null Beeld

FILM★★★1/2☆

The Wild Pear Tree (★★★1/2☆)

Fans van actiefilms zitten met de gebakken peren.

Wie kijkt naar ‘Aladdin’, belandt in een wereld van betoverde grotten, schitterende paleizen en drukke bazaars waar het geurt naar dadels en geroosterd lamsvlees. ‘The Wild Pear Tree’, de nieuwe film van de Turkse grootmeester Nuri Bilge Ceylan (‘Uzak’, ‘Three Monkeys’), laat die sprookjesatmosfeer helemaal links liggen en neemt u mee naar het onrustige Turkije van Erdogan, waar boven de spitsen van de minaretten al lang geen vliegende tapijten meer zijn waargenomen. Hoewel Sinan, de pas afgestudeerde hoofdfiguur, nog maar net naar huis is teruggekeerd, maakt hij onmiddellijk duidelijk dat hij niet van plan is om in zijn geboortestadje weg te rotten: ‘Als ik een dictator zou zijn, dropte ik een atoombom op deze plek!’ De sfeer wordt er niet beter op doordat Sinan een haat-liefdeverhouding heeft met zijn vader, een in de gokschulden verzuipende man met een irritant visachtig grijnslachje.

Sinan loopt ook Hatice tegen het lijf, zijn jeugdliefde, al herkent hij haar niet meteen omdat ze, duidelijk tegen haar zin, tegenwoordig een hoofddoek draagt. In één van de mooiste scènes zet Hatice haar hoofddoek stiekem heel even af – proef de symboliek! – en denkt ze terug aan de dingen die het leven vroeger zo mooi maakten: ‘Drukke, verlichte straten, dronken worden, schepen die wegvaren, zomeravonden, nat worden in de regen, winderige heuvels...’ Waarna de hoofddoek snel-snel weer wordt opgezet.

Tussen de ontmoetingen door is Sinan naarstig op zoek naar de fondsen die hij nodig heeft om zijn eerste roman te publiceren. Als hij nu een boek had geschreven over de lokale helden of over de Turkse martelaren, zo krijgt hij in één van de vele licht komische scènes van de burgemeester te horen, ja, dán zouden ze hem subsidies kunnen geven. Maar geld geven aan een auteur die over persoonlijke dingen schrijft? Vergeet het! Tja: in Turkije wordt van schrijvers en journalisten blijkbaar verwacht dat ze in hun werk uitsluitend nationalistische waarden uitdragen. Blij dat we in Oostende wonen!

Nu dienen we eerlijk te zeggen dat wij ‘The Wild Pear Tree’ best wel een lange zit vonden. Over drie uur durende, dieppersoonlijke, politiek geladen drama’s gesproken: hoei, dit is er één! Het valt op dat de cineast de poëtische stiltes uit zijn vorige films heeft ingeruild voor langademige dialogen, maar die aanpak vormt evenwel een tweesnijdend zwaard: sommige scènes doen denken aan de heerlijk voorbijglijdende lichtheid van de ‘Before Sunset’-films met Ethan Hawke en Julie Delpy (‘De Koran is een miraculeus werk. Je kunt ’m interpreteren zoals je wilt!’), maar tijdens het lange gesprek met de twee imams begonnen we ineens te verlangen naar een kinetisch duel met kromzwaarden. En toch voelden wij aldoor iets trillen nabij de hartstreek: het besef dat we naar een mooie, goed geschreven en goed vertolkte film zaten te kijken. In één van de meest symbolisch geladen scènes klimt Sinan naar de top van een heuvel, misschien in de hoop om in de verte het rumoer van drukke, verlichte straten te horen. Maar het enige geluid wat hem tegemoet waait, zijn de gezangen uit de moskee.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234