Stephen Fry Beeld vrt
Stephen FryBeeld vrt

televisie★★★★☆

Thomas Vanderveken en Stephen Fry, de ernstige belhamel, voerden een koninklijk gesprek in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’

Jeroen Maris

In de ogen van Thomas Vanderveken ging een almaar wassende fonkel wonen, een lichtbron die aangesloten leek op een gul elektriciteitsnet. Zijn lichaam was ready for take-off: alleen strategisch aangebrachte colsonbandjes ter hoogte van de enkels verhinderden het opstijgen van de gelovige Thomas. Nu, per definitie betrouwbaar is die euforische lichaamstaal niet, want eerder dit seizoen was Vanderveken tijdens het zelfverliefde gemeier van Jef Vermassen óók bijna overgegaan tot levitatie. Maar deze keer was het gespierde glimlachen volkomen logisch, begrijpelijk en terecht: aan de andere kant van de ‘Alleen Elvis’-tafel zat Stephen Fry - een man van wie je kunt drinken.

De Britse acteur, schrijver, filosoof en verzamelaar van dassen - als in: borst en buik decorerende stofrepen, niet: burchten gravende nachtdieren - was in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ komen aanschuiven als de prachtig gulzige man die hij is: gretig, monter, de buffetten van het wereldlijke bestaan plunderend. Hij formuleerde joyeus en bevlogen, liet kleine anekdotes verdikken tot brede breugelkermissen, en dat met slechts een glaasje water voor zich. In die doorleefde vertellingen school een lovenswaardige samenscholing van IQ en EQ - Fry is slim als een schaakmeester, en gevoelig als een elfjarige.

Het had net zo goed zonder fragmenten gekund in deze ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, want het grote plezier zat ‘m in het beluisteren van Fry’s obese zinnen. Het ging over Monty Python (‘de Beatles van de comedy’), over cricket, Wagner en Twitter, maar net zo goed had hij Copernicus, vaatdoeken en gonorroe kunnen behandelen: luisteren deed je toch. ‘Ik wil dat anderen dezelfde opwinding als ik voelen over de wereld,’ zei hij. Eerder had een beschouwing over Monty Python Fry geleid naar het wurgende besef dat de dingen nooit meer zo absoluut, zo roekeloos glanzend, zo gróóts zijn als in je tienerjaren, maar zelf scheen hij jaloersmakend immuun voor oprukkende apathie. Fry is geen intellectueel, hij is een ernstige belhamel.

Hij dribbelde evenmin rond de lelijkheid. Fry vertelde over de roerige episode in zijn jeugd die tot drie maanden gevangenis had geleid - slapen in royaal ingerichte hotelsuites bekostigt men beter niet met gejatte kredietkaarten - en getuigde over zijn bipolariteit. Zijn definitie van depressie deed pijn, omdat ze zo eenvoudig accuraat was: je gelooft niet meer in verandering.

Een aflevering van ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ duurt precies anderhalf uur, en het punctuele in- en uitchecken bij de prikklok van Vanderveken ergerde me eerder weleens, maar deze keer koos hij voor de milde anarchie. Fry mocht blijven praten tot het rijtje met gekozen fragmenten uitgeput was, besloot Vanderveken. Er kwam geen briesend nethoofd de studio binnengefietst, een vergadering van boze schuimvlokken ter hoogte van de mondhoeken. Er verscheen niet plots een vermoeide nachtwaker in beeld om Vanderveken in te peperen dat hij de studio correct moest afsluiten. Er waren geen nukkige belastingbetalers die een mars op Brussel aankondigden om de disruptie van het zendschema van Canvas te laken. Neen, er waren gewoon Thomas Vanderveken en Stephen Fry, en het koninklijke gesprek dat ze voerden.

‘Je moet kiezen tussen liefde en macht,’ had Fry zich ergens laten ontvallen. Het was het klompje witgoud dat tussen al die andere edelmetalen in deze aflevering lag te flonkeren: Stephen Fry in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ was blizz.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234