FILM★★★★☆

The Drop (★★★★☆)

Het Hollywooddebuut van Michaël R. Roskam - met de R van retegoed.

Twee jaar geleden ruilde hij ’t bronsgroen eikenhout van Limburg – waar ’t lied des leeuweriks klinkt – in voor de heuvels van Hollywood, en nu is Truienaar Michaël R. Roskam terug met een mooie, curieuze en geheimzinnige gangsterfilm: ‘The Drop’.

Geen machtig, overrompelend en ultra-intens epos zoals ‘Rundskop’, een film waarvan de rauwe tragiek in your face uiteenspatte, maar veeleer een intieme, sobere slow burner; geen paukenslag waarvan de echo als donder door de cinemazalen rolt, maar een ingetogen, op donkere psychologische onderstromen drijvend drama dat het eerder moet hebben van voorzichtige toetsaanslagen.

De drop bar in Brooklyn waar het verhaal zich grotendeels afspeelt – een bar waar de lokale maffiosi hun poen in een safe komen droppen – vormt het claustrofobische schouwtoneel van een rustig openbloeiende plot waarin de hoofdrollen zijn weggelegd voor Bob (Tom Hardy), de ondoorgrondelijke barman; Cousin Marv (James Gandolfini), ooit de eigenaar van de bar, nu een verbitterde maffia-employé die de dienstknecht van Tony Soprano had kunnen zijn; Nadia (Noomi Rapace), een gebroken Russisch engeltje met een mysterieus verleden; en een pittbullpuppy die Rocco heet.

Rond de roodgele barlichten zwermen nog andere figuren: de Tsjetsjeense gangsterbaas Chovka (Michael Aronov); ex-bajesklant Eric Deeds (Matthias Schoenaerts); en Torres (John Ortiz), een flik die aanvoelt dat er in die bar nog iets anders wordt geserveerd dan alleen maar bier. Gaandeweg komt aan het licht dat die figuren allemaal gedeukte, allenige zieltjes zijn – zelfs Eric Deeds – die elk op hun manier een hoop bagage uit het verleden meeslepen: de atmosfeer in de bar lijkt aldoor gevuld met eenzaamheidsmoleculen.

Wie gangsters en New York zegt, denkt automatisch aan Martin Scorsese, maar qua toon en sfeer doet ‘The Drop’ eigenlijk meer denken aan de genreschilderijen van James Gray (‘Little Odessa’, ‘The Yards’). Voltrok het drama van Jacky Vanmarsenille in ‘Rundskop’ zich traag, onafwendbaar en manifest, dan besluipt het noodlot de personages in ‘The Drop’ op een bijna onmerkbare manier – al zorgen onder meer een slecht afgesloten kofferbak en een sinistere bestelwagen voor enkele felle opstoten van gory geweld.

De kracht van ‘The Drop’ schuilt vooral in de vertolkingen: de klasse van Tom Hardy bleef tot nu toe altijd wat onder de radar hangen, maar in ‘The Drop’ (let op zijn licht voorovergebogen schouders en licht schuifelende loopje: ziedaar de motoriek van een man die om één of andere reden liever niet wil worden opgemerkt) en volgende week in ‘Locke’, zie je zijn virtuositeit eindelijk tot volle wasdom komen – Hardy’s moment is aangebroken.

Ook fantastisch: James Gandolfini, die brede, baroneske, briljante acteur – mijn God, wat een verlies. En hoewel het hierna hopelijk gedaan is met zijn boeven- en psychorollen, maakt Matthias Schoenaerts toch weer indruk: wanneer hij in de keuken van Nadia dat kleine porseleinen engeltje van de vensterbank neemt en voor zich op tafel plaatst – een handeling die niet in het scenario stond, maar door de acteur werd geïmproviseerd – krijgt zijn personage iets ongelooflijk kwetsbaars.

Roskam zélf toont zich opnieuw een meester in het opzetten van kleine tafereeltjes – herinner u de varkensgebraadscène in ‘Rundskop’ – die zich laten bekijken als geniale minitheaterstukjes: de scène waarin Bob en Marv Chovka proberen te paaien met een goed glas whisky; de hilarische confrontatie tussen Bob en de arm der wet aan de rivier. Verder heeft de paneelschilder in Roskam – met de fraaie hulp van director of photography Nicolas Karakatsanis – het verhaal van prachtig gestileerde beelden voorzien. Die ene cruciale close-up van Hardy: meesterlijk.

Gandolfini en Hardy na sluitingstijd in de bar: knipper met uw ogen en u hebt niet gezien dat u eigenlijk naar een magnifiek aquarelletje zat te kijken. Een opvallend knap production design ook: de interieurs (check het huisje van Marv!) zijn geen cleane decors waarin de production designer met dienst zorgvuldig enkele rekwisieten heeft geplaatst, zoals in de meeste Hollywoodfilms, maar ruimtes waarin zichtbaar wordt gelééfd.

Op de bar zélf lijkt dan weer – net als over de hele film trouwens – een flinterdun droomlaagje te kleven; soms lijkt het wel alsof het hele verhaal zich afspeelt in een licht poëtisch droomuniversum – en vooral dat laatste maakt van ‘The Drop’ een genrefilm met nét dat tikkeltje meer. Wat dan de elementen zijn die verhinderen dat ‘The Drop’ uitgroeit tot een echt grootse film?

De muziek van Marco Beltrami, die u iets te nadrukkelijk op de schouder komt tikken wanneer er weer een plotpoint op komst is. Het personage van Nadia, waar iets te weinig vlees aan hangt. Maar laat er geen twijfel over bestaan: de ster van Roskam is zopas flink gestegen in Hollywood. De leeuwerik is opgewiekt.


Het interview met Michaël R. Roskam vindt u hier, en het interview met Matthias Schoenaerts over zijn rol als de gevaarlijke loser Eric Deeds kunt u hier lezen.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234