'The Open House', 'The Ridiculous 6', 'Dolly Parton's Christmas on the Square' Beeld Humo
'The Open House', 'The Ridiculous 6', 'Dolly Parton's Christmas on the Square'Beeld Humo

top 10

Te vermijden te allen tijde: de tien allerslechtste Netflix Original Movies

Sinds de start van Netflix in 2015 heeft het bedrijf al tientallen miljarden dollars gespendeerd aan de productie van honderden Original Movies: films die speciaal vóór en dóór de streamingdienst werden ontwikkeld. Het nadeel van die waanzinnige productiedrift is dat er voor elk juweeltje dat op het platform uitkomt (‘Roma’, ‘Mank’, ‘I’m Thinking of Ending Things’, ‘Marriage Story’, ‘The Irishman’) wel twintig misbaksels verschijnen, in die mate zelfs dat de Netflix-bibliotheek soms lijkt op een vergaarbak van bagger. Wij hebben dagenlang met onze lieslaarzen aan door die bagger staan waden, en zijn teruggekomen met de Top 10 van de slechtste Netflix Original Movies.

10 THE RIDICULOUS 6

Op 16 oktober 2015 pakte Netflix uit met de allereerste Netflix Original Movie: ‘Beasts of No Nation’, een verrassend rauw drama over kindsoldaten. Maar wie toen uit dat schitterende visitekaartje afleidde dat de streamingdienst zich zou gaan specialiseren in de productie van kwaliteitsvolle parels, sloeg de plank mis. Want vlak na ‘Beasts of No Nation’ liet Netflix, als in een soort symbolisch statement (‘Beste abonnee: u dacht toch niet dat wij alleen maar puike films gingen maken? Hahaa, fout gedacht!’), de eerste van een lange rij twijfelachtige komedies met Adam Sandler op de mensheid los: ‘The Ridiculous 6’, een lamlendige satirische western waarin men onder meer kan meemaken hoe een cowboy het slachtoffer wordt van een projectielschijtend paard. Het goede nieuws is dat niet álle kluchten met Sandler op Netflix even bescheten zijn als ‘The Ridiculous 6’: met het recentere ‘Hubie Halloween’ bijvoorbeeld valt nog één of twee keer te schateren, iets wat níet kan worden gezegd over de miskleunen ‘The Do-Over en ‘Sandy Wexler’.

9 ARQ

Onze ultieme nachtmerrie: gevangen zitten in een eindeloze tijdlus waarin we tot in de eeuwigheid worden gedwongen om te kijken naar ‘ARQ’, een vierdehandse sciencefictionsof over een man en een vrouw die ergens in de verre toekomst klem zitten in een timeloop en elke dag in een laboratorium in de clinch gaan met enkele killers. Ofschoon die man en die vrouw die dag al honderden keren hebben beleefd, blíjven ze de ene idiote beslissing na de andere nemen: in de ene scène zien we hoe de belachelijk slechte hoofdacteur (die volgens ons alleen maar werd gecast omdat hij met één dichtgeknepen oog wel iets wegheeft van Tom Cruise) de mond van een vastgeknevelde tegenstander dichtplakt met tape, om die tape er de volgende seconde meteen weer om onverklaarbare redenen af te rukken; in een andere scène begint de bedroevende hoofdactrice (allicht gecast omdat ze van veraf gezien een beetje lijkt op Kristen Stewart) haar revolver domweg leeg te schieten op de stalen deur die haar nota bene tegen de booswichten beschermt.

Arq Beeld Netflix
ArqBeeld Netflix

8 HOW IT ENDS

Zelfs de duivel himself zou zijn ziel verkopen om niet te moeten kijken naar deze reddeloze rampenfilm over een man (Theo James uit ‘Divergent’) die samen met zijn schoonvader (Forest Whitacker) een slaapverwekkende roadtrip ondernemen van Chicago naar Seattle, waar zich een apocalyptische ramp heeft voltrokken waarvan de aard (kernaanval? Staatsgreep? Buitenaardse invasie? Geen Marsrepen meer in de rekken?) om één of andere bizarre reden nooit wordt uitgelegd. ‘Wat is er toch aan de hand?’ vraagt Whitacker zich dan ook meermaals hardop af, al was ‘Hoe hebben ze mij in godsnaam deze rol aangesmeerd?’ wellicht een juistere vraag geweest. Kijk, Whitacker is een voortreffelijke acteur, maar soms kan hij ook apocalyptisch slecht zijn, zoals in die scène waarin hij met gebroken ribben op de achterbank van de auto ligt en een soort schaterlachverwekkend piepend gelach uitstoot. De film zelf eindigt overigens abrupt dat het wel lijkt alsof de monteur het laatste halfuur er domweg is vergeten aan te plakken.

7 BRAIN ON FIRE

Op papier moet deze knol er hebben uitgezien als een lekker sentimentele en informatieve ziekte-van-de-week-film over een steeds ongezonder wordende jongedame die – spoiler – na een lange reeks medische onderzoeken en verkeerde diagnoses aan een auto-immuunziekte blijkt te lijden. Tot iemand besliste om de hoofdrol te geven aan Chloë Grace Moretz, die de gelegenheid prompt aangreep om één van de slechtste vertolkingen uit de geschiedenis van de cinema neer te zetten. Spoel maar eens door naar het moment waarop haar personage in het midden van de nacht een soort epileptische aanval krijgt: afgaande op de armen die ze voor zich uitstrekt en het lugubere gekreun dat ze uitstoot, dacht Moretz wellicht verkeerdelijk dat ze in een zombiefilm van George A. Romero meedeed.

Brain on Fire Beeld Netflix
Brain on FireBeeld Netflix

6 DEATH NOTE

In deze Amerikaanse adaptatie van de Japanse manga ‘Death Note’ komt een schooljongen in het bezit van een wel héél speciaal schrift: de mensen wier naam en voornaam op de bladzijden worden neergepend, komen namelijk op gruwelijke manier om het leven. Treft die jongen dat schrift aan in een eeuwenoude crypte? Vindt hij het in een andere dimensie? Neen: het schrift komt, in één van de lulligste beginscènes ooit, tijdens een onweer in slow motion létterlijk uit de lucht vallen (check hoe de acteur, alsof zelfs híj het hoge ‘Duh!’-gehalte van de scène inziet, vervolgens nog twee keer verbaasd omhoog tuurt). De mot komt er helemaal in wanneer die jongen (die meteen van het schrift gebruik maakt om middels een onthoofding af te rekenen met de grootste pestkop van de school) het bezoek krijgt van Ruyk, een demon die praat met de stembanden van Willem Dafoe en die er met die stekels die uit zijn rug groeien uitziet als een rechtop wandelende egel. Op het moment (vlak na de onthoofding) dat Dafoe voor de eerste keer z’n demonische lach laat horen (‘Ha-ha-háááááááá!!!’) weet je ‘t wel zeker: stinker zonder weerga.

5 THE OPEN HOUSE

Horrorfilms en ‘Boe!’-effecten: ze horen bij elkaar zoals flauwe kolder bij Adam Sandler. In ‘The Open House’, waarin een jongen en zijn moeder beginnen te vermoeden dat er in huis een indringer ronddwaalt, zijn die schrikeffecten, en dan vooral de reacties van de twee hoofdacteurs óp die schrikeffecten, zó hilarisch slecht dat een mens onbedoeld over de vloer rolt van het lachen. Dat de indringer meerdere keren in de kelder de waakvlam van de warmwaterboiler gaat uitblazen – de sluwe snoodaard! - lijkt voor de makers vooral een uitstekend excuus om de camera ongegeneerd te kunnen richten op het blote lijf van de moeder, die telkens opnieuw onder de douche voor het ineens ijskoud geworden water (schrikeffect!) mag terugdeinzen.

The Open House Beeld Netflix
The Open HouseBeeld Netflix

4 THE CLOVERFIELD PARADOX

Deze habbezakkerige sciencfictionfilm vormt het overtuigende bewijs dat zelfs getalenteerde artiesten op de proppen kunnen komen met de grootst mogelijke shit. De regie is van Julius Onah, die vorig jaar met ‘Luce’ liet zien dat er een fijnbesnaard cineast in hem schuilt. Onder meer Gugu Mbatha-Raw, Daniel Brühl, Chris O’Dowd, Elizabeth Debicki en Ziyi Zhang, toch geen zakkenwassers, vertolken enkele wetenschappers die in een ruimtestation rotzooien met een deeltjesversneller die in theorie genoeg stuwkracht moet kunnen produceren om het energietekort op aarde op te lossen. Een film met zo’n cast, zo’n crew en zo’n pitch kán toch niet in de pastei vallen, denk je dan. Nou! Reken maar dat de bemanning de deeltjesversneller aan de praat krijgt, alleen produceert het ding geen energie maar een eindeloze stroom van ridicuul slechte gruwelscènes, met als lachwekkend hoogtepunt de scène waarin iemand voor de spiegel een kostelijk gesprek aanknoopt met de worm die hij in zijn eigen voorhoofdsaderen ziet rondkruipen: ‘Wat? Pardon? U zegt?’ En dan hebben we het nog niet gehad over de afgerukte arm die een eigen leven begint te leiden!

3 THE LAST DAYS OF AMERICAN CRIME

Weet u: alle Netflix Original Movies in dit lijstje zijn weliswaar reteslecht, maar de meeste titels hebben tenminste de twijfelachtige verdienste dat ze zó belabberd zijn dat ze tot op zekere hoogte en volledig onbedoeld toch weer genietbaar worden. Behalve deze: ‘The Last Days of American Crime’ is zó godvergeten saai, kleurloos en ongeïnspireerd dat men er zelfs niet meer relativerend om kan grinniken. Op het moment dat het hoofdpersonage (Edgar Ramírez) zich in de toiletten van een café laat bespringen door een vrouw terwijl de lichtbundels in Adrian Lyne-videoclipstijl naar binnen vallen, mag een mens nog héél even de naïeve hoop koesteren dat deze véél te lang uitgerokken futuristische misdaadfilm zal uitgroeien tot een toppertje in het zo-slecht-dat-ie-weer-fantastisch wordt genre, maar die hoop wordt al gauw in de kiem gesmoord door het totale gebrek aan fun, door de afwezigheid van spitante dialogen, en door de onmetelijke saaiheid van het scenario.

The Last Days of American Crime Beeld Netflix
The Last Days of American CrimeBeeld Netflix

2 THUNDER FORCE

Tot voor kort gingen wij er redelijkerwijs van uit dat geen enkele filmmaker, zelfs de beroemde laaggewaardeerde Duitse regisseur Uwe Boll niet, aan een productie begint met de intentie om er het slechtste van te maken. Tot we ‘Thunder Force’ zagen, een superheldensatire die zich bij gebrek aan een deftig scenario ontpopt tot een beproeving, een gesel, een storm van ellende, een donkere wolk boven het bestaan van elke filmliefhebber. Onze gok is dat de makers wel wisten dat het script niet deugde, maar dat ze er half op rekenden dat Melissa McCarthy en Octavia Spencer voor de camera wel iets leuks bij elkaar zouden improviseren. Niet dus: de twee hoofdactrices laten zich door Ben Falcone, een regisseur die dringend op non-actief dient te worden gesteld, meezuigen in een donker onkomisch gat.

Thunder Force Beeld AP
Thunder ForceBeeld AP

1 DOLLY PARTON’S CHRISTMAS ON THE SQUARE

We hebben een winnaar, en wat voor één! De term ‘tenenkrullend’ schiet ruimschoots te kort voor deze ellendige musical waarvan we niet eens zeker zijn of we het wel een film kunnen noemen. Veel meer dan een langspeler is ‘Dolly Parton’s Christmas On The Square’ namelijk een zelden voorkomend natuurverschijnsel; een hallucinante manifestatie van foute camp en kitcherige wansmaak; een welhaast uniek fenomeen dat men, zoals de Dodentocht in Bornem, eigenlijk één keer in z’n leven moet meemaken, om er vervolgens nog jaren met een pijnlijke grimas op het gezicht over na te praten. U zal met open mond kijken en luisteren naar de verschijning van Dolly Parton, die het in haar rol van kerstengel al in de eerste onwaarschijnlijke scène op een vrolijk zingen zet: ‘Kerstmis is een tijd van zorgzaamheid/Je van je beste kant laten zien/Kerstmis is een tijd voor delen/Weten dat je gezegend bent!’ En dat is nog maar het begin van een welhaast surrealistische kijkervaring die culmineert in een verbijsterende climax waarin alle personages in de kerk hand in hand in een kring staan en hun armen simultaan omhoog richten terwijl ze breedlachend de climax van de song bereiken: ‘Je weet het nooit tenzij je het probeert!’ Wat rest is de half-migraineverwekkende, half-wonderlijke sensatie dat je zonet de slechtste Netflix Original Movie ooit hebt gezien.

Dolly Parton Beeld COURTESY OF NETFLIX
Dolly PartonBeeld COURTESY OF NETFLIX
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234