The New MutantsBeeld FOX

FILM★★★☆☆

‘The New Mutants’ is echt niet zo slecht als wordt beweerd

‘Ik vond ‘m goed,’ zo hoorden wij een meisje, ze kan niet ouder en niet sprankelender dan zeventien jaar zijn geweest, van achter haar mondmaskertje zeggen bij het verlaten van zaal 3 van de Kinepolis. ‘Ik ook!’ zo riposteerde haar vriendin enthousiast: een oordeel dat aan jeugdige duidelijkheid niets te wensen overliet. Wacht even: hadden die twee jongedames het over dezelfde film die werd geteisterd door reshoots en creatieve meningsverschillen, die door Disney vorige week zonder veel boe of bah in de zalen werd gedumpt en die vervolgens door de meeste critici met een onverholen gretigheid werd neergesabeld? 

‘The New Mutants’, een spin-off van de voorlopig uitgedoofde ‘X-Men’-franchise, is effectief het product van een rampzalige ontstaansgeschiedenis. Regisseur Josh Boone, mikkend op een kruising tussen ‘The Breakfast Club’ en een horrorfilm, kreeg slaande ruzie met de studio, waar ze Boones rare ideeën maar niets vonden. Er ontstond heisa omdat de Braziliaanse mutant Roberto, in de stripverhalen gezegend met een donkere huidskleur, in de film wordt vertolkt door een acteur met een lichtere tint – whitewashing! En als wrang toetje sprong ‘The New Mutants’-bedenker Bob McLeod onlangs nog sneller dan Quicksilver uit zijn vel van woede omdat zijn naam op de generiek verkeerd wordt gespeld. 

Voor de heer Macloed – oh, sorry! - een jammerlijke zaak, maar wat met de film zélf? Die speelt zich hoofdzakelijk af in een instelling voor jeugdige mutanten die wel geslachtsrijp zijn, maar die hun superkrachten – één van hen kan zichzelf afvuren als een kanonskogel – nog niet goed kennen, laat staan onder controle hebben. ‘Als je 13 wordt, treedt er een mutatie op,’ aldus Dr. Reyes (Alice Braga), de ogenschijnlijk begripvolle arts die de vijf tienermutanten aan een psychiatrische behandeling én aan een verborgen agenda onderwerpt. En ja, zo is dat: de eerste twaalf jaar van je leven ben je een kind, maar vanaf je dertiende of daaromtrent verlies je je onschuld – adieu, Playmobilmannetjes, adieu, roze unicorns - en begint je ware aard naar boven te gutsen. 

Na dat ene zinnetje van Dr. Reyes gebeurde er iets merkwaardigs: ineens maakten wij ons namelijk de bedenking dat de héle film in feite kan worden gezien als een donkere allegorie op de sprong van de kindertijd naar de adolescentie – die rare periode dat je je niet zo goed in je vel voelt; dat je je – alsof je in een isoleercel zit! - afgezonderd voelt van de rest van de mensheid; en dat je, jawel, je ware krachten begint te ontdekken. Zoals de jongens ineens de baard in de keel krijgen, en de meisjes een donsje op de borst, en zoals we allemáál op die leeftijd psychologisch een gigantische sprong moeten maken, zo leren die vijf mutanten in die instelling – de symbolische transitzone tussen puberteit en adolescentie – hun X-gen kennen; én hun seksuele lusten en voorkeuren. 

En zie: zodra we vanuit dát perspectief naar het verhaal keken, verscheen er warempel een behoorlijk sterke film die onder het donshaar trilt van de onrustige hormonen; die zindert van de onderhuidse seksuele betekenislagen; en die uiteenspat van de grimmige toespelingen op verstikkend religieus fanatisme, op seksueel misbruik, op zelfmoordgedachten en - in één van de meest hallucinante horrorscènes – op incest. 

Neen, ‘The New Mutants’ is géén monumentaal meesterwerk: de vertolkingen zijn eerlijk gezegd niet bijster hoogstaand, de schaarse scènes die knipogen naar ‘The Breakfast Club’ voelen aan als stuntelige restjes, en het geheel draagt zichtbaar de sporen van de lastige productieperikelen. Maar wat ons betreft is deze duistere parabel lang niet zo slecht als wordt beweerd, en in ieder geval béter – grimmiger, gewaagder, broeieriger - dan sommige van de ‘X-Men’-films die de afgelopen jaren zijn verschenen (hallo, Dark Phoenix!). Maar misschien moet je zélf wel dertien of zeventien jaar zijn om de zonderlinge intensiteit van ‘The New Mutants’ intuïtief aan te voelen. De kus die Rahne Sinclair (Maisie Williams) en Danielle Moonstar (Blu Hunt) ‘s nachts onder het wonderbaarlijke sterrenlicht uitwisselen, zal voor de seksuele identiteit van sommige jongeren in ieder geval méér betekenen dan eender welke voorlichting.

‘The New Mutants’ draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234