Beeld VRT

televisie★☆☆☆☆

‘Twee tinten grijs’ op Canvas: ‘Een reumatische ‘Reizen Waes’’

Nu mensen uit pure quarantainewanhoop werkelijk naar àlles kijken, achtte de VRT de tijd rijp om ‘Twee tinten grijs’ op de toch al zwaar beproefde wereld los te laten. Goed wetende ook dat de kijker voorlopig tóch nergens naartoe kan. Dit programma is opgehangen aan de wervelende persoonlijkheden van Pascal Braeckman en Jan Van Eycken, naar eigen zeggen al drie decennia dikke vrienden. 

Braeckman is het heerschap dat enige naambekendheid dankt aan het feit dat hij in ‘Reizen Waes’ geregeld op min of meer komische bedoelde wijze door beeld liep. In de wilde wereld der rock-‘n-roll, zo getuigde ene Koen Wauters, is Braeckman dan weer bekend als de man die zijn garage als repetitiekot ter beschikking stelde van het prille Clouseau en daarna twintig jaar lang als hun licht- en geluidsman dienstdeed. Een heuse legende dus. Of hij in die hoedanigheid ook af en toe zijn mengpaneel verliet om tijdens concerten even – al dan niet komisch - over het podium te wandelen, kwamen we van de Clouseaufrontman niet te weten.

 Jan Van Eycken geniet dan weer enige faam als de leadgitarist en voornaamste songleverancier van, al jarenlang het orkest op vele braderijen en ook weleens in een nokvol Sportpaleis, De Kreuners. Walter Grootaers, nog zo’n vaderlandse rocklegende, zette een treffende schets neer van zijn trouwe sidekick: ‘Jan was al een vrouwenmagneet toen hij nog redelijk gewicht had. Nu is dat gewicht meer dan gehalveerd en de magneet is maal vier gegaan.’ Van Eycken, die vroeger achter een forse buikzwelling aanliep, zo herinnerden wij ons uit Rolling Stone, al kan het ook een ander blad geweest zijn, is namelijk niet zo heel lang geleden flink afgevallen, en moet het nu nog met een goeie helft van zichzelf stellen. Blijkbaar tot grote vreugde ook van een schare zich nu nog heser krijsende dames. Jeroen Meus vond Van Eyken dan weer zo’n geweldig goeie vriend omdat hij nooit de telefoon opnam als je hem belde en ook zeer zelden op een sms reageerde. Hij voegde er net niet aan toe dat Van Eycken, zoals de echt héle goeie vrienden doen, ijlings onder de salontafel wegdook als je bij hem aanbelde of een paar blokken omliep als hij op straat je pad dreigde te kruisen. Of gewoon staalhard deed alsof hij je niet herkende. Wie zou er niét zo’n vriend willen?

In een voice-over lichtte Luc Janssen, nog zo’n gepensioneerde rocker, het probleem waar beide heren mee worstelden, en meteen ook het programmaconcept toe: hun werk was hun grote passie en ‘hun leven één groot feest tegen tweehonderd kilometer per uur’, maar hoe moest het verder met hen als ze te oud werden voor het ongeremde rock-‘n-rollleven dat ze nu leiden? ‘Kunnen ze met pensioen na zo’n topleven vol kicks? Of wacht hen dan de val in een groot zwart gat?’ klonk het enigszins dramatisch. 

Om te vernemen hoe ze die gevreesde tuimeling konden afwenden, gingen de heren op consult bij Sarah Van Pelt, een deskundige en vooral ook kortgerokte psychotherapeute, toch niet ongevaarlijk in de buurt van de meer dan ooit magnetische Van Eycken, die eerder al haar opwachting maakte in ‘Wauters vs Waes’. ’t Is een kleine wereld, ook zonder corona. Het idee was dat de kortgerokte psychotherapeute hen elke week met een activiteit zou laten kennismaken waarmee ze hun ras naderbij komend oude dag mogelijk zinvol zouden kunnen invullen. Daartoe nam ze eerst – we zagen haar druk notities nemen tijdens een gesprek – een persoonlijkheidstest af van beide: in Braeckman herkende ze zonder aarzelen ‘een gevoelsmens’ en ‘een grote knuffelbeer’. Als simpele leek zou je er toch niet opkomen. Van Eycken schatte ze dan weer in als een heel cognitief en rationeel man, alsook iemand die ‘heel veel in zijn hoofd zit’. Een analyse waar de gitarist – zou hij in zijn kennissenkring als Magneto bekend staan? - maar blij om kon zijn: je zal maar niét in je hoofd zitten, of in andermans hoofd.

Ook al beloofde het hele concept niet de allerspannendste televisie en hadden we niet verwacht dat de heren meteen aan een bunjee-elastiek in een of andere Griekse kloof zouden duikelen - nu Van Eycken honderd kilo lichter is, zou het in principe veilig moeten zijn - of in een tank met haaien zouden rondzwemmen, de aftrap van de reeks was toch wel zéér suf en saai. Als eerste opdracht stuurde hun therapeute hen namelijk als vrijwilliger met een groep mee naar Lourdes, in de hoop dat ze er iets zouden opsteken over aftakeling, zorgzaamheid en spiritualiteit, en dat leverde precies het soort taferelen op dat je kon verwachten: Braeckman en Van Eycken die een paar even diep- als goedgelovige oudjes in een rolstoel langs de befaamde grot duwen, dure kaarsen aansteken, plastic flesjes in de vorm van Mariabeeldjes met het naar verluidt geneeskrachtige plaatselijke kraantjeswater vullen, zo geïnteresseerd mogelijk wat trieste levensverhalen aanhoren en – voor zover er een aan te wijzen viel, een hoogtepunt - tijdens een lichtprocessie mee het beeld van Onze Lieve Vrouw mogen dragen.

Hoezeer beide heren ook hun best deden een en ander op te leuken, meestal met het soort flauwe gein waarmee ze in hun vaste kroegen rond sluitingstijd ongetwijfeld een enkele vermoeide lacher op hun hand krijgen, ‘Twee tinten grijs’ deed toch vooral denken aan een combinatie van een reumatische ‘Reizen Waes’, eender welk programma waarin Martin Heylen met wildvreemden aan de praat raakt, zij het dan zónder diens welgemikte vragen, en een Plus Magazine-versie van wijlen ‘Vlaanderen Vakantieland’. Maar, ook al door de licht dwangmatige olijkheid van beide heren, iets te vaak ook aan een duf en halfdronken tooggesprek waar je al veel te veel rondjes lang wanhopig aan wilt ontsnappen, omdat het intussen ridicuul laat is en al uren niemand in het gezelschap nog iets interessants of zelfs maar samenhangends te vertellen heeft. Op slag vonden we het al een stuk minder erg dat de horeca al twee maanden gesloten is, en een heropening voorlopig niet in zicht lijkt. Meteen het enige pluspunt van dit programma, waarvan ons de entertainmentswaarde, het diepere nut en de bedoeling maar niet duidelijk wilde worden, al getroostten we ons ook weer niet tevéél inspanningen om dat te achterhalen. Een mens moet dezer dagen een beetje zuinig omspringen met zijn energie.

De komende zeven (!) weken gaan Braeckman en Van Eyken naar verluidt ook nog wandelen, dansen, overwinteren in Benidorm en wie weet ook wel petanquen, bingoën of naar een revue in ‘De Kaasboerin’, mogelijk met Braeckman in een dolkomische gastrol. Meer dan ooit snakken wij naar het einde van de lockdown.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234