null Beeld

FILM★★1/2☆☆

Ted 2

Eén Ted te veel.

Het jaar was 2012. Ergens tussen januari en december zou de wereld vergaan, maar dat weerhield geen mens ervan om naar de bioscoop te gaan. Daar liep immers de nieuwste James Bond (‘Skyfall’) en de laatste Tarantino (‘Django Unchained’). Peter Jackson zou er, zijn zakken nog rinkelend van de opbrengsten van zijn ‘Lord of the Rings’-trilogie, dat jaar ook zijn eerste deel van ‘The Hobbit’ komen voorstellen, en dat leek toen nog een goed idee te zijn. ‘The Avengers’ roerden zich voor het eerst; er werd een slot gehangen aan wanstaltige filmuniversa (‘Twilight’), terwijl andere, beloftevollere, voor geopend verklaard werden (‘The Hunger Games’), en ergens tussenin probeerde u in het donker van de zaal ook nog eens de dood van Heath Ledger te verkroppen (‘The Dark Knight Rises’).

Maar als u ook maar een béétje op ons lijkt – en in dat geval: God helpe u – dan herinnert u zich uit dat jaar ook ‘Ted’. Meer zelfs: u kocht er wellicht een kaartje voor, en u ging vervolgens schaterend zitten toekijken hoe een schattige teddybeer, met goeddunken van Mark Wahlberg, de goorste vuilbekkerij uitbralde, weed rookte alsof de war on drugs al dode letter was, en oneliners afvuurde waartegen geen gietijzeren gevoel voor humor bestand was. We vonden ’m wel te pruimen, die Ted, en al kon het verhaaltje dat erachter school ons eerlijk gezegd gestolen worden: het verrassingseffect van de truc met de troetelbeer deed wonderen.

Dapper voorwaarts naar 2015, en wie dacht dat een onverwacht succes als ‘Ted’ tenminste van een sequel gespaard zou blijven, is er bij dezen aan voor de moeite. Seth McFarlane, drijvende kracht achter het ook al weinig fijnzinnige ‘Family Guy’, is ook in het tweede deel nog altijd het brein en de stem achter de beer, en ook Wahlberg keert terug als Teds beste vriend en eeuwig manchild.

U hoort ’m al komen: ‘Ted 2’ is méér van hetzelfde – de drank, de drugs, het schelden, het geweld, de seks, de vuilbekkerij – maar is daardoor gek genoeg ook mínder. Van het verrassingseffect blijft namelijk geen spaander meer heel in het tweede deel, en dus begin je ternauwernood aandacht te besteden aan de verhaallijn. Een slecht idee, want de plot (een juridische strijd voor gelijke rechten voor pluchen beesten) die achter het pratende beest schuilt, blijkt al snel net zoals in het eerste deel ronduit vergetelijk – een mens vraagt zich toch ook niet af waar Gert Samson op de kop getikt heeft?

Maar het kan erger: zo kan je voor de lol ook even de humor gaan ontleden, daar in je zitje. En jongens: wat ben je dán ver van huis. Het is namelijk net op dat cruciale punt dat ‘Ted 2’ het knulligst de mist ingaat. Ja, het is weer reikhalzend uitkijken naar de keure aan cameo’s die voorbij komt – waaronder één goeie met Liam Neeson en één teleurstellende van Morgan Freeman, die z’n scripts tegenwoordig écht lijkt te kiezen via trekking door een onschuldige hand – maar de grappen waarmee het drie jaar geleden nog vrolijk in een deuk liggen was, knallen deze keer opvallend vaak tegen de eigen grenzen én tegen die van de goeie smaak aan.

En zelfs op zulke momenten, waarbij de goeie smaak al weinig meer is dan een stipje in de achteruitkijkspiegel, wordt er tegen beter weten in tóch nog te vaak een stap te veel gezet – met gebroken neuzen tot gevolg. De onderliggende gedachten zijn daarbij dezelfde als in het eerste deel: ‘als het de doorsnee filmganger choqueert, is het goed’ en ‘omdat een beer het zegt/doet, is het vanzelf grappig’. Dat werkte één keer, maar geen twee. En ja, soms lukt het MacFarlane nog, en snijdt zo’n oneliner nog eens heerlijk tot op het bot. Maar slapstick in een spermabank? Je raakt er in 2015 niet meer mee weg. En nu we erover nadenken: dat kon je in 2012 eigenlijk ook al niet – zelfs niet als het een pratende beer is die de zooi onrechtstreeks in de mond van Mark Wahlberg mikt.

Kunnen we besluiten na twee delen ‘Ted’: de rek is eruit. En het is maar dat we zelf geen grofgebekte troetelbeer zijn, anders hadden we vast wel nog een vunzige mop kunnen bedenken bij dat laatste.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234