FILM★★★☆☆

The Master (★★★☆☆)

O wat was dat toch een heuglijke dag, toen het ons in september 2012 tegen alle verwachtingen in lukte om een ticket te bemachtigen voor één van de allereerste limited screenings van ‘The Master’, in het legendarische Landmark Theater op Pico Boulevard in Los Angeles.

Werkelijk álle ingrediënten waren aanwezig om er een onvergetelijke cinema-ervaring van te maken: een beleefde zaalwachter die de toeschouwers hoffelijk naar hun comfortabele stoeltjes begeleidde, een stampvolle zaal, een projectie in het glorieuze, vandaag nauwelijks nog gehanteerde 70 mm-formaat (bekend van ‘Lawrence of Arabia’ en ‘2001: A Space Odyssey’), een absoluut verbod op het gebruik van mobieltjes, en last but not least die zalige, tastbaar in de lucht hangende gespannen verwachting – het was per slot van rekening al van ‘There Will Be Blood’ (2007) geleden dat Paul Thomas Anderson nog eens een film had uitgebracht.

Goh, de laatste keer dat we zo opgewonden waren, was toen we op een zondagmiddag in de jaren tachtig aan het handje van ons poatjen naar ‘Raiders of the Lost Ark’ gingen kijken! Waar we evenwel níét op hadden gerekend, was dat vervelende, stekende gevoel van teleurstelling waarmee we – net zoals de meeste toeschouwers, zo konden we uit de gemompelde commentaren opmaken - achteraf weer buitenstapten.

Niet dat ‘The Master’ slécht is, integendeel - alleen biedt de jongste van PTA niet die heerlijke verrukking, die innerlijke voldoening, of dat extatische genoegen van ‘Magnolia’ of ‘Boogie Nights’.

‘The Master’ vertelt het vreemde verhaal van Freddie Quell (Joaquin Phoenix), een afgezwaaide matroos die op drift raakt in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, toen Amerika teerde op hoop en optimisme en op de materiële geneugten van het glorende kapitalisme.

Phoenix, in zijn eerste rol sinds ‘Two Lovers’ (2008), zet Freddie neer als een extreem hopeloos geval – seksueel geobsedeerd, emotioneel gestoord, compleet onverantwoordelijk, en borrelend van een onderhuidse woede die zijn kaken in een constante grimas forceert. Nadat hij per ongeluk een oude Mexicaanse landarbeider de dood heeft ingejaagd, raakt Freddie in de ban van Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), een veel babbels hebbende goeroe die de plak voert over een bizarre sekte - The Cause – die verdacht veel wegheeft van de omstreden Scientology-beweging van L. Ron Hubbard (de fysieke gelijkenis tussen Hubbard en Hoffman is overigens frappant).

Tussen de twee mannen ontluikt een ongebruikelijke vader-zoonrelatie; een thema dat maar blíjft terugkomen in Andersons oeuvre. Benieuwd trouwens of Tom Cruise met de karaktertekeningen in ‘The Master’ heeft kunnen lachen.

Op sommige momenten neemt Freddies wonderlijke odyssee de allure aan van een zinderend visioen. De magistrale fotografie van Mihai Malaimare (‘Twixt’, ‘Tetro’), de briljante production design van Jack Fisk, de bevreemdende, uit unheimliche diepten afkomstige soundtrack van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood: op vormelijk vlak benadert ‘The Master’ bijna de perfectie, met als hoogtepunten het geniale trackingshot van Freddie die aan boord springt van Dodds privéjacht, en de doortocht onder de Golden Gate Bridge.

Maar kan ‘The Master’, behalve visueel imponeren, ook mééslepen, ontroeren, elektriseren, inslaan? Nee, daar schiet de film - ondanks de indrukwekkende vertolkingen van Phoenix en Hoffman – schromelijk te kort.

Anderson duwt zijn film vanaf de eerste scènes naar een torenhoog niveau, maar eenmaal óp dat niveau zit er merkwaardig genoeg nauwelijks nog evolutie in de plot en begonnen we snel onze interesse in de personages te verliezen.

‘The Master’ moet zelfs de allereerste film van PTA zijn waarbij we een geeuw niet konden onderdrukken. Deze film bevat fabuleus veel klasse, zeker weten, maar het probleem is dat die klasse op dat hoge scherm blijft plakken, en nooit echt overspringt naar het hart.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234