null Beeld

FILM★★1/2☆☆

The Sense of an Ending (★★1/2☆☆)

De ouderdom komt met gebreken.

Oud worden: het is een rampspoed die geen enkele mens achter zich kan laten. Ook de hoofdfiguur uit het op een roman van Julian Barnes gebaseerde ‘The Sense of an Ending’ ontsnapt er niet aan. Tony Webster (Jim Broadbent), een gepensioneerde handelaar in tweedehandse fototoestellen van Leica, is in zijn leven op dat oudvaderlijke punt gekomen dat hij alle linies is gepasseerd – getrouwd, kind gekregen, gescheiden – en dat hij aan de ontbijttafel op zijn gemak naar klassieke muziek kan luisteren terwijl hij rustig een kop koffie drinkt en bedachtzaam in The Guardian zit te bladeren: allang geen man in wording meer, maar een volledig voltooid mens. Of knaagt er nog iets onder dat gerijpte vel van hem? ‘Wat nog te verwachten van het leven?’ zo horen we Tony mijmeren. ‘Passen je gevoelens zich aan je leeftijd aan?’

Mede door al die melancholieke woorden die Tony ons in de eerste scènes offscreen inblaast – over hoe het leven er in essentie op neerkomt dat je van een kooi naar een grotere kooi gaat; hoe je het ene moment in het laatste jaar van de middelbare school zit, vol verwachtingen, en hoe je het volgende moment een oude paai bent – dachten wij aanvankelijk met al onze lichaamscellen dat we in een hartroerend verhaal waren beland. Een verhaal over het onherroepelijke verglijden van de jaren en over hoe je in de wilde kracht van je jeugd altijd te laat doorkrijgt dat de golven van de tijd over je heen aan het ruisen zijn (en ja, er bestaat geen groter drama!). Maar: we werden misleid.

‘Jim Broadbent, die antiquarische Britse klasbak, is als immer een genoegen in 'The Sense of an Ending‘’ Beeld
‘Jim Broadbent, die antiquarische Britse klasbak, is als immer een genoegen in 'The Sense of an Ending‘’

De brief die Tony op een ochtend ontvangt – lang geleden dat we iemand het techniekje van de geheimzinnige brief hadden zien gebruiken! – zet niet alleen een reeks flashbacks naar zijn studententijd in gang, maar roept ook vele vragen op. Wie is die overleden dame die Tony in haar testament vermeldt? Wat staat er in de dagboeken die ze hem heeft nagelaten? Het vervolg is jammer genoeg niet zo interessant: zoals Tony zich gaandeweg begint te ontpoppen tot een amateurdetective die in het verleden wroet, zo begint ‘The Sense of an Ending’ hoe langer hoe meer in te slinken tot een ‘Hoe zitten die familiebanden eigenlijk in elkaar?’-puzzel die door de hoofdfiguur moet worden samengelegd. Geen flauw idee of de roman van Julian Barnes dezelfde krimpende beweging maakt, maar onze lichaamscellen bleven ietwat op hun honger zitten.

Twee onmiskenbare pluspunten: Jim Broadbent, die antiquarische Britse klasbak, is als immer een genoegen (zelfs tijdens de kleine tussenscènes, zoals wanneer hij achter het stuur van zijn auto gewoon even de ogen zit uit te wrijven, kleefden onze ogen op het doek). En om nog even een linkje naar ‘Sprakeloos’ te leggen: Hilde Van Mieghem kan nog een puntje zuigen aan de naadloze manier waarop regisseur Ritesh Batra (van het mooie ‘The Lunchbox’) de flashbacks in het verhaal weeft. Het kan allemaal niet beletten dat ‘The Sense of an Ending’ aanvoelt als een kooi die met de minuut kleiner wordt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234