'The Twilight Zone'Beeld CBS

televisie★★☆☆☆

‘The Twilight Zone (seizoen 2)’ op Play mist kwaliteit, maar heeft op zijn minst een bestaansreden

Het legendarische sciencefictionfeuilleton ‘The Twilight Zone’ was een programma uit de tweede helft van de twintigste eeuw dat door fans even innig gekoesterd werd als hun koen standhoudende maagdelijkheid - maar daarmee wil ik niks verkeerds hebben gezegd: ‘The Twilight Zone’ blijft een onsterfelijke geekreeks, één die het pad effende voor gulle genre-tv als ‘Black Mirror’, die maatschappijkritiek insmeerde met roetsjende plottwists, en die je aflevering na aflevering fantasierijke, ongemakkelijke versies van het alledaagse voorschotelde - er was altijd wel iemand die in een alternatieve dimensie met het eindeloze niets werd geconfronteerd of anders wel vanuit heden of toekomst terugkwam met een existentiële kater van heb-ik-jou-daar. Dixit bedenker Rod Serling: ‘God heeft de hemel en de aarde geschapen; het is aan de mens om z’n eigen hel te maken.’ Die quote dateert uit de jaren 60, sindsdien zijn we er als bevlogen ambachtslui mee bezig: het project begint stilaan mooi vorm te krijgen.

Toen ‘The Twilight Zone’ in 2019 van onder het stof werd gehaald door de Amerikaanse zender CBS, gebeurde er - zoals dat een serie die geroemd is om z’n plottwists betaamt - iets onverwachts. De man die CBS had aangesteld om de reboot in goede banen te leiden, was Jordan Peele: naast Dave Eggers en Ari Aster dé man die de Amerikaanse horrorscene een welgekomen stroomstoot had toegediend met zijn films ‘Get Out’ en ‘Us’. Maar in het universum van ‘The Twilight Zone’ - waarin een boom evengoed een struik kan zijn, en mensen die in het begin van een aflevering succes kennen tegen het einde vaak in een hoekje zitten te grienen - had hij het moeilijker: na sterke vroege afleveringen gleed de reeks af in teleurstellende, langgerokken opgewarmde kost. Helaas: het tweede seizoen is nog lauwer.

Peele treft weinig schuld: zijn betrokkenheid was naar verluidt kleiner dan vorig seizoen. Hij duikt op als De Verteller, een rol waarin hij zich vooral amuseert door eindeloze variaties op het zinfragment ‘in... The Twilight Zone’ te bedenken - één keer schreef hij ook het scenario, en het resultaat, ‘Downtime’ met Morena Baccarin, is lang niet de beste episode. Die eer gaat naar ‘The Who of You’, waarin een willekeurige bankovervaller, als een soort hyperactieve body snatcher, bij oogcontact een nieuw lichaam blijkt te kunnen overnemen. Ook nog nét te pruimen: ‘A Small Town’, waarin Damon Wayans Jr. via een op de kerkzolder gevonden maquette een stadje bespeelt als een uit de kluiten gewassen voodoopop.

'The Twilight Zone'Beeld cbs

Maar meestal zakt het concept als een pudding ineen. Peele en zijn scenaristen pikken als eksters. De opener, ‘Meet Me in the Middle’, gaat over een man (Jimmi Simpson van ‘Westworld’) die opeens telepathisch in contact komt met een vrouw (Gillian Jacobs van ‘Community’) aan de andere kant van het land: dat gaat van ‘You’ve Got Mail’ via ‘Her’ naar iets Veel Donkerders. ‘8’ is een lovecraftiaanse onderzeefabel die de mosterd gaat halen bij ‘The Thing’, ‘Alien’ en ‘Deep Blue Sea’: de door Joel McHale met dodelijke sérieux gebrachte finale is nog grappiger dan die scène waarin een inktvis met zijn tentakel een oogbol uit z’n kas zuigt. In ‘Among the Untrodden’ - over een schoolmeisje dat paranormale krachten blijkt te hebben - herken je ‘Carrie’ en ‘Chronicle’. Finale ‘You Might Also Like’ is dan weer pure jaren 50-camp: de blauwe aliens lijken wel weggelopen uit ‘Megamind’ met Will Ferrell, en anders wel uit iets van Ed Wood, en toch vond ik ‘t één van de meest geïnspireerde afleveringen, wegens afkomstig uit de koker van weirdo Oz Perkins (regisseur van het onderschatte ‘The Blackcoat’s Daughter’). Het plezier, zo weet ook een supporter van pakweg Kortrijk of Moeskroen, raap je best in de kleine momenten.

De Hardst Gelachen-award? Die mag naar ‘Ovation’, waarin een straatzangeres (Jurnee Smollett uit ‘Birds of Prey’) een magische munt in handen krijgt waarmee ze automatisch een gierend succes wordt in de muziekindustrie. Alleen is het succes fake, want iedereen blíjft maar juichen, hoe slecht zij ook speelt. Wat resulteert in een volgens de laatste berichten serieus bedoelde scène waarin de protagoniste arriveert bij een openhartoperatie, waarop niet alleen het chirurgisch personeel, maar ook de patiënt - beide ventrikels vrolijk de frisse lucht opsnuivend - geënthousiasmeerd in de handen begint te klappen.

Érgens, daar ben ik van overtuigd, heeft Ed Sheeran ook zo’n magische munt liggen, wat vooralsnog de enige redelijke verklaring is waarom ‘Shape of You’ ooit op minder dan twee kilometer in de buurt van de hitlijsten is mogen komen. Dat stelt mij dan toch ergens weer gerust: ‘The Twilight Zone’ mist kwaliteit, maar heeft op zijn minst een bestaansreden. 

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234