Troll. Cr. Courtesy of Netflix © 2022 Beeld Courtesy of Netflix
Troll. Cr. Courtesy of Netflix © 2022Beeld Courtesy of Netflix

film★★★☆☆

‘Troll’ is één van die pretentieloze monsterfilms die je heel graag fantastisch wilt vinden, maar bevat nét niet genoeg pure fun

In één van de geestigste scènes uit de Noorse monsterfilm ‘Troll’ op Netflix spreekt de Noorse premier via de radio en de televisie live de bevolking toe. ‘Noorwegen is altijd voorbereid geweest op grote crises,’ horen we haar in alle ernst verkondigen terwijl we beelden te zien krijgen van een mensenmassa die de stad Oslo ontvlucht. ‘Maar op deze dreiging hebben we nooit gerekend. Een voor de wetenschap onbekend wezen is uit de diepten verrezen!’ Welk wezen dat dan mag zijn, vraagt u? En nu volgen spoilers, gingen we zeggen, maar uiteraard heeft u de titel al gezien.

Erik Stockman

De trol in kwestie, die tijdens de aanleg van een spoorwegtunnel uit een krater in de eeuwenoude Noorse bergen tevoorschijn is gekomen, begint uiteraard terstond amok te maken. Wanneer de reusachtige trol met luid dreunende voetstappen een eenzaam huisje nadert, krijgt u – zoals de wetten van de monsterfilm voorschrijven – een beeld van twee bejaarde echtelieden die binnen zitten te ontbijten: eerst zien ze een merkwaardige rimpeling in hun koffie, vervolgens begint de lampenkap boven hun hoofden als bij een aardbeving heen en weer te zwaaien, het servies tuimelt luid rinkelend uit de kasten, en ten slotte begint het hele huis te daveren. Cool! Het minste wat we over het technisch goed gemaakte ‘Troll’ kunnen zeggen is dat de speciale-effectentovenaars van de Noorse filmindustrie de kunst van de CGI donders goed beheersen.

Plotgewijs blijven de makers trouw aan de regelboeken uit Hollywood: een vrouwelijke paleontoloog wordt te hulp geroepen (‘We hebben een fossielenjager nodig!’), het leger slaat alarm, straaljagers stijgen op, een generaal roept ‘Bel de regering!’. En wanneer we ons bijvoorbeeld in het militaire commandocentrum bevinden, waar tientallen officieren met verbeten gezichten naar een huizenhoge wand van hoogtechnologische computerschermen staan te turen, dan verschijnen links onderaan uw scherm van die kleine witte computerlettertjes die ons voor de zekerheid vertellen dat de nu volgende scène zich níét afspeelt in een café op de Oude Beestenmarkt in Gent, maar in – welja – het militaire commandocentrum.

Het leuke aan ‘Troll’ is dat de makers de gekende Amerikaanse monsterfilmclichés overgieten met een folkloristisch Noors sausje: zo staan de hoofdpersonages tijdens de achtervolging van de trol af en toe stil teneinde een boom te kunnen opzetten over het werk van de Noorse kunstenaar Theodor Kittelsen, die beroemd werd met zijn illustraties van trollen. Ondertussen houdt de trol zélf – die uiterlijk wel iets wegheeft van Boombaard uit de ‘Lord of the Rings’-verfilming van Peter Jackson – zich net zoals King Kong bezig met het uit de lucht meppen van overvliegende helicopters. Waarbij men zich kan afvragen waarom die helicopterpiloten in vredesnaam zo dom zijn om almaar binnen het mepbereik van de trol te blijven vliegen (het antwoord: opdat de makers zouden kunnen uitpakken met spectaculaire scènes van vermorzelde helicopters). De film bevat nog wel meer wel scènes die, nuchter bekeken, de logica van het verhaal tarten.

In de tweede helft stoot de paleontoloog in een ondergrondse krocht op de skeletten van een volledige trollenfamilie. Blijkt dat de koning van Noorwegen in de middeleeuwen het bevel gaf om de trollenpopulatie in zijn land helemaal uit te roeien. Een vraag dringt zich op: als het die hedendaagse Noorse militairen niet eens lukt om met hun hypermoderne raketlanceerders ocharme één trol te verdelgen, hoe zijn die middeleeuwers er dan in geslaagd om een volledig trollenleger uit te roeien? Met speren en hellebaarden? En neen, dit is níét bedoeld als kritiek: wij vinden het net héérlijk om over zulke flagrante ongerijmdheden na te denken.

Alles bij elkaar genomen is ‘Troll’ één van die pretentieloze monsterfilms die je heel graag fantastisch wilt vinden, maar die, zo dien je gaandeweg met een licht gevoel van teleurstelling vast te stellen, nét niet genoeg pure fun bevatten. Hetzelfde kon overigens worden gezegd over ‘Trollhunters’, een Noorse mockumentary uit 2010: ook díé film telde grappige taferelen (de trollendrekscène!), maar zou net als ‘Troll’ gebaat zijn geweest met nóg meer campy uitzinnigheid. O ja: in ‘Troll’ vertelt de assistent van de premier, een nerdy jongeman, aan de paleontoloog dat het eigenlijk zijn droom is om schrijver te worden. En dat hij aan een verhaal zit te werken over een monnik die zijn eigen hoofd naar de boeven kan gooien, om hen in de enkels te bijten. Zijn vingers kan hij eveneens smijten, als levensgevaarlijke dartspijltjes. Ziedaar een film die we willen zien!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234