null Beeld VRT
Beeld VRT

'Miguel'★★★★☆

Tijdens de docu over Miguel Van Damme op één moesten we wegkijken, of we sneden ons aan de pijnlijke woorden

Op 7 november 2015 zweefde Miguel Van Damme alle ballen uit het doel. Zoals hij daar stond in Antwerp - Cercle Brugge, geen zin in de zwaartekracht, en elk zwierig ideetje van een spits prompt vernielde: keeper werd kunstwerk. Cercle won de wedstrijd met 0-1, en het had een doelman die de toekomst zou verleiden.

Goed een half jaar later werd die toekomst lek geprikt. Na de medische testen in de voorbereiding op het nieuwe seizoen regende het zorgelijke blikken: er bleek iets verdachts door Van Damme’s lichaam te kronkelen. Leukemie. Het klinkt als iets goedaardigs, als een zondags scoutsspel, maar het is een vogelheks.

Van Damme - toen tweeëntwintig - moest kibbelen met de kosmos, maar na veertien maanden van chemo en revalidatie stond hij weer op het veld, en - het geluk kwam als een hoosbui - bleek z’n vriendin Kyana zwanger. Die mooie mare werd evenwel al snel gevolgd door een nieuwe hoest slecht nieuws: de kanker was terug.

In ‘Miguel’, een reportage van Eric Goens, deed Van Damme het verhaal van de treurige jojobeweging die zijn leven sindsdien is. Onheilspellende diagnoses - er werd hem bijvoorbeeld voorgehouden dat hij de geboorte van zijn dochtertje mogelijk niet meer zou meemaken - werden telkens weer gecounterd met onverwacht en duur bevochten herstel, waarna er wéér slecht nieuws kwam.

Chemotherapie, bestraling, stamceltransplantatie: Van Damme kent elke letter uit het nukkige abc van de kankerbestrijding. ‘Ze hebben alles opgebruikt wat er is om mij te redden,’ stelde hij vast, de pijn in het gezicht geëtst. In 2020, het jaar van corona en z’n stinkbek, was hij zelfs vijf keer in quarantaine moeten gaan voor een behandeling.

Troost kan ook gevaarlijk zijn, leerde de reportage. Van Damme vertelde hoe hij weleens teruggrijpt naar de beelden van zijn voetbalcarrière, naar die prachtige wedstrijd tegen Antwerp. Maar niet té vaak, voegde hij er meteen aan toe, want de aanblik van de doelman - krachtig, met de souplesse van de panter - correspondeert niet met de aanblik van de patiënt - gehavend, mager, een lichaam waar de sport uit verjaagd is.

De ware troost komt van Camille, het dochtertje. Al zitten er ook aan dát geluk weerhaakjes: tijdens de behandelingen was hij fysiek niet in staat om voor haar te zorgen. Van Damme sprak de hoop uit dat hij lang genoeg zou leven om z’n dochtertje actieve herinneringen aan hem te bezorgen. Dat ze zal weten wie hij was. Je moest even wegkijken van het scherm, of je sneed je aan die woorden.

‘Miguel’ wilde op het beletselteken van de hoop eindigen, niet op het point final van de dood. Lang leek dat te zullen lukken, maar in extremis moest Goens toch nog twee zinnetjes over het scherm laten rimpelen. ‘Vorige week kreeg Miguel te horen dat er opnieuw leukemie in zijn ruggenmerg is gevonden.’ En, een boze seconde later: ‘Hij start binnenkort een nieuwe chemokuur.’

Elke week een beslijkte keeperstrui aan, af en toe met de vingertoppen naar de winkelhaak: méér heeft Miguel Van Damme nooit van het leven gevraagd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234