null Beeld

FILM★★1/2☆☆

Unbroken (★★1/2☆☆)

Angelina, Angelina, waarom loop je toch de klefheid achterna?

Wat was het toch grinniken geblazen toen uitlekte dat Angelina Jolie door producent Scott Rudin in een gehackte e-mail aan Sony Pictures-voorzitster Amy Pascal werd gebrandmerkt als ‘a minimally talented spoiled brat’.

Of Angelina werkelijk een verwend nest is, kunnen wij momenteel niet bevestigen (het is alweer een tijdje geleden dat we met haar op café zijn geweest), maar wij weten wél dat la Jolie zich met haar regiedebuut ‘In the Land of Blood and Honey’ (2011) ontpopte tot een getalenteerde cineaste. Dat is een verrassend sterk oorlogsdrama; een knap gefilmde, volledig in het Bosnisch gesproken, verbazend grimmige en onsentimentele prent waarin Jolie met een onhollywoodiaanse hardheid de horror van de Joegoslavische burgeroorlog evoceerde; de scène waarin een Servische soldaat een krijsende baby door het raam van een flatgebouw naar beneden smijt, als betrof het een voddenbaal, trilt nog steeds na in ons geheugen.

In de eerste twintig minuten van ‘Unbroken’, haar tweede film als regisseuse, laat Jolie opnieuw zien dat er onder dat witmarmeren vel van haar een begaafde cineaste schuilt. De nervositeit aan boord van de boven de Stille Oceaan brommende Amerikaanse bommenwerper; de zwarte plofwolken van het Japanse luchtafweergeschut; de Japanse jachtvliegtuigen die zich als razende vuurvliegjes op de Amerikaanse luchtvloot storten: uiteraard kreeg ze hier hulp van de digitale effectentovenaars, maar toch: knap gedaan.

De held die op een bepaald moment met gevaar voor eigen leven het landingsgestel van de bommenwerper probeert te deblokkeren, heet Louie Zamperini (Jack O’Connell). ‘Unbroken’ vertelt, deels in flashbacks, zijn verhaal: hoe hij als jonge deugniet een levensdoel vond in de loopsport; hoe hij op de Olympische Spelen in Berlijn een puike prestatie neerzette (zelfs de agent die hem als kind de les spelde, zit in uniform gespannen naar het wedstrijdverslag te luisteren); hoe hij met zijn bommenwerper in zee crashte en 47 dagen lang in een reddingsbootje rondzwalkte (afgaande op de kokhalsreacties van de drie overlevenden stinken de ingewanden van een meeuw nog erger dan die van een tauntaun); en hoe hij vervolgens in een Japans krijgsgevangenkamp belandde.

Het is hier, in de tweede helft van de film, dat er iets irritants in het verhaal begint te sluipen; het is hier dat ‘Unbroken’ van een meeslepende overlevingsfilm verandert in een klef melodrama. Jolie wil ons namelijk met alle geweld inpeperen dat Zamperini’s spirit ondanks de vernederingen en de martelingen ongebroken bleef, en daarvoor haalt ze werkelijk alle foute middelen uit de kast: luid koorgezang, drakerige slow motion, triomfalistische dialogen (het zinnetje ‘One moment of pain is worth a lifetime of glory!’ wordt als een mantra herhaald), en vele Hartverheffende Momenten, met als hoogtepunt de scène waarin onze held onder luid aanzwellende muziek een loodzware houten balk boven zijn hoofd uittilt. ‘We snáppen het, Angelina!’ zo wilden we uitroepen, ‘Jouw hoofdfiguur was een niet klein te krijgen Amerikaanse held; maar waar is de emotionele rauwheid uit ‘In the Land of Blood and Honey’?’

Deze jongen had ook een beetje moeite met de ongenuanceerde manier waarop de kampcommandant wordt neergezet: best mogelijk dat The Bird, zoals hij door de gevangenen werd genoemd, zich inderdaad als een onvervalste sadist gedroeg, maar zoals de Japanse rockster Takamasa Ishihara de rol invult, zit hij wel héél dicht tegen de karikatuur. By the way: hoe raar dat de gebroeders Coen op de generiek als coscenaristen vermeld staan; hun touch valt nergens te bespeuren.

De meer twijfelachtige hoofdstukken uit Zamperini’s leven worden trouwens doodgezwegen, bijvoorbeeld hoe hij na de oorlog onder invloed van de fundamentalistische predikant Billy Graham een rabiate born again christen werd. Tja, blijkbaar hield Zamperini aan die 47 dagen onder de brandende zon dan toch een soort kronkel onder zijn hersenpan over.

Ook opmerkelijk is dat Coldplay, ooit een coole rockgroep, op het gevreesde punt is gekomen dat ze de kleffe eindsong mogen leveren voor een kleffe Hollywoodfilm. Als wij Chris Martin zouden zijn, dan zouden wij ons ernstig zorgen over onze status beginnen te maken.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234