null Beeld rv
Beeld rv

film★☆☆☆☆

Superheldenfilms hebben in verhalend opzicht doorgaans weinig te bieden, maar ‘Black Adam’ is wel een dieptepunt

Ooit zal het heelal in elkaar klappen, maar wees gerust: die dag is nog miljarden jaren ver weg. Het DC Extended Universe daarentegen lijkt ons nú al aan z'n doodsstrijd bezig.

Erik Stockman

'Wonder Woman 1984' liep op krukken, 'The Suicide Squad' was een commerciële flop, Adil & Bilalls 'Batgirl' werd doodleuk naar de vergeetput verwezen, en nu hoofdacteur Ezra Miller ze niet langer allemaal op een rijtje lijkt te hebben, is het hoogst onzeker of ook 'The Flash' ooit nog zal uitkomen. En ook 'Black Adam', de zoveelste poging van DC om het vooralsnog gesmeerd lopende Marvel Cinematic Universe bij te benen, is wat ons betreft in alle opzichten een superdebacle.

De film opent met één van die typische hoofdpijnverwekkende mythologische introducties waar zelfs Peter Parker geen touw aan vast zou kunnen knopen: een stem vertelt ons over de stad Kahndaq, over de Kroon van Sabbaq die de kracht van zes demonen herbergt, over ene Akh-Ton, over de Raad van Tovenaars, over een Held die ooit zal opstaan en de bevolking uit de ketenen zal bevrijden, en over het magische erts dat alleen in Kahndaq kan worden gedolven: Eternium, zo heet dat blauw oplichtende goedje (in superheldenfilms lichten magische delfstoffen meestal blauw op). Zes minuten ver, en we hadden al zin om die Akh-Ton in te ruilen voor een Bier-Ton, maar soit.

In het huidige Kahndaq zijn drie figuren al geruime tijd op zoek naar bovengenoemde Kroon van Sabbaq, die volgens de legende al 5000 jaar ergens in het binnenste van een berg ligt begraven. Waarom die figuren op zoek zijn naar de Kroon van Sabbaq? In een ongewild hilarische scène verschaft één van hen, een stoere dame, zélf het antwoord op die vraag: 'Om de Kroon ergens anders te kunnen begraven'. Pardon? Alsof ze zelf ook wel beseft dat het antwoord enigszins absurd klinkt, geeft de dame drie scènes later nog wat extra tekst en uitleg: 'Niemand mag de Kroon gebruiken! Als we hem ooit vinden, graven we hem op om hem opnieuw te begraven!' Twaalf minuten ver, en het 'Duh!'-gehalte van 'Black Adam' had al ongeziene hoogten bereikt.

De halfgod die vervolgens uit de berg oprijst, Teth-Adam geheten - een naam die net als de borstspieren van Dwayne Johnson sméékt om een brassière - vonden we maar een saai stuk vreten: 't is gewoon maar een superheld die net als honderden andere superhelden omhoog zweeft, bliksemschichten afschiet, kogels van zich laat afketsen, en luchtdoelraketten uit de lucht plukt alsof het esdoornzaadjes zijn. Geeuw. Het spijt ons ook te moeten melden dat Johnson licht teleurstelt in de rol die hij al sinds 2008 hoopt te spelen: het is nog lachen geblazen wanneer Dwayne tijdens de eerste actiescène een tegenstander verpulvert en de overblijvende wervelkolom laat knappen als een twijgje, maar in de meeste andere scènes lijkt Johnson hopeloos te twijfelen tussen gortdroge ernst en zelfrelativerende luim. De booswicht van dienst is dan weer een bijzonder saaie gehoornde kwast die het verdient om door Thanos met één vingerknipje naar de vergetelheid te worden gestuurd.

Het is algemeen geweten dat superheldenfilms in verhalend opzicht doorgaans weinig in de aanbieding hebben, maar 'Black Adam' moet een dieptepunt zijn: twee uur lang zit je te kijken naar gemaskerde figuren die door het zwerk klieven en die, nu eens boven een stad en dan weer boven een berg, in een opeenstapeling van zwakke CGI allerlei schichten en stralen op elkaar afvuren. Kom terug, Zack Snyder, alles is vergeven en vergeten!

Doorheen de beelden slingert zich zelfs een soort creatieve radeloosheid; en dan hebben we het concreet over de naar pure wanhoop ruikende manier waarop DC in 'Black Adam' het MCU tracht te imiteren. Alsof de makers ook wel aanvoelden dat Johnson de film op z'n eentje niet ging kunnen dragen, voeren ze reeds na 20 minuten een team van vier ándere superhelden op: de Justice Society. Hawkman is Iron Man met échte vleugels in plaats van een pak, Atom kan zichzelf even kolossaal maken als Ant-Man, Cyclone zou het nichtje kunnen zijn van Storm uit de 'X-Men'-franchise, en met Doctor Fate (Pierce Brosnan!) voeren ze een tovenaar op die in de toekomst kan gluren. Doet een belletje rinkelen, niet? Nu zullen de kenners onder u terecht opwerpen dat Doctor Fate zijn intrede in de comicbookwereld veel eerder maakte dan Dr. Strange, en dat Dr. Strange dus eigenlijk een afkooksel is van Doctor Fate, maar dat doet er hier eigenlijk niet toe: het overaanbod aan voorzienige dokter-tovenaars in het superheldengenre blíjft wijzen op ideeënarmoede.

Vraag: zou het kunnen dat het DC Extended Universe, en bij uitbreiding het héle superheldengenre, zich in een creatieve impasse bevindt? Of zal 'Black Panther: Wakanda Forever', uit op 9 november, ons geloof in het genre herstellen?

'Black Adam' speelt nu in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234