null Beeld HUMO
Beeld HUMO

films van de week

Stephen King, Sidney Poitier en het einde van de ‘Halloween’-saga: dit zijn de beste (en slechtste) nieuwe films

Redactie

‘The Woman King’ ★★★✩✩

Van Gina Prince-Bythewood, met Viola Davis, Thuso Mbedu, Lashana Lynch en John Boyega

Afrika, 1823. Een grimmige gedaante rijst als een vechtlustige Terminator op uit het hoge gras van de savanne: kapmes in de hand, doodsverachting in de ogen, klaar voor de strijd. Het is, godbetert, de met een indrukwekkende kuif getooide Viola Davis, de gewaardeerde actrice uit ‘The Help’ en ‘Ma Rainey’s Black Bottom’! Wee de mannen die even verderop nietsvermoedend rond een kampvuur zitten: zij zullen, in een bloederige veldslag die herinneringen oproept aan ‘Gladiator’ en ‘Braveheart’, in mootjes worden gehakt door de bikkelharde generaal Naniska (Davis) en haar uitsluitend uit vrouwelijke krijgers bestaande legertje. Die vrouwelijke vechtmachines – de Agojie geheten – hebben echtig en techtig bestaan: van 1600 tot 1900 beschermden ze als ware Amazonen het koninkrijk Dahomey – het huidige Benin – tegen de aanvallen van andere rijken.

Bij de kenners van ‘Black Panther’ gaat nu wellicht een lichtje branden: de Dora Milaje, de vrouwelijke lijfwachten van koning T’Challa van Wakanda, zijn rechtstreeks gebaseerd op de perfect afgetrainde en alom gevreesde vrouwelijke elitetroepen van Dahomey. Nu, wie anno 2022 een film maakt over een waargebeurd hoofdstuk uit de Afrikaanse geschiedenis, dient rekening te houden met allerlei gevoeligheden. De producenten van ‘The Woman King’ zijn dan ook niet over één nacht ijs gegaan: ze vertrouwden de regie wijselijk toe aan een Afro-Amerikaanse cineaste, en ze zijn niet bezweken voor de verleiding om te midden van de zwarte cast een bekende witte acteur op te voeren. Dus neen, Colin Farrell duikt níét op als een 19de-eeuwse Britse avonturier die, alleen maar om ú een geruststellend plezier te doen, enkele maanden tussen de Agojie komt wonen.

Toch lijkt het erop dat de makers enkele commerciële toegevingen hebben gedaan: zo spreken de Agojie met elkaar Engels met een afschuwelijk exotisch accent, en ook de bij het haar getrokken melodramatische nevenplotjes zijn perféct op maat van de Westerse multiplexen gesneden. En er is nog iets anders. ‘The Woman King’ snijdt – met bovengenoemd kapmes – een gegeven aan dat in de filmgeschiedenis tot nu toe onderbelicht is gebleven, namelijk het feit dat de trans-Atlantische slavenhandel van de 16de tot de 19de eeuw niet alleen werd gerund door Europeanen maar ook door de Afrikanen zélf. Het siert de makers van ‘The Woman King’ dat ze dat duistere hoofdstuk uit de Afrikaanse geschiedschrijving niet uit de weg gaan, maar toch hangt er een geurtje aan de manier waarop het koninkrijk Dahomey hier wordt voorgesteld, en het is níét de geur van mahoniehout. Zo worden de Agojie in deze film veeleer afgeschilderd als verlichte bevrijders dan als de wrede slavenhandelaars die ze in werkelijkheid eeuwenlang waren.

U krijgt met andere woorden een ietwat opgepoetste versie van de geschiedenis, maar los daarvan laat ‘The Woman King’ zich bekijken als een entertainende avonturenfilm die in het voorbijgaan duidelijk maakt waarom die vrouwelijke krijgers hun vingernagels lieten groeien: niet om ermee te pronken, maar om de ogen van hun tegenstanders beter te kunnen uitkrabben. Black Panther zou het eens moeten weten!

Vanaf 12 oktober in de bioscoop.

‘Mr. Harrigan’s Phone’ ★★½☆☆

Van John Lee Hancock, met Jaeden Martell, Donald Sutherland en Joe Tippett

Alsof elk moment een killerclown uit een rioolgat tevoorschijn kan komen, of zich in het stadje weldra een mysterieuze mistbank zal verspreiden waarin zich gevleugelde monsters ophouden. Nee, in ‘Mr. Harrigan’s Phone’ komen – spoiler! – geen killerclowns of monsters voor, maar vanaf de eerste scène hangt er niettemin een soort zwevende onrust in de lucht. Gelieve in het begin van de film even uw oren te spitsen: wanneer de kleine Craig (Jaeden Martell) na de voorlezing van de geloofsbelijdenis opnieuw plaatsneemt op de houten kerkbank, horen we op de geluidsband een resonantie die erg typisch is voor de holle akoestiek van kleine kerkjes. ’t Is maar een pietluttig detail, maar wij zijn nu eenmaal gek op dit soort filmische toetsen die helpen om een beklijvend sfeertje te scheppen.

Na de kerkdienst doet Mr. Harrigan (Donald Sutherland), een oude miljardair wiens ogen het naar eigen zeggen stilaan laten afweten, Craig een voorstel: in ruil voor een handvol dollars en nu en dan een gratis krasbiljet van de loterij mag de jongen driemaal per week naar het kasteeltje van Mr. Harrigan komen om een boek voor te lezen. In de eerste, opmerkelijk rustige speelhelft is het mooi om te zien hoe tussen die twee zielen een hechte band ontstaat: Craig schenkt de vereenzaamde miljardair tijdens zijn laatste levensjaren een eierdopje oprechte vriendschap en Mr. Harrigan van zijn kant vertelt de jongen hoe hij met pestkoppen dient om te gaan (‘Je moet je van hen ontdoen! Hoor je me? Ontdóén!’).

De tot dan toe sfeervolle vertelling begint aan kracht te verliezen wanneer ze ironisch genoeg eigenlijk écht zou moeten beginnen: namelijk op het moment dat Mr. Harrigan van Craig een iPhone cadeau krijgt. Aanvankelijk is de grijsaard verrukt omdat hij dankzij de iPhone in real time de aandelenkoersen kan raadplegen, maar het duurt niet lang of hij barst los in een zedenpreek over de gevaren van het Internet, zoals nepnieuws, betaalmuren en teruglopende advertentie-inkomsten.

Staat die zwaar moraliserende speech ook in het (door ons ongelezen) gelijknamige verhaal van Stephen King? We vragen het ons af, al zijn we er het wel met Mr. Harrigan over eens dat het Internet iets is om bang voor te zijn (tip: vertrouw uw iPhone nooit toe aan een tweejarige dreumes. Voor u het weet presteert die dreumes het om allerlei toepassingen te openen en om een foto van uw blote derrière naar diverse WhatsAppgroepen te verzenden. Eeuwige schaamte zal uw deel zijn. Wij kunnen erover meepraten). Diezelfde iPhone zal uiteindelijk ook een reeks bovennatuurlijke gebeurtenissen inluiden, maar teneinde uw kijkplezier niet te vergallen gaan we daar niet over uitweiden.

De horror stelt evenwel teleur: in ‘Mr. Harrigan’s Phone’ zitten niet veel scènes die u doodsangst zullen aanjagen of u zelfs maar kippenvel op uw armen zullen bezorgen. Nu zou het altijd kunnen dat ‘Mr. Harrigan’s Phone’, één van de vier kortverhalen uit de bundel ‘If It Bleeds’, niet tot Kings beste werk behoort, maar zelfs als het bronmateriaal niet veel om het lijf heeft, mag dat geen excuus zijn om er een slappe film van te maken. Tal van cineasten hebben in het verleden aangetoond dat het perfect mogelijk is om een novelle of een kortverhaal van King uit te breiden tot een epische langspeelfilm: denk aan ‘Stand By Me’, ‘The Mist’, ‘1922', ‘Children of the Corn’ of ‘The Shawshank Redemption’. Regisseur en scenarist John Lee Hancock (‘The Blind Side’, ‘The Highwaymen’) daarentegen lijkt zich niet veel moeite te hebben getroost om van Kings proza iets deftigs te maken: de man lijkt in ieder geval veel minder plezier te scheppen in het filmen dan King in zijn schrijversschap. Weet u: de beste horrorfilms zorgen ervoor dat je ’s avonds voor het slapengaan met bonzend hart even kijkt of er soms geen monsters onder je bed huizen. Het zegt wellicht voldoende wanneer we u vertellen dat we na ‘Mr. Harrigan’s Phone’ heel vredig zijn gaan maffen.

Nu op Netflix.

‘Sidney’ ★★★½✩

Van Reginald Hudlin, met Sidney Poitier, Denzel Washington en Morgan Freeman

Omdat Reginald Poitier er in 1927 van overtuigd was dat zijn twee maanden te vroeg geboren zoon Sidney niet levensvatbaar was, zo leren we uit de mooie documentaire ‘Sidney’, kwam hij aan het kraambed aanzetten met een schoenendoos om het lijkje in te steken. Maar het prematuurtje bleef tot ieders verrassing leven en groeide uit tot de eerste zwarte acteur die een Oscar won. Het is een waar genoegen om de begin dit jaar dan tóch overleden Poitier zélf in oudere interviewfragmenten te horen vertellen over zijn leven: hoe hij in Mississippi op ‘n keer bijna van de weg werd gereden door de Ku Klux Klan, hoe hij zijn hele carrière lang op gespannen voet leefde met een deel van de zwarte burgerrechtenbeweging, en hoe hij uitgroeide tot de eerste zwarte superster. Niet slecht voor een man die bijna voortijdig in een schoenendoos was geëindigd.

Nu op AppleTV.

‘Halloween Ends’ ★★★☆☆

Van David Gordon Green, met Jamie Lee Curtis, Kyle Richards en Will Patton

In het eerste uur van ‘Halloween Ends’ gebeurt er nog eens wat: veel meer dan een horrorfilm krijgt u een portret van een getraumatiseerd stadje – niet Hasselt maar Haddonfield – waarvan de inwoners hard worstelen met het bloederige verleden. Maar geen nood: in de tweede helft duikt de immer gemaskerde Michael Meyers op uit één of andere rioolpijp en is het weer slasherbusiness as usual (hoogtepunt: de afgesneden tong op de platenspeler). Regisseur David Gordon Green heeft intussen laten weten dat de ‘Halloween’-saga definitief is afgelopen en ook Jamie Lee Curtis heeft verklaard dat het nu écht de allerlaatste keer is geweest dat ze de belaagde Laurie Strode heeft gespeeld. Maar indien ‘Halloween Ends’ een hit wordt, zouden wij toch niet helemaal verbaasd zijn mocht Michael binnen afzienbare tijd in een reboot opnieuw zijn keukenmes laten flitsen.

Vanaf 12 oktober in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234