TopdoktersBeeld VIER

televisie★★★½

‘Topdokters: Corona’
 op VIER: ‘Wie een mens wil genezen, roept een dokter. En wie een mens dood wil, roept er vier’

‘Het is crisis voor iedereen,’ schreeuwde het decor van ‘Topdokters: Corona’. Het verschil tussen ‘minimalistisch’ en ‘onbestaand’ kwam neer op een paar schermen, strategisch neergepoot, met middenin vijf stoelen - op respectabele afstand van elkaar opgesteld, maar niettemin, mits een sterke fluim, toch binnen elkaars schootsveld qua spraakconsumptie. Gilles De Coster verzekerde ons er echter van dat de zijne ‘een veilige studio’ was. Hoe hij daarvan op de hoogte was gesteld, liet hij in het midden: om de boel niet onnodig op te houden, geloofde ik ’m dan maar op z’n woord - mocht het toch de verkeerde kant uitgaan, dan was er alleszins een dokter in de zaal.

Aan praatprogramma’s geen gebrek dezer dagen, en al helemaal niet als ze over het klotevirus du jour gaan, maar het vooruitzicht om vier deskundigen ter zake gezamenlijk hun bul te zien uitspelen, intrigeerde toch enigszins. Dat Marc van Ranst per uitzondering geen van die vier was, lokte zo mogelijk nog meer - hij mag dan nog rechtgeaard patroonheilige van de virale gevallen zijn, afwisseling kan zelfs in dezen geen kwaad. De Coster had vier artsen rond zich verzameld die in betere tijden nog gewoon te zien waren in hun respectievelijke ziekenhuizen, en in ‘Topdokters’: dokter Eva van Braeckel was ook nu weer longarts, en dus bijzonder bevoegd om het over de huidige gang van zaken te hebben, net als geriater Ann Vandenbroucke. Vandenbroucke zou later die uitzending toegeven dat ze, ondanks nabijheidsrestricties, haar kinderen toch nog hun kruisje gaf voor het slapengaan. Dat ze dat nog deed als bevoorrechte getuige van de menselijke vergankelijkheid, of net daardoor, liet me ook als praktiserend ketter niet onberoerd. Als chirurg die zich om de brode ontfermt over het aangezicht, leek de rol van dokter Nasser Nadjmi hier minder duidelijk, maar hij kwam mooi van pas om te schetsen dat het elders ook geen pretje was. Op moment van de uitbraak was Nadjmi in Iran, waar er, zo had hij kunnen zien, aanvankelijk bepaald laks werd omgesprongen met het onzichtbare gevaar.

Ik was ook verheugd om Réginald Moreels onder de aanwezigen te zien: ondanks de lovenswaardige werken van zijn confraters was hij het die de laatste jaargang van ‘Topdokters’ op zijn naam had geschreven - deels door zijn spichtige silhouet dat hij, al moest je goed kijken, ook nu meegenomen bleek te hebben, maar vooral door hoe hij dat schier zelfverloochenend in de strijd wierp in Congo, waar hij zijn snipperdagen doorbrengt als chirurg, tot de ellebogen in de plaatselijke bevolking. Een zegswijze als ‘in de strijd werpen’ is in Congo nog net iets letterlijker dan je als Europeaan gewend bent, en als je er al geen corona oploopt, dan doet ebola het ‘m wel.

Afrika kwam vaak terug in Moreels’ antwoorden. Omdat hij ouder was dan 65, behoorde hij tot de risicogroep als het op corona aankwam, wat voor hem vooral betekende dat hij tot zijn afgrijzen voor onbepaalde duur niet meer kon terugkeren naar zijn werkplek in den vreemde. Die van hogerhand opgelegde inertie zat hem duidelijk dwars, waardoor hij ook meer vuur veil had in zijn antwoorden dan zijn collegae. Toen De Coster zijn panel vroeg of het normale leven ooit weer zou terugkeren, was Moreels degene die enigszins afwijkend ‘Hopelijk niet’ uitbracht, waarop hij achtereenvolgens het menselijk gebrek aan respect voor de natuur, de moordende spilzucht van de wapenhandel, en de ingebakken ongelijkheid tussen mensen en volkeren aanklaagde die nu van viruswege aan het oppervlak kwam te liggen. Het was op zulke momenten dat deze noodaflevering van ‘Topdokters’ heelhuids het anekdotische oversteeg, waarmee ik ook geen afbreuk wil doen aan de anekdotes die erin werden prijsgegeven na kundig lospeuteren van De Coster. Wat zijn anekdotes ook anders dan de herinneringen die je later overhoudt aan markante dagen? Ik blijf het antwoord zoals zo vaak schuldig, maar het lijkt me erg waarschijnlijk dat de videodagboeken die volgden op het kringgesprek in de studio op dezelfde manier ooit zelf onderzoeksmateriaal zullen worden. Dat ze bijgevolg ook nu al bijzonder waardevol leken, hoeft dan ook geen betoog.

Wie een mens wil genezen, roept een dokter, wil de boutade, en wie een mens dood wil, roept er vier. Toch viel het op dat er in deze bijzondere aflevering van ‘Topdokters’ amper meningsverschillen te noteren vielen onder de aanwezige deskundigen. In een tv-programma is dat vaak zonde, maar toch wilde ik het niet jammer vinden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234