The White Lotus Beeld Streamz
The White LotusBeeld Streamz

TELEVISIE★★★★★

‘The White Lotus’ is niet enkel briljant grappig, maar beklijft ook meer dan de meeste thrillers

Een all-inresort vol rijke, verwende gasten: er was geen tv-serie voor nodig om ons te laten beseffen dat zoiets dicht aanleunt bij de hel op aarde, maar we zijn toch blij dat het briljante, bijtend grappige en donkere ‘The White Lotus’ ons nog eens met de neus op de feiten heeft gedrukt.

Met ‘Enlightened’, een schitterende komische dramareeks over een zakenvrouw die zichzelf na een zenuwinzinking opnieuw uitvindt als een soort life coach, bewees schrijver en acteur Mike White zich tien jaar geleden al als een erg scherpzinnig chroniqueur van het wel en wee van de moderne westerse mens, en dan vooral van de elite die enkel aan haar eigen problemen denkt en die van de minder bevoorrechte mensen negeert. Eigenlijk zou je ‘The White Lotus’ kunnen zien als een late prequel op die serie, die na twee misdadig slecht bekeken seizoenen werd stopgezet: terwijl ‘Enlightened’ begon op het moment dat Amy Jellicoe terugkeerde uit het resort waar ze zogezegd een nieuwe kijk op het leven had gekregen, is het decor hier een luxehotel in Hawaï waar de gefortuneerde one percent verzamelt om uit te blazen van de dagelijkse stress.

null Beeld Reporters / Splash
Beeld Reporters / Splash

Bij de start van ‘The White Lotus’ – naam van serie en hotel – zijn de gasten alweer klaar om te vertrekken en blijkt dat er iemand op het eiland is gestorven, van wie het lichaam met hetzelfde vliegtuig als hen terugkeert naar huis. Na die openingsscène springt het verhaal terug in de tijd en volgen we hoe iedereen aankomt in het resort en elkaar steeds meer op de zenuwen werkt, tot uiteindelijk duidelijk wordt welke ongelukkige het loodje heeft gelegd onder de brandende zon. Eigenlijk is dat begin het zwakste onderdeel van ‘The White Lotus’: ten eerste is zo’n zogenaamde cold open – een schokkende gebeurtenis gevolgd door een flashback – de afgelopen jaren zo vaak gebruikt op tv dat het onderhand een cliché is, ten tweede heeft de reeks, zoals nadien overvloedig wordt bewezen, die wat kunstmatig opgeklopte spanning helemaal niet nodig om je aandacht vast te houden.

Onder de mensen die inchecken is nauwelijks een sympathieke ziel te bekennen. Tanya McQuoid loopt het gros van de tijd rond met in haar ene hand de as van haar moeder en in haar andere een cocktail. Nicole Mossbacher, een workaholic uit Silicon Valley, is op vakantie met haar veel minder succesvolle man Steve, hun twee puberkinderen Quinn en Olivia, die geen enkele interesse hebben in de plek waar ze zijn beland, en Paula, een vriendin van de dochter. En dan is er nog het pas getrouwde koppel Shane en Rachel, waar al tijdens de huwelijksreis de eerste barsten opduiken wanneer hij meer inzit met het feit dat hun kamer niet helemaal overeenkomt met wat zijn moeder voor hen geboekt had dan met het welzijn van zijn vrouw. Armond, de manager van The White Lotus, moet het groepje gasten onder zijn hoede nemen, al hun wensen aanhoren en in vervulling laten gaan en zijn minachting ondertussen verbergen achter een kruiperige glimlach.

Ongelijkheid en de machtsdynamiek tussen mensen van verschillende rijkdom of afkomst zijn belangrijke thema’s in ‘The White Lotus’, die door heel de serie verweven zitten. De door verdriet gekwelde Tanya vindt verlichting bij een zwarte masseuse van het hotel en belooft haar meteen financiële steun om haar eigen zaak te beginnen. Maar op het moment dat Belinda begint te geloven dat de gaste haar een uitweg kan bieden, verliest die haar interesse. Rachel en Shane behoren dan weer tot een heel andere sociale klasse, wat een veel belangrijkere rol in hun relatie speelt dan ze zelf willen toegeven, en gaandeweg beseft Rachel wat voor verwend joch haar man is. En niet toevallig zit het enige zwarte personage onder de hotelgasten, Paula, op kosten van de witte familie in The White Lotus: de Mossbachers – zelfverklaarde Hillary-fans – beschouwen zichzelf ook als mensen die geen huidskleur zien, maar gaandeweg wordt duidelijk dat zij de wereld enkel bekijken vanuit hun bevoorrechte bril.

Hoe meer de gasten elkaar en het personeel het bloed van onder de nagels halen, hoe meer de paradijselijke sfeer begint te ontaarden, wat haast onvermijdelijk uitmondt in het sterfgeval waarmee de serie opende. Maar dat je vaak met ingehouden adem zit te kijken, komt vooral door het haast demonisch genoegen waarmee White alle rotte plekken van zijn personages blootlegt en de manier waarop hij de ongemakkelijke sfeer perfect weet te vatten. ‘The White Lotus’ bestaat grotendeels uit scènes van mensen die met elkaar zitten te praten maar zit zo vol opgekropte wrok en spanning dat de reeks meer beklijft dan de betere thriller. Shane die voor de ogen van Rachel flirt met de alsmaar ongeïnteresseerder kijkende Olivia en Paula; een gesprek tussen Nicole en Rachel dat begint als een joviale babbel tussen een jonge vrouw die haar bewondering uitspreekt voor een seksegenote die het gemaakt heeft in Silicon Valley, tot blijkt dat Rachel over Nicole een weinig flatterend artikel heeft geschreven; Nicole die tegen Paula haar bezorgdheid uit over haar puberzoon die het zo moeilijk heeft om zijn plek te vinden in de wereld en aan de rologende zwarte tiener uitlegt dat jonge, witte mannen vandaag toch vaak de underdog in de samenleving zijn. Het is perfect geschreven, even pijnlijk als accuraat, even grappig als herkenbaar.

Terwijl ‘Enlightened’ ondanks alle lof nooit een groot publiek kon bereiken, is ‘The White Lotus’ langzaamaan uitgegroeid tot een succes, waarbij de afleveringen week na week steeds drukker werden besproken op sociale media. Nog voor de finale op tv was gekomen, besloot HBO ook om al een tweede seizoen te bestellen, dat zich zal afspelen op een andere locatie en rond een nieuw groepje gasten zal draaien. Na dit indrukwekkende eerste seizoen zijn wij alvast van plan om Mike White en zijn personages te volgen waar ze ook heen gaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234