FILM★★★☆☆

The Killing of A Sacred Deer (★★★☆☆)

Donkerder wordt het niet met Halloween.

Jammer, de prijs voor Meest Geflipte Pretentieuze Openingsshot hebben we dit jaar al uitgereikt aan het beeld van de opengesperde vagijn in ‘L’amant double’ van François Ozon. Anders was deze ‘The Killing of a Sacred Deer’, de nieuwe film van ‘The Lobster’-regisseur Yorgos Lanthimos, er wel mee gaan lopen: we zien, in een op je neus timmerende close-up, een kloppend hart tijdens een vierdubbele bypassoperatie, terwijl op de achtergrond loeihard ‘Jesus Christus schwebt am Kreuze’ uit het ‘Stabat Mater’ van Franz Schubert weerklinkt. Vanaf dat moment weet je al: dit is niet om te lachen. Wie ‘The Lobster’ – die film waarin Colin Farrell probeerde om vooral níét in een kreeft te veranderen – al een zware dobber vond: vergeleken met de ‘The Killing of a Sacred Deer’ leek dat wel een aflevering van ‘Tik tak’.

Dit is niets meer of minder dan een loodzware noodlotstragedie, waarin alweer Colin Farrell (stilaan een echte topacteur) de Ierse chirurg Steven vertolkt. De man is sinds jaar en dag getrouwd met zijn lieftallige echtgenote Nicole Kidman (hun wekelijkse sekspartij houdt in dat zij zich als in een diepe narcose achterover laat vallen, waarna hij zijn gang gaat). Met haar heeft hij twee bloedjes van kinderen, maar na zijn uren in het ziekenhuis spreekt hij ook af met de zonderlinge tienerjongen Martin (Barry Keoghan), die hij al snel voorstelt aan zijn gezin. Wie is die knaap? Waarom duikt hij te pas en te onpas op? En waarom kan Stevens zoontje plots niet meer lopen?

Het antwoord op die vragen laat zich, net als in Lanthimos’ vorige films, niet bekijken als een strikt realistische weergave van de werkelijkheid, maar wel als een ongemakkelijk makende, van een zware misantropie uitgaande parabel waarin de personages als cynische marionetten van het lot over het toneel schrijden. ‘The Killing of a Sacred Deer’ is niet zozeer een horrorfilm, maar volgt wel de logica van een zich diep in je onderbewustzijn nestelende nachtmerrie. De personages worden geregeld – geen spoiler! – voor hartverscheurende beslissingen geplaatst, maar ze kunnen de gebeurtenissen alleen maar ondergaan. De aardedonkere finale, waarin Steven de controle uit handen geeft, is daar een mooi voorbeeld van.

Lanthimos is zich daar terdege van bewust, maar hij toont nergens een spatje medelijden. Meer nog, als een sadistische vorser geeft hij zijn personages op tijd en stond nog enkele prikjes met zijn naald. Zijn lens blijft altijd op een respectabele, kille afstand, of waart als een spook door de gangen van Stevens ziekenhuis – net de camera van Stanley Kubrick toen die de kleine Danny op de hielen zat in ‘The Shining’. De drukkende muziek doet dan weer denken aan de soundtrack van ‘Eyes Wide Shut’.

‘The Killing of a Sacred Deer’ zal voor de meeste mensen té donker, té afstandelijk en té vreemd zijn om met plezier te behappen. En ja, de zielroerende tristesse die zich van ons meester maakte na ‘The Lobster’, blijft hier uit. Dit is namelijk een bijna wetenschappelijke dissectie van de mensheid, met als finale bevinding van Lanthimos: dat kloppende hart van in het begin – van de hele mensheid – is zwart, ziek en rot. Donkerder wordt het niet met Halloween.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234