Beeld © VRT - Kris Van de Voorde

televisie★★★☆☆

‘Tussen Eupen en Oostende’ op 
Eén: ‘Een bovengemiddelde aanleg tot humor’

Waarom de treinverbinding Oostende-Eupen, in alledaagse omstandigheden de langste en drukst bereden van het land, dat de voorbije lentemaanden niet was behoefde geen uiteenzetting meer. Lidewij Nuitten - met zo’n voornaam moet je opneming in allerhande identitaire canons vast van je afslaan - kon dus genadig overgaan tot de essentie van ‘Tussen Eupen en Oostende’: een portret van zij die er op zulke dagen toch zaten, zij het omdat hun loondienst bij de NMBS dat vereiste, of omdat ze als forens nu eenmaal van het hardnekkige soort waren.

De insteek achter ‘Tussen Eupen en Oostende’ was naar verluidt al bedacht voor corona zelf een spoor trok door eenieders dienstregelingen, maar een goede gelegenheid gooi je niet weg. Vooral niet als die ook gedienstig alle vrijblijvendheid uit je programmaschets slaat. ‘Tussen Eupen en Oostende’ ontvouwde zich daardoor in bedrijven opgehangen aan de lockdownversoepelingen, waardoor er in de eerste hoofdstukken ook amper treinreizigers waren om tot een vraaggesprek te bewegen. Nuitten wendde zich dan maar tot de conducteur, die ondanks precaire tijden toch in een opmerkelijk goede luim verkeerde. Dat hij tijdelijk ontslagen was van zijn dagtaak om vervoersbewijzen te controleren, gaf hem de gelegenheid het voorbijschuivende landschap te schouwen. ‘Je ontdekt je eigen land’, mijmerde hij, mogelijkerwijs niet eens beseffend dat zoiets wellicht erg op prijs gesteld werd. Nuitten had het namelijk getroffen, want vrijwel al het treinpersoneel dat ze tot bespiegelen aanporde, had iets te geef. Anderzijds betekent zo’n goed begin, naast het halve werk, dat je gaandeweg ook wellicht weer aan trouvailles zal moeten inboeten: een wetmatigheid waar ook ‘Tussen Eupen en Oostende’ niet heelhuids aan ontsnapte.

Er leek een bovengemiddelde aanleg tot humor gemeenzaam onder al wie zich om den brode tot het spoor wendt. Zo demonstreerde bovenvermelde conducteur zijn nieuwe elektrische fluitje door met elke druk van de knop tegelijk ostentatief op de neus te duwen: ik sluit niet uit dat ik als boreling al om zulke dingen lachte, en toch blijf ik er de lol van inzien. De vaststelling dat zelfs het aloude metalen fluitje het had moeten ontgelden onder virale dreiging vond ik evenwel een onttovering: voor wie nooit een stoomlocomotief van naderbij heeft gezien blijft er al zo weinig romantiek over bij treinreizen. Een beveiligingsagent die patrouille liep in Brussel Zuid duidde de ontmoeting met zijn echtgenote, ook bij de NMBS tewerkgesteld, dan weer als ‘perrongeluk’. Het was de eerste keer dat ik die bak hoorde in het wild, waardoor ik er toch nog ontvankelijk voor bleek. Nuitten ook, daar die zich dan ook nooit minder dan opgetogen toonde ten overstaan van haar gespreksonderwerpen - een keer kreette ze zelfs ‘Goeiemorgen iedereen!’ tegen een lege treincoupé. Ik had het, denk ik, ook wel kunnen stellen met iets minder zichtbaarheid van harentwege, net zoals ik ook graag doortastender vragen verwacht dan ‘Hoe hebt u de quarantaine beleefd?’, maar het idee om na interviews het station buiten te stappen om de bevraagde als het ware letterlijk te ontmaskeren, vond ik een interessante dimensie aan ‘Tussen Eupen en Oostende’. Het resultaat was nooit helemaal zoals je je had ingebeeld: daar kon je iets mee.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234