de 7 hoofdzonden

Stephanie Planckaert: ‘Ik vind seks superbelangrijk. Ik wissel zelfs tips uit met mijn mama!’

Wanneer dat verdomde kasteel opgeknapt zal zijn en TripAdvisor lovende besprekingen zal spuwen, zal Eddy Planckaert eindelijk in een tuinstoel kunnen neerzijgen. Maar zover is het nog niet. In 'Château Planckaert', het antropologisch onderzoek naar de gelijknamige familie op Eén, wordt voorlopig nog driftig gevochten met de tijd. In het peloton rond Eddy Planckaert wil zijn dochter Stephanie (31) weleens mijn aandacht vangen. Ze is de boekhouder van de chaos, en samen met haar man Christopher leert ze Iluna (15), Mageno (13) en Elara (5) de wereld kennen.

STEPHANIE PLANCKAERT «Ik ben niet gelovig. Ik werd moeder op m'n 16de - dat was op zich al goddeloos (lacht) - en liet m'n dochter niet dopen. Die beslissing heb ik toen samen met Christopher heel overtuigd genomen. Het was misschien makkelijker geweest om het wel te doen, want de familie van mijn mama is erg gelovig. Ik ben er behoorlijk zeker van dat mijn omaatje stiekem weleens wijwater over het hoofdje van Iluna gegoten heeft (lacht). Maar ik vond het een brug te ver om zoiets te beslissen voor mijn kind. Geloof is iets intiems: je moet daar zélf voor kiezen.»

HOOGMOED

HUMO Je was pas 16, maar je nam zelf de grote beslissingen.

PLANCKAERT «Ik hecht veel belang aan autonomie, ja, aan zelf keuzes maken. En dat was inderdaad op mijn 16de al zo. Ik kreeg plots een label opgeplakt - de tienermoeder! - en kwam in een meningenstorm terecht, maar ik vond toen al dat mijn leven van mij was. Dat probeer ik nu door te geven aan onze kinderen. Ze moeten met hun twee voeten in de wereld staan, en de dingen zélf ondervinden. Geen kasplantjes zijn. Je plan kunnen trekken is fundamenteel, zeker in deze wereld.»

HUMO Net als jij indertijd zijn ze nu personages in een druk bekeken docusoap. Hoe is het om op die leeftijd voortdurend een camera op je te voelen? Is de verleiding dan niet groot om jezelf heel bijzonder te vinden?

PLANCKAERT «Daar zeg je iets. (Denkt na) Ik was daar toen heel nuchter in, geloof ik. En dat zie ik nu ook bij onze kinderen: ze voelen zichzelf niet plots superspeciaal omdat ze toevallig in een televisieprogramma figureren. Elf jaar geleden, toen 'De Planckaerts' stopte, waren we al een goeie familie. En in die jaren zonder camera's is het nog beter geworden. We hebben keihard gewerkt, en bewezen dat het zo ook kan: je hebt geen miljoenen kijkers nodig om gelukkig te zijn samen.

»Wij zijn niet de beste familie. Niet de mooiste, niet de slimste, niet de liefste. Neen, wij zijn gewoon de Planckaerts - een interessante familie, zoals alle families interessant zijn. Dat druk ik mijn kinderen op het hart: er is geen competitie. Iluna maakt zich soms zorgen omdat ze wat verlegen is, en niet de uitbundige spontaniteit van haar klasgenoten heeft. 'Het is goed,' zeg ik dan. 'Wees gewoon wie je bent. Doe maar.' Of het nu op school of op televisie is: je mag nooit in een typetje veranderen.

»Die instelling heb ik van mijn mama. Ze is heel nuchter en bescheiden. Niet zweven, zéker niet zweven: dat is altijd al haar grootste les geweest. Mijn papa zit anders in elkaar. (Glimlacht) Een sportman, hè: eergevoelig en flamboyant. Iemand die opleeft wanneer er licht op hem schijnt. Mijn mama heeft altijd voor de schaduw gekozen, en veel opgeofferd - voor papa, en voor ons, de kinderen. Dat bedoel ik niet negatief: ze heeft dat heel bewust gedaan, omdat het strookt met haar karakter en omdat het voor evenwicht in het gezin zorgde. Stel je voor dat mijn moeder óók altijd op de eerste rij wilde: dat zou niet goed geweest zijn.»

HUMO Je vader is de klassieke patriarch, de voorman van de clan. Is dat geen vorm van hoogmoed?

PLANCKAERT «Dat kan het zijn, ja, maar bij hem is dat niet het geval. Bij zo'n klassieke patriarch denk ik aan een autoritaire figuur, aan iemand die zich niet laat opvolgen. Terwijl mijn papa net heel veel ruimte geeft aan zijn kinderen. Je ziet het ook in de serie: voetje voor voetje schuift hij naar de achtergrond. Hij hoeft niet altijd het laatste woord te hebben, en hij spreekt voortdurend zijn bewondering uit voor ons.

»De familie klikt telkens weer in elkaar. Al die verschillende karakters, visies en eigenaardigheden lopen samen op één pad. Het is niet mijn vader die dat pad getekend heeft: we hebben dat samen gedaan.»

Stephanie PlanckaertBeeld Diego Franssens Humo 2020

HUMO Zo'n clangevoel kan toch ook verstikkend zijn? Als je toevallig een loner bent, lijkt het me knap lastig om te moeten functioneren in een omgeving waarin de familie heilig is.

PLANCKAERT «Maar er is helemaal geen dwang: wie zijn vleugels wil uitslaan, kan dat. We móéten niet telkens terugvliegen naar het nest. Wij hebben onze trots, hè: we zouden ons nooit laten dwingen in een bepaalde richting. Maar we keren dus altijd terug, en dat zegt iets, toch?

»We hebben lang met z'n allen samengewoond, maar zodra zowel Francesco als ik kinderen hadden, werd duidelijk dat we nood hadden aan een eigen stek. Je wilt je eigen accenten leggen in de opvoeding, hè. Maar nu de kinderen tieners zijn of worden, en wij volwassen, denken we eraan om toch weer met z'n allen te gaan samenwonen. (Denkt na) We zijn samen opgegroeid, op een heel intense manier: wij voelen wat de ander nodig heeft. Ik ben iemand die moet kunnen ventileren, ik praat de dingen graag grondig door. Maar Junior is bijvoorbeeld wat meer op zichzelf. Hij wil soms ook eens gewoon een dag lang niemand zien. En dat respecteren we: als hij iemand nodig heeft, zal hij dat wel aangeven. Zo hebben we allemaal onze plaats gevonden in die kring.»

HUMO Een neefje van hoogmoed is ijdelheid. Wat zie jij wanneer je in de spiegel kijkt?

PLANCKAERT «Een vrouw. Eentje die weigert om haar lichaam als een probleem te zien. Als kind was ik een beetje mollig. So what? En ik ontdek nu de eerste rimpels: geweldig, toch? Ik vind het zo bizar dat we dat allemaal proberen te maskeren. Waar komt die frustratie vandaan, die schaamte? Ik wil eerlijk zijn over mijn lichaam. En dus zal ik er ook nooit iets aan laten veranderen. Dat zou een belediging voor mijn ouders zijn, vind ik.

»Ik vind Christopher een mooie man, en hij vindt mij een mooie vrouw. We filosoferen er weleens over: als je alleen verder moet met het lichaam óf de ziel van de ander, wat kies je dan? (Beslist) Ik ga voor de ziel. Dat knappe lichaam van mijn man is fijn, maar wie hij werkelijk is: daar ben ik verliefd op.»

Ik behoor tot een familie van hyperkineten, en ik ben dan degene die met het schema staat te wapperen. De agenda van de Planckaerts.

AFGUNST

PLANCKAERT «Ik kan jaloers zijn op mensen die iets zijn wat ik niet ben. Als ik naar de dokter ga, benijd ik hem om zijn kennis. Of beter: om de wilskracht en de energie die hij getoond heeft om die kennis te verwerven. Want ik was indertijd te lui om m'n school af te maken. En ik wil me niet verstoppen achter het vroege moederschap: ik had het kunnen combineren, als ik maar gewild had.

»Ik vind jaloezie geen negatieve eigenschap. Iluna zei onlangs dat ze een vriendin van haar benijdt omdat die zo'n spring-in-'t-veld is, zoveel spontaner dan zijzelf. Dan denk ik: goed zo. Want het heeft niets te maken met iemand iets niet gunnen. Wel: met zelf iets willen zijn.

»Mensen die niet willen toegeven dat ze weleens jaloers zijn, houden zichzelf voor de gek. En ik vind net dat je jezelf onder ogen moet durven te komen.»

HUMO Kun je ook jaloers zijn op je eigen familieleden?

PLANCKAERT «Soms zou ik grappiger willen zijn, zoals mijn broers. Ik geniet van die show, van dat eeuwige ad rem zijn. Zelf mis ik die snedigheid. Ik ben de nuchtere, de aandachtige kijker, degene die alles analyseert.»

HUMO Ik geloof dat rancune, een opgevoerde vorm van jaloezie, een sterke motor kan zijn. En dat je vader daar een voorbeeld van is. Hij had geen makkelijke jeugd, en zijn oudere broers maakten het hem knap lastig.

PLANCKAERT «En daardoor groeide al heel vroeg het voornemen om de wereld eens wat te laten zien? Ja, daar zit wel wat in. Ook later in zijn leven werd er met hem gelachen, of werd hij beschouwd als iemand die mislukt was, en puurde hij daar de energie uit om het tegendeel te bewijzen. Maar ik denk niet dat je een heel leven dáárop kunt bouwen. Het is al lang niet meer zijn brandstof. Hij is daar zelf ook heel duidelijk in: wij, zijn familie, zijn nu zijn drijfveer. Hij wil straks niet de rijkste of de populairste op het kerkhof zijn. Neen, hij wil dat wij het goed hebben. Mijn ouders zouden perfect met pensioen kunnen, hè. Maar ze blijven in de weer: voor ons.»

TRAAGHEID

PLANCKAERT «Luiheid wordt in onze familie als de grootste zonde beschouwd. Je moet productief zijn, je nuttig maken. Wat je doet, moet iets opleveren. En ik kan me daar helemaal in vinden. Vooruitgang: ik vind dat een aantrekkelijk idee.

»De Planckaerts werken zeven dagen per week. Dat moet ook, want er is véél: de houtzagerij, het bouwbedrijf, de chambres d'hôtes. En nu ook dat kasteel in Frankrijk. Maar we doen het samen, en dat is plezierig.»

HUMO Jij bent verantwoordelijk voor de chambres d'hôtes.

PLANCKAERT «Ik ben een tijdje huismoeder geweest, en daar ben ik blij om. Maar dat kon ik niet de rest van mijn leven blijven: het vervulde me niet volledig. Er moest ook nog een stukje zelfontplooiing bij. Die vind ik in de chambres d'hôtes, die ik beheer met Magali, de vrouw van Francesco. Dat had ik nodig.»

HUMO Je brengt graag orde aan in de chaos?

PLANCKAERT «Ja. Het is heel druk, hè - ik behoor tot een familie van hyperkineten. Alles gaat snel en impulsief. Ik ben dan diegene die met het schema staat te wapperen. De agenda van de Planckaerts. Een planning, een structuur: ik vind dat belangrijk. Als we samen zijn in Frankrijk, is er elke dag een gezin dat instaat voor de boodschappen, het koken en de afwas. Anders zou het toch altijd mama zijn die het allemaal op zich neemt. En ik ben dan diegene die in het oog houdt wie aan de beurt is.

»Iedereen binnen de familie speelt zijn rol. We zijn een ketting waar je geen schakeltje uit kunt halen.»

HUMO Je moeder doet de boekhouding van het bouwbedrijf en de zagerij, je broers doen het technische en fysieke werk. Da's wel heel klassiek: de meisjes organiseren en beredderen, de jongens mogen spelen.

PLANCKAERT «Het is wat het is: ik ben nu eenmaal niet goed in balken leggen. Het heeft me nooit geïnteresseerd, en dus heb ik me er ook nooit in verdiept. Bovendien zijn mijn vader en mijn broers ook bezig met de zakelijke kant, hoor. Ze zeggen niet gewoon: geef ons een speelplaats waar we oermensje kunnen spelen. Iedereen in onze familie zou morgen een eenmanszaak kunnen starten. (Op dreef) De Planckaerts zijn écht geen jongensfamilie, hoor. Ik voel me als vrouw heel gerespecteerd. Meer nog: mijn vader en ik lijken heel erg op elkaar. Twee filosofen, hè: we kunnen samen eindeloos doorbomen over het leven.»

Onze kinderen krijgen de ruimte om hun eigen leven in te delen, zonder al te veel strenge regeltjes. Onze opvoeding is niet Kind en Gezin-proof.

HEBZUCHT

HUMO Toen je 12 was, liep een zakelijk avontuur van je vader in Polen helemaal mis. Hij keerde berooid terug: je gezin had niets meer. Ik kan me voorstellen dat dat z'n sporen heeft nagelaten.

PLANCKAERT «Ja. Financiële zekerheid is héél belangrijk voor mij. Ik kijk vooruit, ik weiger risico's te nemen, en er moet altijd reserve zijn. Alles wordt altijd gedetailleerd berekend - inkomsten en uitgaven ken ik uit het hoofd, zowel privé als van de zaak. Ik heb die zekerheid nodig, en ik zal te allen prijze vermijden dat mijn kinderen zoiets moeten meemaken. Als het ooit nodig is, ga ik afwassen in een restaurant.

»Dat faillissement is een trauma, zeker ook voor mijn ouders. Ze zijn extreem voorzichtig. Je zult geen design vinden bij de Planckaerts, geen dure merkkleren.»

HUMO Junior rijdt met een Porsche. Maar: eentje die rijp was voor de schroothoop.

PLANCKAERT «Voilà, voor een prikje gekocht omdat hij helemaal kapot was. En Junior heeft 'm helemaal opgelapt. Hetzelfde met het kasteel in Frankrijk dat de familie gekocht heeft: dat ligt in de goedkoopste streek van het land én het was half vernield door een brand. We zullen nooit boven onze stand leven: we doen alleen wat kan. De waarde van 5.000 euro zal voor mij altijd dezelfde blijven, en ik zal altijd nauwgezet blijven uitrekenen wat we met die 5.000 euro kunnen doen. Christopher volgt me daarin: alles wat we ondernemen, gebeurt met het oog op de toekomst. Om het voor onszelf en onze kinderen beter te maken.»

HUMO Ben je boos geweest op je vader?

PLANCKAERT «Neen. Er was alleen maar compassie. Mijn broers en ik voelden dat onze ouders verdriet hadden, echt verdriet. Ze rouwden om wat verloren was. En wij leefden mee: we vielen onze ouders niet lastig met tienerdrama's.

»We moesten volledig opnieuw beginnen, en dat was een zware, donkere periode. Ik had dan nog het voordeel dat ik een tweede leven leidde - op school. Ik trok thuis de deur dicht, en mijn ellende was weg. Terwijl mijn ouders er elke seconde van de dag in zaten. Daar deden ze ook niet geheimzinnig over: wij wisten perfect in welk bootje we voeren.»

HUMO Je vader heeft zich er heel lang schuldig over gevoeld.

PLANCKAERT «Hij voelde het als een falen. Wij hebben hem moeten zeggen dat het oké was. Ik ben blij dat hij dat uiteindelijk toch geloofd heeft, dat hij er vrede mee heeft genomen, en zich over die nare periode heeft gezet.

»Ik was 12 en mijn vader was tot dan vooral afwezig geweest. Ik kende hem niet, maar door al die rampspoed stonden we plots wél heel dicht bij elkaar. Ik had het gevoel dat hij mij nodig had, en ik vond het belangrijk om er voor hem te zijn. Dat heeft me góéd gedaan. Zo leerde ik dat ouders kwetsbaar moeten durven te zijn tegenover hun kinderen. Ik laat de mijne nu ook weten dat ik hén nodig heb. Niet dat ik afhankelijk ben, maar dat we samen groeien, dat ik ook nog vaak fouten maak. Daar zit geen grote opvoedkundige strategie achter: het is pure eerlijkheid.»

Ik was 12 en mijn vader was vooral afwezig geweest. Maar door zijn rampspoed had ik plots het gevoel dat hij mij nodig had, en dat heeft me góéd gedaan.

GRAMSCHAP

HUMO Je zei dat je je vader nooit iets verweten hebt. Word jij eigenlijk ooit boos?

PLANCKAERT «Neen. Nooit. Ik kan dat niet, koleirig zijn. Soms denk ik: roep nu toch eens, schreeuw het uit. Maar het zit niet in mij. Wanneer ik het moeilijk heb met een situatie, word ik stoïcijns. Ik vind een woede-uitbarsting iets heel laags. Ik associeer het met controleverlies. Je weet niet meer wat je zegt, je verliest jezelf, en je maakt zoveel kapot.

»Mensen die licht ontvlambaar zijn, ik denk daar het mijne van. Ik geef dat ook mee aan onze kinderen. Ik respecteer jullie, leg ik hen uit, ik hou van jullie - en dus trek ik het me aan wat jullie tegen me zeggen. En dus moeten ze nadenken voor ze er zomaar iets uitgooien.

»Ik had daar al over doorgedacht voor ik volwassen was. Als tiener al liet ik niets borrelen: iedereen wist altijd hoe ik me voelde. Maar ik sprak het wel tactvol uit. Liever dan in een furie te ontsteken, leg ik mezelf uit. Zo werkt het ook in onze familie. Wij praten liever een halve dag tot we het eens zijn over iets.»

HUMO Dat zien we in 'Château Planckaert'. Jullie discussiëren met merkbaar plezier.

PLANCKAERT «Dat is wat we willen zijn: de familie die het al pratend oplost.»

HUMO Niet alle families kunnen dat. En niet alle families willen dat.

PLANCKAERT «Ik geloof van wel. Het is één van mijn stokpaardjes: ik vind dat we in onze samenleving te weinig waarde hechten aan familie, dat er vaak zelfs een beetje meewarig wordt gedaan over familiebanden. Het is die onzichtbare maar o zo aanwezige druk: je moet met twee uit werken, je moet een bloeiend sociaal leven uitbouwen, je moet voortdurend in beweging zijn - en je doet dat bij voorkeur allemaal zo ver mogelijk weg van je ouders. Want blijf je in het dorp, dan ben je bekrompen en gemakzuchtig. Dan benut je je kansen niet, en weiger je om andere horizonten te verkennen. Die druk is te groot.

»Soms hoef je het geluk helemaal niet ver te zoeken, en ligt het gewoon voor je voeten. Het kan zó simpel zijn. Ik wil onze kinderen niet blokkeren - ze mogen de wereld in - maar tegelijk wil ik ze duidelijk maken dat succes niet per definitie te maken heeft met groot en ver en veel. Ik voelde mij het méést geslaagd in het leven toen we alles kwijt waren. Plots lag de essentie bloot: we hadden alleen nog elkaar, en toen bleek hoe sterk we waren en hoe waardevol zo'n familieband is.»

GULZIGHEID

HUMO Na plicht komt vermaak, leer ik uit 'Château Planckaert': nadat er hard gewerkt is, mag er goed gegeten en gedronken worden.

PLANCKAERT «Voor mij moet het ook echt in die volgorde. Ik kan me niet voorstellen dat ik heel veel te doen heb en me daar dan toch aan onttrek. De dingen moeten klaar zijn, en dan kan de ontspanning volgen. En inderdaad, dan is er veel vrolijkheid. Elke dag een familiefeest: dat is het ideaal van de Planckaerts.»

HUMO In de reeks was te zien hoe jullie gingen aperitieven bij de burgemeester van het dorp waar jullie kasteel staat. En hoe tipsy bij jou funny is.

PLANCKAERT «Dat was een heel grappige ontmoeting. Magali en mijn moeder kregen keihard de slappe lach, terwijl ik ernstig het woord moest blijven voeren.

»Ik ben geen nonnetje: ik aperitief graag met mijn vriendinnen. Maar ik laat het niet te ver komen. Ik heb nog nooit moeten overgeven van de drank. Het ligt sowieso gevoelig bij ons. Iemand die heel dicht bij de familie stond, is gestorven aan levercirrose. We koesteren een zekere angst tegenover te veel alcohol. Tegelijk vind ik het moedig als mensen toegeven dat ze zich tijdens een avondje uit helemaal lieten gaan, en dat dat de kater waard was omdat ze zo'n heerlijke tijd hadden. Zelf kan ik dat niet: na een poosje trap ik op de rem.»

HUMO Je houdt van controle, nee?

PLANCKAERT «Het is waar, ik neem graag de rol van de verantwoordelijke op mij. Iluna heeft dat ook. Soms denken we: moeten we niet wat onstuimiger zijn? Maar dat zit niet in ons. Het zou ons niet passen.

»Tegelijk ben ik niet het soort moeder dat de teugels voortdurend strak trekt. Onze kinderen krijgen de ruimte om hun eigen leven in te delen, zonder al te veel strenge regeltjes. Het gebeurt dat ze in het weekend tot elf uur 's avonds op zijn: onze opvoeding is niet Kind en Gezin-proof (lacht)

HUMO Waar ben je wel heel gulzig in? Hoe ontsnap je af en toe aan jezelf?

PLANCKAERT «Ik ken die behoefte niet. Ik hou er net van om mezelf in de ogen te kijken. Imperfectie is fantastisch. Dat omarmen, dat is voor mij de sleutel. Het is ook wat ik zoek in relaties, zowel met Christopher als met mijn vrienden. Dingen maskeren: ik kan me dat niet voorstellen. Of iets verdedigen waarvan ik weet dat het fout is. Absolute eerlijkheid: misschien is dát wel mijn verslaving.

»Mijn man en ik hebben elkaar daarin gevonden. Wij leven heel erg samen. We zijn open, voortdurend aan het praten. Ik geef heel veel, en dat wil ik ook graag terugkrijgen. Ik wil dat mijn geliefden eerlijk zijn, dat ze mij graag zien, en dat ze dat zeggen en tonen. Je moet niet wachten tot iemand op z'n sterfbed ligt om te zeggen: 'Ik zie u graag.' Dat was bij vorige generaties weleens een probleem. Ik voel het bij mijn oma van 94, zelfs nog bij mijn mama: ze weten zich geen raad met de grote gevoelens. Als ik mijn oma knuffel, begint ze te wenen. Omdat het te veel is, waarschijnlijk, te groot - iets waarvan ze nooit geleerd heeft hoe ze het kan omarmen.»

HUMO Begrijp je mensen die niet gulzig in het leven staan?

PLANCKAERT «Ik kan het mij zo moeilijk voorstellen, níét weten waarom je die ochtend bent opgestaan. Het zal vast bestaan, maar wij kennen dat soort lethargie niet in onze familie. Ik denk ook dat het niet lang zou kúnnen bestaan: als je opgenomen wordt in onze familie, word je haast automatisch meegesleept in dat vitalisme.»

ONKUISHEID

HUMO Je werd op je 16de al moeder. Wat ik me afvraag: valt op die jonge leeftijd de monumentale kwetsbaarheid die daarbij hoort niet nóg harder op je?

PLANCKAERT «Ik ben blij dat ik het later nog twee keer heb meegemaakt. Zo merkte ik dat leeftijd geen verschil maakt: op mijn 26ste was het even overrompelend als op mijn 16de. Je wordt niet beter verliefd op je kind omdat je ouder bent, je houdt niet meer van je baby omdat je aan maturiteit gewonnen hebt. En de kwetsbaarheid wordt er niet kleiner op. Het is eenvoudig: de dag waarop ik zwanger werd, ben ik moeder geworden. Het was instinct, puur instinct: willen zorgen voor mijn kind.»

HUMO Je bent al meer dan vijftien jaar samen met Christopher.

PLANCKAERT «Hij is niet meer dat manneke van toen, en ik niet meer dat meisje. Dat is de kunst: samen veranderen, elkaar vormen. En het allerbelangrijkste: intimiteit blijven vinden bij de ander. Wij zijn nog altijd smoor op elkaar. Ik kan me ook niet voorstellen hoe het zónder die blijvende verliefdheid zou lukken. Ik hoor weleens van vriendinnen dat er sleur opduikt in hun relatie. Ik kan dan niet precies de vinger leggen op het probleem - zat het van bij het begin niet goed, of is er onderweg iets misgelopen? - en ik zou het zelf ook niet kunnen, samen zijn met iemand van wie ik niet ondersteboven ben. Zijn Christopher en ik misschien naïeve onnozelaars? Dan is dat maar zo. Voor mij betekent die liefde nu alles. En je weet het natuurlijk nooit, maar ik zie dat niet meteen veranderen.»

HUMO Vind je seks een plezierige bezigheid?

PLANCKAERT «Best wel (lacht). Ernstig: ik vind seks superbelangrijk. En ik prijs me gelukkig dat mijn mama me fantastisch gevormd heeft. Ik kon alles vragen en alles vertellen. Er was niets van schaamte - we wisselden zelfs tips uit. Ik doe nu hetzelfde met Iluna. Ze is geen kind meer, wel een jonge vrouw. Moet ik haar dan een boek geven, of haar naar de gynaecoloog sturen? Nee toch? Niemand staat zo dicht bij haar als ik - ze kan de dingen beter van mij horen. Als ze verliefd is, doe ik niet alsof dat alleen een kwestie van het hart is. Neen, dan stormt het ook in haar lichaam, en praten we daar gewoon over.

»Een lange, monogame relatie wordt vaak met seksuele sleur geassocieerd. Ik bekijk het omgekeerd: Christopher en ik kennen elkaar zó goed. Seks is iets waar we samen in gegroeid zijn. We hebben elkaar gekend toen we nog van niets wisten, en vervolgens samen dat hele parcours gelopen. En omdat we elkaars eerste bedpartner waren, is het ook iets van ons alleen. Als ik mijn vader mag geloven, zijn we trouwens nog lang niet aan het beste toe. Het wordt blijkbaar alleen maar beter. Geen onprettig vooruitzicht, toch?»

HUMO Wel uitkijken voor BV-hongerige whatsappgroepen, Stephanie, als je ooit je eigen natuurdocumentaire zou opnemen.

PLANCKAERT «Je moet dat niet met je gsm doen, hè. (Schalks) Koop je toch een gewone camera: de kwaliteit is minstens even goed, en je filmpje staat niet in één of andere cloud.

»Net als zowat iedereen heb ik ook de filmpjes van die BV's gezien. Het is pijnlijk, en het hoort niet dat ze doorgestuurd worden, maar tegelijk dacht ik: je moet nu geen hogere studies gedaan hebben om te weten dat het kán, zo'n filmpje dat de wijde wereld in schiet? Ach, ik vind het vooral erg voor hen.

»Enfin, we hebben het gesprek hier thuis al gevoerd. Ik probeer om Iluna en Mageno uit te leggen dat er een hele wereld bestaat buiten onze cocon, en dat dat niet per definitie een móóie wereld is. Onze kinderen mogen niet naïef zijn. Maar ik vind het minstens even belangrijk dat ik hun vertel hoe hemels seks kan zijn.»

HUMO Wat ik helemaal vergeten ben tijdens dit gesprek: dat je nog maar 31 bent. Je straalt zoveel rust en maturiteit uit.

PLANCKAERT «Ik ben vrolijk en opgeruimd van aard, ik heb elke dag weer zin in het leven. Maar wat me gemarkeerd heeft, is het ongeluk. Twee keer heb ik oog in oog gestaan met een fundamentele, diepe tristesse. De eerste keer toen mijn papa alles verloor, de tweede keer toen Iluna te vroeg geboren werd en in een couveuse voor haar leven moest vechten. Wie ik nu ben, valt te herleiden tot die twee akelig zwarte momenten: toen ben ik groot geworden, toen is mijn geluk geboren.»

Château Planckaert, Eén, zondag 4 oktober, 20.00

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234