null Beeld VTM
Beeld VTM

★★½☆☆

‘Tijdens ‘K2 zoekt K3’ bekroop me de benauwende gedachte: wat als dit geen kinderprogramma is?’

K2 zocht K3, en niet eens voor het eerst. Kijk, daar had je Gert Verhulst weer. Zijn zoveelste televisieoptreden op zulke korte tijd hield op zich goed nieuws in, want dat betekende dat je straks in de rechtbank geloofwaardig uitlokking zou kunnen pleiten. Ook Verhulst begreep dat er gedane zaken op hernemen stonden, want hij begroette eenieder met ‘Dames en heren, jongens en meisjes, het is weer zover.’ Toch oogde hij niet bepaald sip, wat je nochtans zou verwachten van een bedrijfsleider die keer op keer met lede ogen moet aanzien hoe zijn personeel nog liever vrijwillig tot afvloeien overgaat dan op zijn bevel nog één braderie op te leuken.

In Schelle, waar Studio 100 standplaats heeft, waren maar liefst 22.000 kandidaturen binnengelopen om K3 te depanneren. Eerder die dag las ik nog in de krant dat er vacatures te over zijn op de arbeidsmarkt, maar dit deed toch het tegendeel vermoeden. Diegenen die de televisiestudio gehaald hadden, moesten zich nu een weg banen door een waaier aan jurycomités. Eén zo’n comité, bestaande uit Natalia en Samantha Steenwijk, de Nederlandse Natalia, konden de kandidaten wel horen, maar niet zien. Bij het tweede stel juryleden was dat net omgekeerd, en zouden Ingeborg, die van kop tot teen in het goud stak, een gulden goeroe gelijk, en de Nederlandse Gordon puur op het uiterlijk afgaan. Dat mocht zomaar. Welke expertise Ingeborg te bieden had inzake het uiterlijk van jonge meisjes was me niet geheel duidelijk. Volgens geruchten was ze er zelf ooit één, maar nu zou ze wellicht vanop afstand overgaan tot een lezing van het aura. Ik ben me ervan bewust dat Ingeborg vanuit humoristisch oogpunt schetsen als interstellaire bestaansvorm onderhand een clicheetje is, maar gezien de recente berichten aangaande haar kijk op de vaccinatiecampagne ben ik ook bij haar stilaan geneigd te spreken van uitlokking.

Wat betreft de garderobe van de kandidaten kon er altijd op Gordon gerekend worden voor een deskundige speldenprik hier en daar. Gordon is een uitgelezen hufter, die die kwaliteit heeft omgezet in een handelsmerk. Dat is heel Nederlands van hem. ‘Nou dit is wel heel gewoontjes’, zegt hij dan als iemand het gewaagd heeft om in jeans op te dagen. Zelf ziet hij er dan ook uit alsof hij ter hoogte van Las Vegas een middelgrote goktent uitbaat waar the house always wins, zij het dan als enige - ooit zal de maffia zijn beide benen breken wegens achterstallig beschermingsgeld, maar tot dan lacht hij wat af hoor. ‘Ik ruik spruitjes door de ramen heen’, zei hij over één kandidate. Ingeborg ernaast deed weer alsof zij er voor niets tussenzat.

De aanhoudende kritiek die de kandidaten te slikken kregen op hun uiterlijk leek me behoorlijk bezijden de kwestie, want voortdurend schemerde door dat eventuele overlevers van deze selectieprocedure daarna nog uitgebreid geboetseerd zouden worden tot iets wat nog vlotter te vermarkten zou zijn. Eén meisje, ze bleek zowaar de babysit van Nathalie Meskens, was volgens Gordon ‘nog niet K3 genoeg’. ‘Maar dat kunnen we er nog van maken’, vergoelijkte Kurt Rogiers snel. Voor Kurt Rogiers kan veel, want het is zijn rol niet om moeilijk te doen, al wordt er dan vrij consequent vals gezongen in dit programma. De zenuwen ongetwijfeld. Natalia, ze bedoelde het als verzachtende omstandigheid, wees er hulpvaardig op dat het zou helpen mochten het meisje d‘r krullen er nog uitgekamd worden. Ik hoop dat Lin, zo heette dat meisje, straks haar krullen mag houden. Zolang Nathalie Meskens kinderopvang benodigt, hoeft ze geen honger te lijden.

Als beide jury’s een goed oog hadden in een kandidaat, dan dienden ze gezamenlijk op een knop te hengsten. Die verschafte ‘The Voice van Vlaanderen’-gewijs doorgang tot de volgende ronde. Daarna moest er ook nog eens een publieksjury een oordeel vellen over welke van de geselecteerden tot de tien beste behoorden. Er was duidelijk lang nagedacht over die gang van zaken, misschien wel te lang voor een kinderprogramma. Een benauwende gedachte tussendoor: wat als ‘K2 zoekt K3’ geen kinderprogramma is? Je dacht trouwens wel vaker aan ‘The Voice’, want meerdere kandidaten bleken daaruit gerecycleerd. Ook de manier waarop de naasten van de deelnemers net buiten de studio een zenuwinzinking van zich af probeerden te grijnzen kwam op dat vlak bekend voor. Als ik mijn bril afzette, kon ik mezelf wellicht zonder veel moeite inbeelden dat ik ook echt naar een aflevering van ‘The Voice’ zat te kijken, maar dan in K3-thema en met een uniformer deelnemersbestand. Zou ik vaker moeten doen bij het televisiekijken, zoiets. Nog een koptelefoon erbij en zelfs ‘De Cooke & Verhulst Show’ wordt een genoegen om uit te zitten.

Ik spreek nu wel van een uniform deelnemersbestand, maar dat is dan naast het feit gekeken dat er vooraf net heel wat gemeierd werd over hoe Studio 100 hun uitnodiging voor ‘K2 zoekt K3’ ook had gericht aan eventuele jongens, en zelfs jongelui die zichzelf op vlak van geslachtelijke indeling nog liefst als ‘X’ omschreven. Ene Emma was in deze aflevering de opvallendste kandidaat. ‘Ik ben niet geboren als Emma maar als Geert’, zei ze in tranen na haar auditie. Die Geert, die mettertijd geheel en al in Emma opgegaan was, beschreef ze als een jongen die in de ingewikkelde dagen zijner jeugd houvast vond in de muziek en klederdracht van K3. Emma’s deelname nu leek me de bekroning van die jarenlange ontvoogdingsstrijd. Ik hoop voor alle Emma’s daarbuiten, ook de Emma’s die nog Geert zijn, dat Studio 100 het straks ook echt menens is met hun alomvattende contactadvertentie, want een betere wereld begint door de band genomen zelden op aanzet van multinationals. Ik zie in dezen graag mijn ongelijk bewezen.

Als toemaatje werd aan het eind onthuld dat de resterende leden van K3, de K2 waarvan sprake, de hele aflevering gevolgd hadden vanuit het verborgene, wat neerkwam op een container die aldoor aan het plafond van de studio gebungeld had. Dat die meisjes in een container gehuisvest werden, en hun aanwezigheid in dit programma een geheim moest zijn, leek me minder voor de hand liggend dan werd volgehouden. De twee, die ik naar waarheid Marthe en Hanne zal noemen, bleken in dit programma als enige over de macht te beschikken om afvallende deelnemers alsnog te redden en linea recta de volgende ronde in te stuwen. Deze aflevering kozen ze er echter voor om dat koninklijke prerogatief onbenut te laten. Ik denk graag dat ze dat zelf zo besloten hadden, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik het somber inzie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234