null Beeld

FILM★★★1/2☆

The Hateful Eight

Bloed, sneeuw en kogels.

Er blaast een ijskoude, nooit aflatende, door merg en been snijdende wind door de nieuwe western van Quentin Tarantino. En dat mag u gerust letterlijk nemen: terwijl de hatelijke acht – een ruige verzameling van premiejagers, moordenaars, leugenaars en outlaws met dubbele agenda’s – elkaar binnen in Minnie’s Haberdashery – een vreemde kruising tussen een baancafé, een postkoetsstation en een warenhuis – zitten te beloeren en te begluipen, woedt buiten in de desolate vlakten van Wyoming een allesverterende sneeuwstorm.

‘Smijt de deur dicht! Timmer godverdomme die godverdomse deur dicht!’ horen we de mannen brullen wanneer de houten deur voor de zoveelste keer openvliegt en een nieuw aangekomen reiziger de sneeuwblizzard heel even mee naar binnen brengt. Maar ook figuurlijk: ‘The Hateful Eight’ is een steenkoude, bikkelharde, haast onplezierige western waarin geen enkel personage voorkomt waarvoor je kunt supporteren; waarin geen greintje hoop of optimisme valt te bespeuren; waarin de moraliteit als een stuk rottend vlees voor de honden wordt gegooid; ’t is een venijnige slang van een film. Als het inderdaad zo is dat Minnie’s Haberdashery metafoorgewijs het hedendaagse Amerika moet voorstellen – een verdorven plek waar geweld, paranoia en racisme welig tieren – dan kun je alleen maar concluderen dat Tarantino er wel een héél somber, bijna nihilistisch wereldbeeld op na houdt (het is allicht geen toeval dat Tarantino zijn film laat beginnen met een shot van een Christusbeeld met een verwrongen smoel). Of misschien – met The Big T. weet je nooit – vindt hij het gewoon leuk om u te tergen; om uw lust naar instant-actie en kant-en-klare fun te counteren met een volstrekt onconventionele, tergend trage, door lang uitgesponnen dialoogscènes gedragen western die bij momenten meer weg heeft van een theaterstuk dan van een film: ‘Jullie hoopten op een klassieke western in de stijl van Sergio Leone? Haha, vreet dit, motherfuckers!’

U zult uw verblijf in Minnie’s Haberdashery in ieder geval niet licht vergeten: er valt naar goede Tarantino-gewoonte te smullen van de dialogen (memorabel: Tim Roths hangman-monoloog!), van de muziek van Ennio Morricone, en van de uitzonderlijke cast – vooral Kurt Russell als premiejager John ‘The Hangman’ Ruth en Jennifer Jason Leigh als Daisy Domergue (‘Howdy, nigger’) zijn ronduit fantastisch. En ook qua cameravoering is ‘The Hateful Eight’ beslist één van Tarantino’s fraaiste, al schuilt er wel enige duivelse ironie in de manier waarop hij het scoopformaat niet zozeer gebruikt om de machtige westernlandschappen in hun volle glorie in beeld te brengen, maar wel om het interieur van het postkoetsstation in beeld te zetten als één spatieuze toneelbühne. Toch één met bloed besmeurde kanttekening: het ‘Wow!’-gevoel, nog zo spetterend aanwezig in ‘Kill Bill’ en ‘Inglourious Basterds’, vinden we bij Tarantino steeds minder terug. De tijd dat zijn films het effect van een feestelijke adrenalineshot in het borstbeen hadden, nadert z’n einde, zo flitste het door ons heen, terwijl de acht outlaws in de flauwste traditie van Agatha Christie ineens een spelletje ‘Wie vergiftigde de koffie?’ beginnen te spelen. Misschien ook daarom dat Tarantino van plan is om er na zijn tiende film mee te kappen: omdat hij, waarschijnlijk méér dan wie ook, zelf aanvoelt dat zijn bobijntje stilaan aan het aflopen is.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234