FILM★★★1/2☆

The Expendables 2

Met toegeknepen billen, een dichtgeschroefde keel en met het hart vol twijfels begaven wij ons naar de persvisie van ‘The Expendables 2’: had de eerste ‘Expendables’, uit 2010, ons immers niet een beetje op onze honger (naar ongebreidelde fun, naar meeslepende actie, naar warme nostalgie) laten zitten?

Zou het deze keer wél raak zijn? Toen we de Kinepolis honderdentwee knetterende minuten later weer buitenmarcheerden, het hart pompend van adrenaline en met een zalige grijns op onze bleke smoel, konden we maar drie woorden uitbrengen: 'Yes! Yes! Yes!' ‘The Expendables 2’ rockt als de dubbelgespierde beesten, it rolls, it delivers, het detoneert, het spettert, het knalt, het laat de kanonnen bulderen, het kickt kont. Eindelijk schenkt Sylvester Stallone (66!) ons wat hij ons eigenlijk twee jaar geleden al had moeten geven: tegelijk een fantastische, van puur testosteron stijf staande actieflick én een even feestelijke als melancholische ode aan de actieheldencinema van weleer.

Al vanaf de eerste minuten klettert de actie los: legerjeeps denderen door een zwaarbewaakt garnizoen; honderden soldaten laten de geweren blaffen; vuurzuilen spuiten (om onduidelijke redenen) her en der omhoog uit de grond; en daartussen slalommend en zigzaggend: Barney Ross (Stallone) en zijn team van grimmige huurlingen, onder wie Lee Christmas (Jason Statham), Yin Yang (Jet Li) en Gunner Jensen (Dolph Lundgren). En zoals dat hoort in een hommage aan de actieflicks uit de jaren tachtig trekken de heren zonder CGI en zonder green screens ten oorlog – ja, beste vrienden en vriendinnen, dit is nog het soort cinema waarin je de hitte van de ontploffingen écht in je gezicht kunt voelen.

We rollercoasteren verder: Barney en z’n mannen krijgen van de geheimzinnige Church (Bruce Willis) de opdracht om in Nepal een geheimzinnige brandkast te recupereren uit het wrak van een neergestort vliegtuig. Het wapengekletter komt heel even tot bedaren, en er is zelfs tijd voor enige rudimentaire, maar daarom niet minder aangrijpende karakterontwikkeling: The Kid (Liam Hemsworth), het groentje, steekt een ontroerende monoloog af over een hondje in Afghanistan, en tussen Barney en The Kid flakkert zelfs iets op wat op het begin van een vader-zoonrelatie lijkt. En dan (alle haartjes rechtop!) maakt onze Jean-Claude Van Damme zijn intrede als Vilain, een hardvochtige legeraanvoerder die prompt één van de Expendables met een werkelijk adembenemende karatetrap naar de andere wereld helpt (waarop Sly, met die woofer van een stem van hem, en terwijl de slagaders uit zijn kop lijken te knallen: ‘Track him, find him, kill him!’). Het zou te ver gaan om te beweren dat hij de show steelt, maar JCVD is echt top: flamboyant, angstaanjagend, gracieus en met de volledige controle over zijn personage - let op dat boosaardige, voor de onthutste Barney bedoelde grijnslachje vooraleer hij in zijn helikopter stapt.

Zodra Van Damme in de film zit, zijn we vertrokken voor een dampende, niet aflatende adrenalinetrip die culmineert in een werkelijk fantastische shoot-out in de aankomsthal van een luchthaven: Arnold Schwarzenegger (65!) die zijn granieten hoofd uit het raampje van een legertruck steekt en met de vertrouwde sigaar tussen de blote tanden ‘I’m back!’ zegt! Arnie, Willis en Stallone schouder aan schouder en haarstukje tegen haarstukje met een motherfucker van een machinegeweer in hun handen! Het solomoment van Chuck Norris! (72!). De oneliners, de wisecracks (‘Rest in pieces!’) en de botoxschrapsels fluiten op een bepaald moment als kogels rond je oren, en intussen is het volop genieten geblazen van de lawine van genreclichés: zo schijnen de slechteriken nooit eens iemand te kunnen raken, terwijl de Expendables met amper één schot zestien man tegelijk neerleggen - heerlijk! ‘The Expendables 2’ is ook één van die zeldzame actiefilms waarvan het ultieme gevecht niet ontgoochelt: het finale, meeslepende, ultra-intense mano-a-mano-duel tussen Sly en JCVD – twee absolute iconen van het actiegenre - mag wat ons betreft zelfs historische cinema worden genoemd. B-cinema weliswaar, maar toch.

En dan, terwijl de aftiteling al wenkt, een onverwacht ernstige, verrassend ontroerende uitspraak van The Schwarz: ‘Eigenlijk horen we thuis in een museum.’ En ja, zo is het eigenlijk ook. Maar nu nog even niet, vrienden, nu nog even niet.

Trailer The Expendables 2:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234