Het oudste beroep - Alfred Beeld © VRT
Het oudste beroep - AlfredBeeld © VRT

televisie★★★½☆

Toen we Alfred zagen in ‘Het oudste beroep’ leerden we dat je mensen kunt bewonderen zonder ze per se te benijden

Ik ben bereid om bij de start van een nieuw televisieseizoen een voor mijn doen buitenaards geduld voor te wenden, maar als mij dan wéér een zogezegd nooit eerder gegunde inkijk in de wereld van de seksindustrie in het vooruitzicht wordt gesteld, dan krijg ik toch zin om zélf een contactadvertentie te boeken – ‘Gezocht: dubbelganger, moet overtuigend interesse kunnen veinzen’ – opdat ik deze keer tenminste eens verstek zou kunnen geven. Als prostituee werkelijk het oudste beroep ter wereld is, dan is prostituees achternazitten met microfoon en camera een nipte tweede.

Tom Raes

Ik hing amper aan de lijn met een plaatselijk reclameblad om mijn advertentieruimte te reserveren toen ik me al genoopt zag om mijn prematuur afwijzende houding bij te stellen. ‘Het oudste beroep’ zag er immers mooi uit, mooier dan strikt gehoeven had, en in de branche waarvan sprake is een fraai voorkomen al het halve werk. We zagen Marc, een zeventiger, vanuit zijn raam in Izegem bij mistig weer het kanaal overschouwen. Een gemiddelde rijnaak wordt afgeschreven op dertig jaar, wist hij te melden: een markant feitje waarop ik eerlijk gezegd niet meteen bedacht was in dit programma. Die nautische kennis was Marc evenwel niet uit de lucht komen vallen, want vroeger kreeg hij vaak schippers over de vloer in de privéclub die hij uitbaatte. ‘En je steekt wat op van die mensen.’

Toen we Marc gadesloegen in de vele roodtinten van zijn nachtclub, zag ook dat er beeldig uit: ‘Het oudste beroep’ begreep de poëtische bijklank van een geringe scherptediepte, en het had ook een handje weg van extreme close-ups, waardoor je af en toe, als er iemand aan het woord was, bijvoorbeeld enkel een voorhoofd in beeld kreeg als een visueel pars pro toto. Ik was zelfs zodanig verdiept in de beeldvoering van ‘Het oudste beroep’ dat ik een beetje schrok toen alsnog de stem van Eric Goens weerklonk. Zijn timbre is onderhand een soort waarmerk geworden, denk ik, al had ik het in dit sprekende programma ook kunnen stellen zonder mededelingen van zijnentwege als: ‘Marcs opmerkingen en humor zijn even aanwezig als ongeremd,’ iets wat ik op eigen kracht ook kon waarnemen.

Marc noemde zijn etablissement volgens de in Izegem geldende moerstaal ‘een gewoon clubtje’, maar zijn personeelsbeleid voerde hij toch uit in het Engels. Een zeldzame keer dat ik aan ‘Matroesjka’s’ moest denken, al hield Marc zich naar eigen zeggen ver uit de buurt van eventuele penozepraktijken. Nu ja, er was wel die keer geweest dat hij een schijnhuwelijk was aangegaan om een Roemeense werkkracht aan de bak te houden, maar dat was lang geleden. Zelf was hij niet het type voor de betaalde rampetamp, antwoordde hij op Goens’ peiling in die richting: van de alles opgeteld driehonderd personeelsleden ooit onder zijn bewind waren er amper een vijftal in z’n bed beland. Een verwaarloosbaar percentage, weten statistici. ‘Het gevaar bestaat dat je Marc weleens zou kunnen onderschatten,’ dacht ik dan weer, geen kaas gegeten van statistiek.

‘Waar je ook gaat langs Vlaamse steenwegen, overal kom je massagesalons tegen’: volgens Goens was dat een prima overgang naar Alexandra, die daadwerkelijk zo’n salon bestierde. Tegen een potentiële klant, die telefonisch om een offerte had verzocht, hoorden we haar gewag maken van ‘een manueel hoogtepunt’. ‘Wat is dat?’ vroeg die geïnteresseerde. ‘In de volksmond: aftrekken.’ Alexandra’s gemaal stond mee in de zaak, wat zo’n bezoek van de camera toch altijd nog een beetje boeiender maakt. Goens verbaasde zich er in het bijzijn van die man over dat Alexandra zelden opwinding voelde tijdens het uitoefenen van haar ambt, maar ik niet. Afgaand op Alexandra’s beschrijving leken haar beroepsbezigheden me net erg samen te vallen met die van een douanier: tijdens de werkuren vooral de eigen grenzen bewaken.

Het oudste beroep Beeld © VRT
Het oudste beroepBeeld © VRT

Tegen het einde maakten we ook nog kennis met Alfred, een ‘seksueel dienstverlener’, wat dus blijkbaar nog iets anders is dan een sekswerker. Het verschil zat ’m in de dienst die verleend werd, want Alfred bediende mensen met een beperking. Vanop een respectabel afstandje zagen we ’m de armen slaan rond een persoon in een rolstoel. Ik hoefde geen verdere details te vernemen om te begrijpen dat het om een oerend knelpuntberoep ging, en ik leerde alras dat je ook mensen kunt bewonderen zonder ze per se te benijden. Dat ‘Het oudste beroep’ mij gezien de onderhand uitgewoonde thematiek toch nog iets wist bij te brengen, vond ik geen kleine verwezenlijking.

Lees ook:

‘Elke ochtend had ik 1,4 procent winst’, claimde Wout in ‘FIRE’ op VRT MAX. Minuut na minuut nam onze woede met 1,4 procent toe

Steven Van Gucht riskeerde in ‘De ideale wereld’ uit het raam gegooid te worden, maar Ella Leyers liet hem maar begaan

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234