identiteit niet wou geven en de autoriteiten niet genoeg geïnteresseerd waren om die zelf te achterhalen, werd Sofie gemakshalve ook beschouwd als een ‘unlawful non citizen’ en in Barton opgesloten.

Hoe onwaarschijnlijk het lot van Sofie (indrukwekkend neergezet door Yvonne Strahovski uit ‘The Handmaid’s Tale’) ook klinkt, haar verhaal is echt gebeurd. In 2004 zat de Duits-Australische Cornelia Rau tien maanden lang vast in een detentiecentrum net als Barton; toen ze vrij kwam, zorgde dat voor heel wat verontwaardiging in de media en bij de modale Australiër,  die tot dan geen twee keer had nagedacht over de levensomstandigheden in de gevangenissen voor vluchtelingen. Dat vat natuurlijk ook de houding in Australië, en bij uitbreiding de hele westerse wereld, tegenover het migratieprobleem samen: pas als er, zoals een van de lotgenoten in Barton het omschrijft, een ‘lelie tussen het riet’ terechtkomt, vinden we het onze aandacht waard.

‘Stateless’, dat bedacht werd door Cate Blanchett, die ook te zien is als sekteleidster, gebruikt Sofie vooral als opstapje om het hele systeem aan te klagen. Haar lijdensweg mag dan wraakroepend zijn, hij verbleekt tegen die van de andere gevangenen in Barton: mensen als Ameer, een Afghaanse leraar die al zijn geld aan mensensmokkelaars heeft gegeven om met zijn familie naar Australië te komen en door het systeem langzaam vermalen en weer uitgespuwd wordt. Hij krijgt, in tegenstelling tot Sofie, geen happy end. De reeks toont ook de lastige positie van het personeel van het detentiecentrum: een afgevaardigde van de dienst immigratie moet negatieve verhalen uit de media houden maar krijgt het steeds moeilijker om wat ze ziet te verzoenen met haar geweten en een nieuwe bewaker die vol goede moed aan zijn job begint, verliest langzaam de controle, door de druk van zijn gewelddadige, racistische collega’s en de stress in het kamp.

De boodschap is duidelijk: een plek als Barton ontmenselijkt iedereen. De vluchtelingen die er consequent aangesproken worden met hun volgnummer, het voetvolk dat de gefrustreerde gevangenen in bedwang moet houden en de bazen die het beleid moeten uitvoeren dat politici honderden kilometers verder uitstippelen. Politici van wie de voornaamste bekommernis is dat de media en de kiezers niet ontdekken wat er allemaal gebeurt. De uppercut houdt ‘Stateless’ tot helemaal op het einde, na de bevrijding van Sofie. In een naschrift laten de makers weten dat de zaak-Rau voor een hervorming van het systeem heeft gezorgd, met als belangrijkste verandering dat vluchtelingen nu niet meer in kampen op het Australische vasteland worden vastgehouden maar op enkele eilanden ver van de kust. Zoals een personage bij het begin al zegt: ‘De boten tegenhouden lost het probleem niet op. Het betekent alleen maar dat je het niet meer hoeft te zien.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234