'The Life Ahead'Beeld Netflix

FILM★★★½☆

‘The Life Ahead’ op Netflix: De glorieuze terugkeer van een filmgodin!

Van Edoardo Ponti, met Sophia Loren, Ibrahima Gueye, Renato Carpentieri en Abril Zamora.

Om de naam Sophia Loren in hagelwitte letters op het scherm te zien oplichten, is als een tijdcapsule die openspringt. Ineens zien we voor ons geestesoog flarden uit al die parels waarin ze in haar hoogdagen speelde: ‘Una giornata particolare’, ‘Matrimonio all’italiana’, en vooral ‘La ciociara’, het meesterwerk van Vittorio De Sica waarin ze als geen ander de Wanhoop Der Vrouwen wist te belichamen. 

Haar flamencodans uit ‘The Pride and the Passion’, haar ritje in die Ferrari 250 GT in ‘Ieri oggi domani’, het historische feit dat ze de eerste buitenlandse actrice was die een Oscar won: ineens komt het allemaal terug. Wat we ook in de tijdcapsule aantreffen, zijn de scherven van de duizenden harten die ze heeft gebroken, waaronder die van Cary Grant en Peter Sellers; Loren ademde het stof waar natte dromen van worden gemaakt. En nu is ze dus terug in het door haar zoon Edoardo geregisseerde ‘The Life Ahead’, een remake van ‘La vie devant soi’ uit 1977. 

Loren, uitgegroeid tot een ware Italiaanse mama, maar nog steeds met de eyeliner van een diva, vertolkt Madame Rosa, een ex-prostituée die zich dik tegen haar zin ontfermt over Momo, een twaalfjarige vluchteling uit Senegal die haar eerder op straat (in een scène waarin de 86-jarige Loren zichtbaar werd vervangen door een body double) brutaal omverduwde. Hoewel hij haar maar een feeks vindt, begint de attente Momo merkwaardige dingen op te merken: hoe Madame Rosa karper op joodse wijze bereidt, bijvoorbeeld, en hoe ze op haar voorarm een nummer draagt. 

O ironie: in 1966 kreeg Loren bakken kritiek omdat zij, de bloedstollend mooie godin, het waagde om in ‘Judith’ gestalte te geven aan een overleefster van de Holocaust. Ontbrak het haar in 1966 effectief nog aan de juiste doorleefdheid, dan beschikt ze anno 2020 wél over genoeg groeven en kloven om in de getekende huid te kruipen van een survivor die zit gewrongen tussen de demonen uit het verleden en de drang om er het beste van te maken. Alsof ze het verleiden nooit heeft verleerd, leidt Loren ons mooi het verhaal binnen, maar ook de prille Ibrahima Gueye is enorm genietbaar als Momo, de Senegalese Oliver Twist. Momo en Madame Rosa blijven in dit verhaal niet bespaard van trauma’s, maar gelukkig wél van het platte sentiment dat in dit genre altijd op de loer ligt. En dit laatste lijkt ons de verdienste van Sophia’s zoon, die met veel flair de typische Italiaanse ‘Laten we een espresso drinken in de bar!’-atmosfeer oproept; het is bijwijlen écht alsof je door de straten van Bari doolt. 

Op het laatste kwartiertje na, vindt Ponti precies de juiste combinatie tussen sentiment, melancholie, realisme, tragiek, en de humor die de tragiek moet camoufleren – een mix waar de Italiaanse cineasten het met bolognaisesaus overgoten patent op lijken te hebben. En wanneer de naald in de groef van het vinyl zakt, mag La Loren – op blote voeten maar iets strammer dan vroeger – zelfs nog eens haar dansmoves tonen. Waarna de tijdcapsule zich vredig opnieuw sluit.

Nu te zien op Netflix. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234