This is a Robbery: The World's Biggest Art Heist Beeld Netflix
This is a Robbery: The World's Biggest Art HeistBeeld Netflix

Televisie★★★★☆

‘This is a Robbery’ (Netflix) is een heerlijke, waargebeurde combinatie van ‘The Departed’ en ‘The Sopranos’

‘Het is alsof er een familielid is overleden’, zo vat de directrice van het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston de stemming samen op de ochtend van 18 maart 1990. Enkele uren daarvoor zijn twee criminelen het gebouw binnengedrongen en weer vertrokken met minstens 200 miljoen dollar aan schilderijen en antieke voorwerpen, een buit die tot op vandaag niet teruggevonden is.

De makers van ‘This is a robbery’ zijn diep in de grootste kunstroof uit de Amerikaanse geschiedenis gedoken en kwamen terug met een vierdelige reeks die even spannend en meeslepend is als de beste true crime-series uit de afgelopen jaren maar gelukkig ook een stuk minder bloederig. Het ergste wat de twee kunstdieven tijdens hun 81 minuten durende strooptocht door het Isabella Stewart Gardner Museum namelijk hebben gedaan is enkele schilderijen uit hun kader snijden, ook al was dat in de ogen van de directrice minstens even wreed als een koelbloedige moord: wanneer ze denkt aan de messen die in de doeken zijn gegaan kijkt ze zo gepijnigd dat je vermoedt dat ze liever had gehad dat de misdadigers de bewakers hadden neergeschoten in plaats van ze te knevelen in de kelder als ze daardoor de kunstwerken in hun frame hadden kunnen laten.

Het eerste uur van ‘This is a robbery’ gaat over hoe de twee mannen tot bij hun buit zijn geraakt: ze hadden zich weliswaar verkleed als politieagenten en aangebeld bij het museum omdat ze zogezegd een klacht wegens overlast hadden gekregen, maar dan nog zou het verbazen als er van binnenuit geen hulp was geweest. Zeker een van de nachtwakers, een hippie met een voorliefde voor mooi gedraaide pretsigaretten en luide psychedelische rock, lijkt boter op zijn hoofd te hebben, ook al omdat hij volgens het alarmsysteem als enige de zaal waar een van dertien verdwenen kunstwerken hing binnen is geweest. Maar hoe de diefstal kon gebeuren is een stuk minder interessant dan de vraag die centraal staat in de rest van de reeks: waarom hadden misdadigers het op het museum gemunt en waarom zou je onder meer twee Rembrandts, een Vermeer en een Manet stelen als het onmogelijk is om ze door te verkopen?

Het antwoord gaan de makers, samen met het FBI, zoeken in de onderwereld van Boston, een plaats waar het in de jaren negentig van de vorige eeuw even druk was als op de QVax-site vlak na de lancering. Ierse en Italiaanse maffiosi zwaaiden er de plak over netjes afgebakende delen van de stad en probeerden op alle mogelijke illegale manieren geld te verdienen, en tegelijk uit de greep van het gerecht te blijven. Toen de verkoop van kunst rond 1990 boomde - zie ook de records brekende veiling van de Zonnebloemen van Van Gogh in 1987 - zagen criminelen brood in gestolen schilderijen, maar dan vooral als troef om in te zetten als je eens tegen de lamp liep. De flamboyante kunstdief Myles Connor Jr., die in ‘This is a robbery’ vrolijk komt vertellen over zijn exploten, had als eerste het idee om kunst te gebruiken als een ‘Verlaat de gevangenis zonder betalen’-kaart: een FBI-agent had hem bij een van zijn vele arrestaties gezegd dat ‘het een Rembrandt zal kosten om hier nog uit te komen’, dus was hij een werk van de Nederlandse meester uit een museum gaan halen om zijn straf te ontlopen.

Het vervolg is een even heerlijke als waargebeurde combinatie van ‘The Departed’ van Martin Scorsese en ‘The Sopranos, met kleurrijke gangsters die Donati, Guarente of Gentile heten, mensen die zich herinneren hoe ze ooit eens in iemands woonkamer een ‘lelijk schilderij in een kitscherige lijst’ hebben opgehangen dat achteraf bezien wel erg goed op de gestolen Manet leek en het FBI dat grote undercoveroperaties op het getouw zet in de hoop dat een maffioso zijn mond voorbij praat. Dat laatste gebeurt echter nooit en de mensen die meer van de diefstal zouden moeten afweten blijken ook een bijzonder talent te hebben om, al dan niet in verdachte omstandigheden, voortijdig het loodje te leggen. Een echte ontknoping, laat staan een happy end, komt er in ‘This is a robbery’ dus niet, maar als het verhaal zo waanzinnig is, stoort dat niet eens. In het Isabella Stewart Gardner Museum hangen de kaders trouwens nog altijd leeg aan de muur en een gouden tip die naar gestolen schilderijen leidt kan niet minder dan tien miljoen dollar opleveren. Dat is een som waar Kevin De Bruyne toch zeker een paar maanden voor moet werken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234